Για αυτούς του λόγους δεν θα δω ποτέ ξανά το «She's all that»

Ούτε καν για τα μάτια του Paul Walker

Αν έχω ένα guilty pleasure για το οποίο δεν πρόκειται να απολογηθώ ποτέ σε κανέναν, αυτό είναι το μεγάλο μου πάθος για κάθε αμερικάνικη romcom, coming of age ταινία, που γυρίστηκε μεταξύ 1985 έως και τις αρχές των 00’s. Ξέρεις, «10 things I hate about you», «She’s the man», «Mean Girls», «Sixteen candles», «Clueless», «Dazed and Confuse», «Crossroads» και μη χειρότερα. Όλα αυτά τα γλυκανάλατα chick flicks, τα οποία αν το Mega συνέχιζε να εκπέμπει θα τα έπαιζε κάθε Κυριακή μεσημέρι, εγώ θα τα έβλεπα με την ίδια απόλαυση και λαχτάρα όπως την πρώτη φορά.

Μέσα σε αυτά σαφώς συγκαταλέγεται και η τεράστια εισπρακτική επιτυχία του 1999 «She is all that» με τους Freddie Prinze Jr. και τη Rachael Leigh Cook στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Αν δεν είχατε τηλεόραση στο πατρικό σου (αυτή είναι η μόνη δικαιολογία που μπορώ να δεχτώ σε περίπτωση που δεν ξέρεις σε ποια ταινία αναφέρομαι), η υπόθεση είναι μία 90’s -με ό,τι αυτό συνεπάγεται- teen προσαρμογή του «My fair lady» με την Audrey Hepburn. Που πάει να πει: Το πιο δημοφιλές αγόρι του σχολείου, αποφασίζει έπειτα από ένα στοίχημα να περάσει από extreme makeover το outsider ασχημόπαπο και να το μεταμορφώσει σε κύκνο, ώστε να γίνει όσο cool χρειάζεται για να κερδίσει τον τίτλο της φετινής «Prom Queen». Οκ, εντελώς ανόητο αλλά -σχεδόν- ακίνδυνο, θα σκεφτεί κανείς.

Παρότι η χημεία του καλλίγραμμου Freddie Prinze με την «ψαγμένη» Rachel Leigh Cook, είναι ύποπτα πιστευτή και αληθοφανής, παρότι η ταινία περιλαμβάνει μία από τις πιο επικές σκηνές χορού και στο soundtrack βρίσκεις «διαμάντια» από Remy Zero, Sixpence None The Richer μέχρι Rick James και Fatboy Slim, έπρεπε να περάσουν 20 ολόκληρα χρόνια για να πατήσω το play και να συνειδητοποιήσω πως επί 1 ώρα και 37 λεπτά παρακολουθώ το απόλυτο σεξιστικό μανιφέστο.

Παρακάτω ακολουθούν οι πέντε πιο οφθαλμοφανείς λόγοι, που θα σε αναγκάσουν να θες να το διαγράψεις από τη μνήμη σου, όπως συμβαίνει με πολλά πράγματα που κάναμε μικροί και ντρεπόμαστε να τα παραδεχτούμε, ακόμη και στον εαυτό μας. Όχι, ο «Τιτανικός» δεν είναι μέσα σε αυτά.

Για τον Zack τα κορίτσια είναι σαν τα… πουκάμισα 

Ω ναι! Μάλιστα, ο τύπος είναι τόσο εκνευρισμένος που η πρώην δημοφιλής φίλη του τον παράτησε, που ισχυρίζεται πως άνετα θα μπορούσε να καλύψει το κενό της, επιλέγοντας όποιο κορίτσι θέλει από το σχολείο. Συγχρόνως, θεωρεί βέβαιο πως χωρίς τη δημοτικότητά του στο πλάι της, η φήμη και η «λάμψη» της πρώην φίλης του θα επισκιασθεί από την όποια νέα του κατάκτηση. Η ρηχότητα και ο ναρκισσισμός του είναι το λιγότερο... ανησυχητικές, αν σκεφτείς ότι μιλάμε για μία ταινία που απευθύνεται σε εφήβους.

Και έχουν πολύ συγκεκριμένα πρότυπα ομορφιάς

Πριν αποφασίσει να «μεταμορφώσει» τη Laney (Rachel Leigh Cook), o Zack σκέφτεται να ανεβάσει τον πήχη του στοιχήματος, επιλέγοντας ένα κορίτσι με παραπανίσια κιλά για να γίνει η επόμενη «βασίλισσά του χορού». ΜΑ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ; Πώς θα μπορούσε ποτέ μία «βασίλισσα» του χορού να έχει επιπλέον κιλά από το αποδεκτό βάρος για τον μέσο όρο; Την ίδια στιγμή που η κοπέλα που παρουσιάζεται στην ταινία είναι εμφανώς μία κοπέλα κανονικού βάρους, που τρώει το κολατσιό της παρέα με φίλους, ο Zack και το -εξίσου ρηχό- παρεάκι του, την «ξεχωρίζουν», θεωρώντας πως είναι πραγματικά ακατόρθωτο μία κοπέλα όπως αυτή, μία κοπέλα που δεν καλύπτει τα πρότυπα ομορφιάς του Zack και της παρέας του, να γίνει η «βασίλισσα» του χορού. Πριν αρχίσουν τα μάτια σου να… ρολλάρουν, ρίξε και μία ματιά στην κοπέλα που υποδυόταν το συγκεκριμένο χαρακτήρα.

Η Rachel Leigh Cook δεν «βλέπεται» 

Κι όμως! Αφού ο Zack «ακυρώνει» όλες τις προηγούμενες υποψήφιες, παρουσιάζεται μπροστά του η Rachel Leigh Cook ή αλλιώς η «τρομακτική και απρόσιτη», όπως ο ίδιος χαρακτηρίζει Laney με ένα ζευγάρι γυαλιά. Στην ταινία το -κατά τα άλλα- μοντέλο Rachel Leigh Cook, υποδύεται ένα ατσούμπαλο πλάσμα, μέσα σε άχαρα ρούχα, που δεν μπορεί να κάνει ούτε ένα βήμα χωρίς να πέσει κάτω. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί λοιπόν ο Zack κάνει λες και είδε μπροστά του έναν ολοζώντανο εφιάλτη, όταν την ίδια στιγμή, αυτό που βλέπουμε όλοι οι υπόλοιποι είναι μία «woke up like this» εκδοχή μίας κουκλάρας. Εντάξει. Είναι λογικό. Αν δεν την παρουσιάζανε άκομψη και ατσούμπαλη, πώς θα μπορούσαμε όλες εμείς τα «κανονικά» κορίτσια της θλιβερής πραγματικότητας, να ταυτιστούμε μαζί της;

Η πεντάμορφη και το... τέρας

Με τη βοήθεια της αδερφής του, ο Laney κατάφερε τελικά να μεταμορφώσει το «τέρας» σε πεντάμορφη. Η Laney κατεβαίνοντας τη σκάλα μέσα σε ένα κόκκινο στενό φόρεμα και φορώντας φακούς επαφής αντί για γυαλιά, άφησε τους πάντες έκπληκτους. Όχι γιατί φόρεσε ένα σέξι φόρεμα και έβγαλε τα γυαλιά, αλλά γιατί ήταν έτσι κι αλλιώς όμορφη. Εάν όντως ήθελε να βάλει κάτι άλλο ή να ξεφορτωθεί τα γυαλιά μυωπίας της, «όλα καλά», αλλά η ιδέα πως ένα κορίτσι πρέπει να αλλάξει την εξωτερική της εμφάνιση μετά από την εντολή ενός άντρα, σε μία -επαναλαμβάνω- εφηβική ταινία, είναι τερατώδες, προβληματικό και αδικαιολόγητο σε κάθε επίπεδο.

Η σεξουαλική παρενόχληση παρουσιάζεται ως «αστείο»

Ο κολλητός φίλος του Zack, Dean, μετά το χορό, πηγαίνει την Laney στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου και της επιτίθεται, έχοντας ξεκάθαρα σεξουαλικά κίνητρα. Εκείνη, κάνοντας θόρυβο με μία τρομπέτα αέρα μέσα στο αυτί του, καταφέρνει να του ξεφύγει και η φάση καταλήγει να μεταφράζεται ως ένα αποτυχημένο αστείο. Δεν μπορεί παρά ο θεατής να αναρωτηθεί, σε ποιον κόσμο και ποιο παράλληλο σύμπαν μία σεξουαλική επίθεση μπορεί να μεταφραστεί ως «αστεία»;

Η Laney στο τέλος τον δέχεται πίσω

Θα ήταν ανθρώπινο και πολύ ανώτερο εκ μέρους της Laney, να συγχωρήσει τον Zack, όταν έμαθε πως το όλο story τους ήταν βασισμένο σε ένα στοίχημα που έβαλε με τους φίλους του. Να τον συγχωρήσει όμως και να επιλέξει να είναι μαζί του, μου φαίνεται τρομερά υποτιμητικό και άδικο για εκείνη. Προσπαθώ απλά να καταλάβω τι ανάγκη μπορεί να έχει ένα κορίτσι με τη συναισθηματική νοημοσύνη (την οποία πλέον αμφισβητώ) της Laney από έναν «κενό» τύπο όπως ο Zack. Σκέψου απλά πόσο συναισθηματικά ανώριμος ήταν, που χρειάστηκε να μετατρέψει τη Laney στην εικόνα της «ιδανικής» κοπέλας, για να καταφέρει να ανακαλύψει πόσο υπέροχη είναι.

Τέλος, για αυτή την ασυγχώρητη -για πολλούς λόγους- ατάκα:

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies