Έξι πράγματα για τα οποία τελικά οι μαμάδες είχαν δίκιο!

Ήγγικεν η ώρα της μεγάλης δικαίωσης.


Μερικές φορές, αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε, είναι να παίρνουμε μία μικρή απόσταση από τις καταστάσεις ώστε να μπορούμε να τις δούμε πιο καθαρά, με μία νέα προοπτική. Διανύοντας αισίως την πρώτη δεκαετία της ενήλικης ζωής και κοιτάζοντας πίσω στα… φαντασμαγορικά χρόνια της εφηβείας, συνειδητοποιούμε όλο και περισσότερο πως τα πράγματα δεν ήταν τόσο δραματικά όσο επιμέναμε να πιστεύουμε τότε. Όχι, τελικά δεν ήρθε το τέλος του κόσμου όταν οι γονείς μας παρέλαβαν τους βαθμούς εκείνου του τριμήνου-πανωλεθρία, ούτε όταν ο τύπος που γουστάραμε αποφάσισε να κάνει κάτι με τη διπλανή μας στο θρανίο. Συμβαίνουν αυτά. Όπως συμβαίνει να φτάνεις επιτέλους στο σημείο εκείνο, όπου πλέον μπορείς να καταλάβεις πόσο άπειρο δίκιο είχε η μαμά σου, για όλα εκείνα που σε συμβούλευε. 


Θα είμαι η πρώτη που το παραδέχεται. Ήμουν μία -στην καλύτερη- ατίθαση έφηβη. Κοιτάζοντας πίσω, θυμάμαι τη μητέρα μου να επαναλαμβάνει τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά, ενώ εγώ με τη σειρά μου σκεφτόμουν με την ίδια συχνότητα «Τι θέλει μωρέ και με πρήζει. Αφού δεν καταλαβαίνει»; Τελικά όπως αποδείχθηκε, η μαμά και ο μπαμπάς μου, καταλάβαιναν τελικά πολλά περισσότερα από όσα εγώ ήθελα να πιστεύω ή καλύτερα, από όσα με αφήναν να πιστεύω πως καταλαβαίνουν. Εντάξει, η αλήθεια είναι πως λίγο πολύ, αυτό ήταν κάτι που πάντα το ήξερα. Το αν το παραδεχόμουν, ήταν ένα άλλο ζήτημα.   


Όλες εκείνες οι συμβουλές, οι προτροπές ακόμη και οι απαγορεύσεις, τελικά ήταν τα ανεκτίμητα ψίχουλα σοφίας, τα οποία με βοήθησαν ως άλλο Κοντορεβιθούλη να βρω το σωστό δρόμο για την ενηλικίωση. Ποια ήταν αυτά; Πάμε να δούμε παρακάτω. 

 Μην αργήσεις να γυρίσεις

Αν ήσουν το μικρότερο ηλικιακά μέλος στην τότε παρέα σου, μάλλον αυτή η φράση στο παρελθόν σε έχει «τσούξει» αρκετά. Κάθε Σάββατο, στο ίδιο έργο θεατές, η υπόλοιπη παρέα να μένει μέχρι αργά έξω και εσύ στο πικ της βραδιάς κάπου μεταξύ 23.30 και 23.45 να περιμένεις στην πιο πάνω γωνία τον μπαμπά σου να έρθει να σε πάρει με το αμάξι. Και το χειρότερο δεν είναι αυτό, αλλά το γεγονός πως πάντα τα καλά σκηνικά συνέβαιναν από τη στιγμή που εσύ θα γύριζες σπίτι και έπειτα. Τα χρόνια πέρασαν και πλέον μερικά Σαββατόβραδα, κουνιέσαι βαριεστημένα μέσα στο ασφυκτικό κλαμπ με το ποτό σου στο χέρι και ελέγχεις διακριτικά στο κινητό σου αν έφτασε η κατάλληλη ώρα για να εγκαταλείψεις διακριτικά και να τρέξεις να τρυπώσεις κάτω από τα σκεπάσματα. Κρίμα που αυτή τη φορά, εσύ είσαι εκείνη που πρέπει να οδηγήσει μέχρι το σπίτι. Ναι, η ζωή παίρνει μερικές φορές, απροσδόκητες στροφές! 

Τα λεφτά δεν φυτρώνουν στα δέντρα

Μην μου πεις! Δεν το πιστεύω! Μα καλά γιατί μας το έκρυβαν τόσο καιρό; Οκ, σοβαρά τώρα. Μπορεί να μην πίστευα ότι τα λεφτά φυτρώνουν στα δέντρα, όμως είχα για πολλά χρόνια την απαίτηση από τους γονείς μου να ανταποκρίνονται σε κάθε λογική, αλλά κυρίως εντελώς παράλογη απαίτηση που είχα. Έπρεπε να αλλάξω πάνω από πέντε διαφορετικές απασχολήσεις, πολλές από αυτές απλήρωτες, να κάνω μερικές μετακομίσεις και να ανοίξω αμέτρητους φακέλους λογαριασμών ηλεκτρικού ρεύματος, νερού, τηλεφώνου για να καταλάβω πως «Πρέπει κάποια στιγμή να κάνεις λίγη οικονομία. Πως θα ανοίξεις δικό σου σπίτι αύριο μεθαύριο»; Μην φοβάσαι μαμά. Για όλους έχει ο Θεός!

