Don't you know that you're toxic?

Όταν ο μόνος που μπορεί να σε σώσει από μία σχέση είναι... το Κέντρο Δηλητηριάσεων

Προσπάθησε να θυμηθείς, πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιο άτομο από τον κοινωνικό σου περίγυρο έδωσε το «πράσινο» φως και «ανέστησε» με τιμή και δόξα μία καταδικασμένη τοξική σχέση που είχε στο παρελθόν. Αν κάτσεις και το σκεφτείς, το φαινόμενο της τοξικής (χωρίς κανένα εισαγωγικό) επανένωσης, δείχνει να προκύπτει πολύ πιο συχνά από ότι θα έπρεπε. Το ζήτημα όμως είναι, γιατί όλοι εμείς, από την κολλητή σου μέχρι τη Britney Spears με τον Kevin Federline επιμένουμε να επιστρέφουμε σε ανθρώπους που μας κάνουν «κακό» και να ποντάρουμε σε τοξικές σχέσεις;

Μία λαϊκή ρήση λέει πως «το παιδί και το σκυλί, όπως τα μάθεις» που σημαίνει πως οι άνθρωποι μόλις αναπτύξουν μια ρουτίνα είναι πολύ δύσκολο να την αποποιηθούν. Ακόμη και αν οι συνήθειες που η ρουτίνα περιλαμβάνει δεν μας εξυπηρετούν, εμείς θα συνεχίσουμε να τη συντηρούμε και να προσαρμοζόμαστε σε αυτή γιατί απλά… έτσι έχουμε μάθει. Για κάποιο λόγο θεωρούμε ότι θα ταλαιπωρηθούμε, θα πονέσουμε και θα δυσκολευτούμε πολύ περισσότερο προσπαθώντας να βγούμε από αυτή τη ρουτίνα, από το να συνεχίσουμε να ζούμε μέσα σε αυτή. Αυτό που μας τραβάει πίσω σε μία τοξική σχέση, είναι κατά κύριο λόγο, η άνεση και η ευκολία που μας παρέχει. Είναι μία σχέση γνώριμη που δεν υπάρχει τίποτα να διακινδυνεύσουμε ή να χάσουμε, αφού γνωρίζουμε εκ των προτέρων ποιο θα είναι -πάνω κάτω- το τέλος. Επιπλέον μερικοί από εμάς, όσο παράδοξο και αν μοιάζει αυτό, έχουμε συνηθίσει το αίσθημα του πόνου. Μας είναι γνώριμο και δεν μας προκαλεί ούτε έκπληξη, ούτε συγκίνηση, αφού βρισκόμαστε διαρκώς σε ένα συνεχή κύκλο συναισθηματικής κακοποίησης. Είναι η δική μας… ρουτίνα. Και όπως ήδη αναφέρει πιο πάνω, ένας άνθρωπος που είναι συνηθισμένος σε κάτι, δύσκολα θα αναζητήσει εναλλακτικές. Σχεδόν θα επιμένει να αναζητάει τη συμπεριφορά που αναγνωρίζει. Όταν μάλιστα μπαίνει και ο παράγοντας του έρωτα, εκεί τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο.

Love is blindness

«Τι να σου πω; Είχα τυφλωθεί» μου απάντησε κυριολεκτώντας η φίλη μου, όταν προσπαθούσα μέσα από ερωτήσεις να καταλάβω πώς γινόταν να μην μπορούσε να διακρίνει ένα χρόνο πριν πόσο τοξικός ήταν ο τύπος που είχε επιλέξει να έχει στο πλάι της (ή καλύτερα… απέναντί της). Ακόμη και το πιο έξυπνο πουλί, από τη μύτη θα πιαστεί φίλη μου. Είναι πολύ εύκολο, ακόμη και αν μπορείς να διακρίνεις από χιλιόμετρα το τοξικό αγόρι ή τη σχέση της φίλης σου, να βρεθείς παγιδευμένη σε μία από αυτές. Αν ακούσεις τον εαυτό σου να επαναλαμβάνει φράσεις όπως: «Τα πράγματα είναι διαφορετικά αυτή τη φορά» ή «Είναι η τελευταία ευκαιρία», «Ίσως έχει αλλάξει», να ξέρεις πως είναι οι top 3 ατάκες που λέει κάποιος για να δικαιολογήσει μια «επιστροφή καταστροφή» που και στα δικά του μάτια ακόμη δείχνει αβέβαιη.

