Ξορκίζοντας την κατάρα του ghosting

Τι να πεις όταν ο άλλος εξαφανίζεται;

Το να εξαφανίζεται ο άλλος μετά από ένα καλό ή -έστω- μέτριο ραντεβού μπορεί να είναι αρκετά απογοητευτικό. Προσωπικά, αυτό που με ενοχλεί στη «μέθοδο» ghosting δεν είναι το προφανές, δηλαδή η απόρριψη, αλλά το γεγονός πως εφόσον είμαι ο «ghosted» και όχι ο εξαφανισμένος, δεν έχω ιδέα τι «παίζει», νιώθω πως έχω χάσει τον έλεγχο με αποτέλεσμα να είμαι παντελώς ανίκανη -σχεδόν καθηλωμένη- να αντιδράσω. Το παρατήρησα όταν μου συνέβη πρώτη φορά, τότε που ο όρος «ghosting» δεν είχε εφευρεθεί ακόμη. Οι μέρες από την τελευταία μας συνάντηση περνούσαν και εκείνος δεν είχε επικοινωνήσει. Μέχρι την πέμπτη μέρα, δεν μου είχε περάσει στιγμή από το μυαλό πως μπορεί να έχει εξαφανιστεί από εμένα, συγκεκριμένα. Από την πέμπτη όμως μέρα και έπειτα, άρχισα να διχάζομαι σκεπτόμενη αν πρέπει να αφήσω να περάσουν κι άλλες μέρες μέχρι το «μεταξύ μας» να ξεχαστεί εντελώς ή να του στείλω ένα κείμενο-σεντόνι στο Facebook που επί της ουσίας θα του κάνει την εξής ερώτηση: «Πώς τολμάς» για την ακρίβεια: «Πώς τολμάς και με αγνοείς»; Παρότι η πρώτη επιλογή δείχνει σαφώς καλύτερη από τη δεύτερη, μήπως υπάρχουν περιπτώσεις που πρέπει απαραίτητα να απαντάμε με το ανάλογο θράσος στο ghosting που μας κάνει ο άλλος;

"Έλα Αλέκο"

Μία ακόμη οπτική που κάνει το ghosting το πιο «άρρωστο» dating trend από καταβολής κόσμου, είναι το γεγονός πως γεννάει πολλά ερωτήματα και δη αναπάντητα στον αιώνα τον άπαντα. Τις μέρες που ο Αλέκος προετοίμαζε την εξαφάνισή του, εγώ στο πίσω μέρος του μυαλού μου αναρωτιόμουν 24/7 αν είναι πολύ απασχολημένος για να επικοινωνήσει, αν έκανα κάτι που μπορεί να τον ενόχλησε ή μήπως για κάποιο λόγο περιμένει από εμένα να επικοινωνήσω μαζί του. Όσες εικασίες ή συμπεράσματα και αν έβγαζα στο κεφάλι μου, τον Αλέκο δεν τον είχε απαγάγει κανένα γιγάντιο ρακούν, παρέμενε ζωντανός και online σε όλα τα social, offline στη ζωή μου και εγώ δεν κατέληγα πουθενά, ζώντας στην απόλυτη άγνοια. Υπέροχες μέρες. Μπαίνοντας, λοιπόν, αισίως στην έκτη ημέρα, έξι ολόκληρα εικοσιτετράωρα μετά, ενώ εγώ τρώγομαι με τα ρούχα μου και μαζί με όλη μου την παρέα αναρωτιόμασταν τι μπορεί να του έχει συμβεί, παίρνω την κατάσταση στα χέρια μου – το πόσο τον γούσταρα συγκριτικά με το πόσο κρατήθηκα μέχρι να το κάνω ήταν αλήθεια αξιοθαύμαστο εκ μέρους μου- και αποφασίζω να κάνω το γενναίο βήμα να τον ρωτήσω. Ειλικρινά όμως, ποιος μπορούσε να μου εγγυηθεί πως η απάντηση του θα ήταν αρκετά ικανοποιητική;

Να στείλεις;

Το αβαντάζ στη δική μου περίπτωση ήταν πως ο όρος «ghosting» δεν ήταν τόσο διαδεδομένος εκείνο τον καιρό και αυτό μου έδινε το θάρρος να ρωτήσω με ειλικρινά πηγαία αφέλεια: «Αλέκο όλα καλά; Έχει γίνει κάτι;» κάνοντας πως δεν βλέπω τον ελέφαντα που έχει θρονιαστεί μία εβδομάδα στο δωμάτιο και ενώ είναι ηλίου φαεινότερο πως κάτι έχει συμβεί. Όταν κάποιος εξαφανίζεται κάνει ακόμη πιο «δελεαστική» την πιθανότητα να του στείλεις, γιατί αυτό το πέπλο μυστηρίου που ντύνει την εξαφάνισή του σε κάνει να θες να μάθεις τι στα κομμάτια έγινε όσο εσύ... κοιμόσουν. Καρατσεκαρισμένα, εννέα στις δέκα περιπτώσεις, αυτό που πραγματικά έχει συμβεί είναι πως ο άλλος δεν ενδιαφέρεται αρκετά και είναι τόσο κοινωνικά «ανάπηρος» που δεν έχει την ελάχιστη ευπρέπεια και επιδεξιότητα να το εκφράσει με κανέναν άλλο τρόπο πέρα από την ίδια την απουσία του. Μπορεί να είναι η πιο θλιβερή συμπεριφορά από έναν -κατά τα άλλα- ώριμο ενήλικα που ψηφίζει, οδηγεί και του επιτρέπεται να ταξιδεύει μόνος του εκτός Ελλάδας όμως τι να πει; Για την ακρίβεια τι να γράψει; «Συγνώμη δεν ενδιαφέρομαι»; Όταν η ίδια η εξαφάνιση είναι το μήνυμα, εσύ από την άλλη πλευρά τι να στείλεις;

Που πάει να πει...

Αυτό που θέλω να πω είναι πως το να επικοινωνήσεις με κάποιον που σε «στοίχειωσε» δεν έχει στην πραγματικότητα κανένα απολύτως όφελος για σένα. Το μήνυμά σου δεν πρόκειται να αλλάξει την τροπή των πραγμάτων, μίας και ο άλλος έχει πάρει τις αποφάσεις του ήδη και μάλιστα ερήμην σου. Το μήνυμά σου δεν θα είναι καν αυτό που λέμε «η τελευταία λέξη». Η τελευταία λέξη έχει ειπωθεί από εκείνον και επιπλέον, αμφιβάλλω αν θα λάβεις την απάντηση που ζητάς ή αν η απάντηση θα λάβεις θα σε καλύψει επαρκώς. Τα άτομα που οδηγούνται σε τόσο ανώριμες πρακτικές όπως το «ghosting» είναι μάλλον αδύναμα. Δυσκολεύονται πάρα, μα πάρα πολύ να εκφράσουν πώς αισθάνονται μέσω του διαλόγου από φόβο ή ανασφάλεια πως μπορεί να παρεξηγηθούν(;) ή να στεναχωρήσουν κάποιον και εγώ αναρωτιέμαι για ποιο λόγο συνεχίζουμε να θέλουμε τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μας. #Sorrynotsorry ρε Αλέκο.

Amber Alert 

Χωρίς να θέλω να αναιρέσω τίποτα από όσα προηγήθηκαν στο παρόν κείμενο, υπάρχουν κάποιες λαμπρές περιπτώσεις που μόλις αντιληφθείς ότι ο άλλος πάει ή έχει προλάβει να σε «γκοουστάρει», αξίζει να σηκώσεις το χέρι σου, να ξεδιπλώσεις όλο το ταλέντο σου σε ένα μήνυμα και να τον βάλεις με ώριμο τρόπο στη θέση του. Και ο Αλεκάρας για παράδειγμα, ήταν μία από αυτές. Ναι, η απροσδόκητη και αριστοτεχνική εξαφάνιση του Αλέκου έκανε τον Harry Houdini να μοιάζει με ερασιτέχνη κλόουν για παιδικά πάρτι. Πιο συγκεκριμένα, αν ο τύπος που σε ενδιαφέρει πριν μεταμορφωθεί σε Casper σε κοιτούσε στα μάτια, έδειχνε να περνάει υπέροχα μαζί σου, σε είχε γνωρίσει στους κολλητούς του, είχατε κοιμηθεί μαζί, σε έκανε να νιώθεις τόσο άνετα και όμορφα που από στρείδι είχες «ανοιχτεί» διάπλατα σε μαργαριτάρι, μέχρι που ένα ωραίο πρωί σου «τράβηξε» το χαλί κάτω από τα πόδια, στείλε. Τώρα. Ακόμη και αν έχει περάσει καιρός. Μην το κάνεις για σένα, αλλά για να γλιτώσεις το επόμενο κορίτσι που θα βρεθεί στο δρόμο του και μαζί με αυτό την «εικόνα» και την αξιοπρέπεια του τύπου που κάποια στιγμή -καλώς ή κακώς- ερωτεύτηκες. Κάντο για να ξορκίσεις τη σύγχρονη κατάρα του ghosting στο φινάλε και ας ελπίσουμε πως το μήνυμα σου θα είναι το μαγικό φίλτρο που θα λύσει τα μάγια.

Γιατί εντέλει; 

Γιατί πρόλαβες και τον γνώρισες και κατά βάθος ξέρεις ότι είναι πολλά παραπάνω από τον τύπο που απλά εξαφανίζεται χωρίς λόγο και αιτία, ακόμη και αν αυτό έκανε. Μην σκεφτείς στιγμή να παραστήσεις την άνετη, cool τύπισσα που δεν νοιάζεται, ενώ την ίδια στιγμή βγάζεις πράσινους καπνούς από τα αυτιά. Μπορεί εκείνος να εξαφανίστηκε, αλλά εσένα όντως σε ένοιαζε και δεν πρέπει να αφήνουμε τη συμπεριφορά των άλλων να επηρεάζει τις δικές μας επιλογές και αποφάσεις. Γιατί στόχος σου δεν είναι να καταφέρεις να κερδίσεις πίσω τον «Αλέκο», να τον «μαλώσεις» που εξαφανίστηκε και ταυτόχρονα -γκούχου- σου ράγισε γκούχου την καρδιά, αλλά να του εξηγήσεις -ήρεμα και κυρίως με ψυχραιμία- ότι αυτό που έκανε σε ενόχλησε. Όχι τόσο γιατί έκοψε απότομα κάθε επαφή μαζί σου, αλλά γιατί στα μάτια σου ήταν πολύ πιο ψηλά από τη «χαμηλή» -σχεδόν ποταπή, ρε Αλέκο- συμπεριφορά που κατέληξε να τον εκθρονίσει και να τον χαρακτηρίζει για όλη την υπόλοιπη ζωή σου. Όσο οργισμένη και αν είσαι, μην μπεις στον πειρασμό να ισοφαρίσεις το ghosting με μία ανάλογη φτηνή αντιμετώπιση. Προσπάθησε να σταθείς στο ύψος σου και να κρατήσεις -όσο μπορείς- και τις περιστάσεις. Ανταπέδωσε στην ανωριμότητα με ωριμότητα. Γιατί, ακόμη και αν δεν το παραδεχτείς ποτέ σε καμία από τις φίλες σου, ούτε καν στον εαυτό σου, σε απογοήτευσε και ήταν ο τελευταίος άνθρωπος που ήθελες ή περίμενες να το κάνει.