Σταματήστε να τσακώνεστε εσείς οι δύο 

Κάποτε η συγκεκριμένη φράση στο πατρικό μου, ακουγόταν κατά μέσο όρο 5 με 6 φορές την ημέρα και άλλες 2 με 3 στο αυτοκίνητο, καθοδόν για κάποιο φροντιστήριο αγγλικών ή μάθημα χορού. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το έλεγαν και ο μπαμπάς και η μαμά τόσο συχνά. Έγώ και η αδερφή μου απλά απολαμβάναμε ποιοτικό χρόνο μαζί. Νομίζω πως αυτό που στην πραγματικότητα ήθελαν να υπογραμμίσουν έμμεσα, μέσα από αυτή την κλισέ ατάκα ήταν «Συνεχίστε να αγαπάτε η μία την άλλη» και αυτό γιατί μπορεί κάποια στιγμή να είστε μακριά και να λείπετε πολύ η μία στην άλλη. Αυτό βέβαια δεν το είπαν ποτέ. Ποιος θα τους πίστευε άλλωστε;

Μία μέρα θα με ευχαριστείς για όλα αυτά

Ναι, οφείλω να ομολογήσω πως η συγκεκριμένη ατάκα, κάποτε γινόταν αφορμή ασταμάτητου γέλιου εις βάρος του μπαμπά μου, κυρίως μέσα στο μυαλό μου. Οκ, μερικές φορές και έξω από αυτό. Ποιος να το περίμενε όμως πως δέκα χρόνια και κάτι μετά, θα αποφαινόταν ως η μεγαλύτερη προοικονομία που ειπώθηκε ever στη ζωή μου. Αν ποτέ νιώσεις πως όντως θες να πεις «ευχαριστώ» στους γονείς σου για το οτιδήποτε, όσο μακριά ή κοντά, όσο αγαπημένη ή τσακωμένοι κι αν είστε, φρόντισε να το κάνεις, χωρίς εγωισμούς ή δεύτερες σκέψεις. Θα νιώσουν τεράστια ανακούφιση γνωρίζοντας πως (παρότι έγινες εκείνη που κάποτε σου έλεγαν να μην κάνεις παρέα) τελικά έκαναν σωστά τη δουλειά τους. 

Το δωμάτιο θα μαζευτεί μόνο του;

Ω ναι! Η απόλυτη στιγμή δόξας που η μαμά με ένα εντελώς σαρκαστικό και θεατρικό ύφος μεταξύ Meryl Streep στο «The devil wears Prada» και Φλώρας Μπαρμπαρίτσα (αθάνατη Ελληνίδα μάνα) στους «Δύο Ξένους», με προειδοποιούσε με ρητωρική ερώτηση (τόσο αδυσώπητη) για το τι θα επακολουθούσε στο πολύ άμεσο μέλλον, για το οποίο εγώ είχα ακόμη μαύρο σκοτάδι. Συγκεκριμένα για όταν θα πήγαινα να ζήσω μόνη μου, φοιτήτρια πλέον στο δικό σου σπίτι και αντιμέτωπη με υποχρεώσεις, μαθήματα, λογαριασμούς, σχολές, ξενύχτια και το ανυπέρβλητο βουνό, που δεν ήταν βουνό, ούτε ήταν νησί, ήταν θεριό που κείτουνταν στη θάλασσα από άπλυτα, πλυμένα και ασιδέρωτα που ακόμη και σήμερα δεν έχω καταφέρει να κουμαντάρω. Α ρε μάνα. 

Καλά, δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου

Τι εννοείς δεν ήρθε το τέλος του κόσμου; O Αλέξανδρος εμφανίστηκε στη χοροεσπερίδα με μία εξωσχολική μεγαλύτερη από εμάς. Τη Δευτέρα πρώτη ώρα γράφουμε επαναληπτικό διαγώνισμα τριμήνου στα αρχαία, ο μπαμπάς δεν με αφήνει να βγω αν δεν στρωθώ να διαβάσω γιατί έκανα κοπάνα την Παρασκευή τελευταία ώρα (Γυμναστική) και τον πήραν από το σχολείο, στο μεταξύ τσακώθηκα με την Αλίκη, σε δύο εβδομάδες παίρνουμε βαθμούς, η μαμά μου διάβασε το ημερολόγιό μου, ο Χρήστος με φωνάζει «Καραγκούνη» γιατί έχω τεράστιες γάμπες (Λες να με γουστάρει;) και ντρέπομαι να φορέσω φουστάνι, ενώ ένα σπυράκι φουσκώνει δειλά στο πηγούνι μου και ο θείος μου με είδε να καπνίζω στο παρκάκι λίγο πιο κάτω από το σπίτι. Τι εννοείς δεν ήρθε το τέλος του κόσμου;