Piece of cake

Τότε γιατί επιστρέφουν, ενώ ούτε εκείνοι καλά καλά δεν είναι σίγουροι; Γιατί είναι εύκολο. Μία νέα σχέση θέλει πολύ χρόνο, δουλειά, υπομονή και στη σκέψη και μόνο να ξεκινήσουν κάτι καινούργιο, τρομάζουν ή κουράζονται. Τα «ανοίγματα» σε άγνωστους είναι αρκετά ριψοκίνδυνα και αναπόφευκτα πάντα φέρουν το ενδεχόμενο να πληγωθούμε. Ο φόβος για το(ν) άγνωστο, είναι που μας επιτρέπει να βολευόμαστε με τόση άνεση σε μια προηγούμενη τοξική σχέση. Όταν κάποιος μας έχει πληγώσει ήδη μία φορά αλλά είναι ένα πρόσωπο οικείο μας, δεν το τοποθετούμε στο κουτάκι «ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΙΝΔΥΝΟΣ», ακριβώς επειδή τον γνωρίζουμε. Μερικές φορές, η απόσταση που παίρνουμε από έναν πρώην -τοξικό- σύντροφο με τον οποίο ήμασταν πολύ δεμένοι, μπορεί να «ρομαντοποιήσει» ακόμη και τις πιο δυσάρεστες αναμνήσεις ή να ενισχύσει τις καλές και να διαγράψει εντελώς τις κακές.

Γιατί μας αξίζει

Η ανάσταση σχέσεων με ανθρώπους που στο παρελθόν μας έχουν πληγώσει, είναι η κορυφή ενός παγόβουνου που κάτω από την επιφάνεια κρύβει μερικά σοβαρά ζητήματα αυτοεκτίμησης. Προσπαθώντας να ξεφύγουμε από μία τοξική σχέση και στο τέλος να καταλήγουμε πάλι πίσω σε αυτή, είναι μία ενέργεια που τροφοδοτεί τον «ανθυγιεινό» κύκλο της χαμηλής αυτοεκτίμησης. Μέσα από αυτόν τον κύκλο, προκύπτουν συναισθήματα που μας κάνουν να νομίζουμε πως είμαστε ανάξιοι να λάβουμε περισσότερη αγάπη γιατί δεν είμαστε αρκετά καλοί. Όπως είπε και ο καθηγητής του Charlie στο «The perks of being a wallflower», «We accept the love we think we deserve». Το να νιώσεις ότι δεν πήρες αυτό που αξίζεις, είναι μία καλή αφορμή που μπορεί να σε επιστρέψει σε μία μη υγιή σχέση. Γυρίζουμε ουσιαστικά, για να διεκδικήσουμε και να κερδίσουμε αυτό που δεν μας έδωσαν την πρώτη φορά. Δεν είναι λίγες οι φορές που μέσα από σχέση τέτοιας φύσης έχει προκύψει ένα «σύνδρομο Στοκχόλμης» εκ μέρους του «κακοποιημένου», ο οποίος καταλήγει πεπεισμένος είτε από τον ίδιο του τον εαυτό, είτε από το «κακοποιητικό» έτερον ήμισυ πως είναι τυχεροί, αφού δεν πρόκειται να βρουν κάποια καλύτερη σχέση ή κάποιον να τους αγαπήσει περισσότερο. Μία εντελώς αναληθής τακτική που προσπαθεί μόνο να δικαιολογήσει την όποια «κακοποίηση». 

Το λογαριασμό παρακαλώ

Ναι, είναι δύσκολο να καταφέρει κάποιος να «αποδράσει» από μία τοξική σχέση αλλά δεν είναι ακατόρθωτο. Αν αναγνωρίζεις τη σχέση ή τον εαυτό σου σε κάτι από ότι αναφέρθηκε παραπάνω, το πρώτο άτομο που πρέπει να απευθυνθείς για βοήθεια, είσαι εσύ. Και εσύ είσαι πιο δυνατή από αυτό. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ταξινομήσεις λίγο καλύτερα τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου. Πάρε ένα χαρτί και κάτσε να γράψεις τι ζητάς από μία σχέση, από το πιο μικρό, ένα περίπατο στη θάλασσα, μέχρι πράγματα πιο αξιοσημείωτα όπως η αφοσίωση ή η προσοχή. Όσο πιο συγκεκριμένη και λεπτομερή είναι η λίστα με τις ανάγκες σου, τόσο πιο εύκολο θα είναι για σένα να υπολογίσεις το «κόστος», τη «ζημιά» που σου προκαλεί αυτή η σχέση και στο τέλος να διαπιστώσεις ότι πρέπει να φύγεις από αυτή όσο πιο άμεσα.

Οι τοξικές σχέσεις που καταλήγουν να «παρασιτούν» στη ζωή μας, προκύπτουν τόσο συχνά που -ευτυχώς- υπάρχουν αρκετές μέθοδοι… εξόντωσης, από βιβλία μέχρι ομάδες υποστήριξης που μας βοηθάνε να δημιουργήσουμε ένα νέο και υγιές περιβάλλον, απαλλαγμένοι από κακές συνήθειες του παρελθόντος. Μην ξεχνάς πως μία υγιής σχέση είναι αυτή που ο σύντροφός μας, φέρνει στην επιφάνεια τον καλύτερο εαυτό μας, μας κάνει να νιώθουμε ήρεμοι και ασφαλής, θέτοντας από κοινού νέους μικρούς και μεγάλους στόχους, επενδύοντας ο ένας στον άλλο και κοιτάζοντας προς το μέλλον. Όσο εγκλωβισμένη και αν νιώθεις αυτή τη στιγμή, δεν είναι ποτέ αργά να ξεφύγεις από τη «λούπα» του πόνου και να μπεις στην τροχιά της αγάπης.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies