Πέντε life lessons που μας δίδαξε η Sailor Moon

Με μια αχτίδα όπλο κι ασπίδα...

Κάπου μέσα στον χειμώνα που μας πέρασε, με αφορμή την κυκλοφορία της ταινίας «Captain Marvel» με πρωταγωνίστρια την Brie Larson, η τελευταία έδωσε μία συνέντευξη για την πλατφόρμα του Buzzfeed, στην οποία απαντούσε σε διάφορες random ερωτήσεις των φαν της, ενώ συγχρόνως έπαιζε με κουτάβια. Όταν η οσκαρική ηθοποιός, η οποία διανύει τα 29, ρωτήθηκε για το ποια ήταν τα πρότυπά της όταν ήταν μικρή, εκείνη – πέρα από τη μαμά της και τις Spice Girls-, όπως θα απαντούσε και κάθε κορίτσι που είναι λίγο πάνω, λίγο κάτω 30, ανέφερε φυσικά τη Sailor Moon.

Ειλικρινά, θεωρώ πως αν προσθέσεις όλες τις πριγκίπισσες που πέρασαν από τα στούντιο της Disney, όλα τα teen idols τύπου Lizzie Macguire, αδερφές Olsen κλπ, όλους τους γυναικείους χαρακτήρες από σειρές τύπου «Maria La del Barrio Sol» και αθροίσεις την αγάπη που εισέπραξαν όλες εκείνες μαζί όσο μεσουρανούσαν, είμαι σίγουρη πως δεν κατάφεραν να αγαπηθούν τόσο, όσο η μία και μοναδική πολεμίστρια του φεγγαριού Sailor Moon και το παρεάκι της, από τα ξέγνοιαστα τότε κορίτσια των 90’s.

Ναι, το ομολογώ! Πίσω στα ένδοξα χρόνια του Δημοτικού, ήμουν και εγώ ένα από τα κορίτσια που κάθε Σαββατοκύριακο ξυπνούσαν εφτά το πρωί, λες και είχαν ενσωματωμένο κάποιο «βιολογικό» ξυπνητήρι στο κεφάλι τους, ώστε να μην χάσουν ούτε δευτερόλεπτο από τις μάχες της Bunny ενάντια στο κακό. Μετά παρασυρμένη από τα χρώματα και την ένταση, περνούσα όλη την υπόλοιπη ημέρα ξετρυπώνοντας αντικείμενα του σπιτιού τα οποία θύμιζαν τα μαγικά της όπλα, την τιάρα, την καρφίτσα, το στυλό που από απλή έφηβη τη μεταμόρφωνε σε αληθινή πριγκίπισσα. Από τότε έχουν περάσει τουλάχιστον είκοσι χρόνια και μπορεί η Sailor Moon να έχασε τότε τη μάχη με την queen Beryl, κατάφερε όμως να κερδίσει μία μεγαλύτερα, αυτή με τον χρόνο. Τόσες γνωστές προσωπικότητες, ηθοποιοί, τραγουδίστριες, ζωγράφοι, συγγραφείς, καμιά τους δεν με έκανε να «πετάγομαι» με την ίδια λαχτάρα από το κρεβάτι Σάββατο πρωί. Ακριβώς για αυτό, το λιγότερο που έχω να κάνω, όντας πλέον τουλάχιστον μία δεκαετία μεγαλύτερη από εκείνη, είναι μία σύντομη λίστα με μερικά από τα βασικά life lessons που με (και κατ’ επέκταση μας) δίδαξε το παιδικό μας είδωλο!

Μην τα παρατάς ποτέ

Όπως συμβαίνει σε αρκετά κινούμενα σχέδια, έτσι και στη σειρά της Sailor Moon το κάθε επεισόδιο ακολουθούσε ένα συγκεκριμένο μοτίβο αφήγησης και φτάνοντας προς το τέλος, πάντα εξελισσόταν μία καθοριστική μάχη. Ξεκινούσε με τα κορίτσια να παλεύουν με όποιον τρόπο μπορούν, να χάνουν, να φτάνουν σε ένα πολύ δύσκολο σημείο, να ενώνουν όλες μαζί τις δυνάμεις τους λίγο πριν ηττηθούν για τα καλά, τελικά να κάνουν την ανατροπή και να κερδίζουν τη μάχη. Μπορεί στην παιδική μας ηλικία να μην χρειάστηκε να αντιμετωπίσουμε τέτοια περιστατικά, η καθημερινότητα όμως της ενήλικης ζωής είναι γεμάτη καταστάσεις που μας κάνουν να νομίζουμε πως είμαστε χαμένες από «χέρι» και να φτάνουμε λίγο πριν την απόλυτη παραίτηση. Αν μπορούσαμε όμως να ανακαλέσουμε την πυγμή που μας δίδαξε η παιδική μας ηρωίδα, τότε ακόμη και την τελευταία στιγμή θα «σφίγγαμε» τα δόντια και θα ήμασταν έτοιμες να υπερπηδήσουμε πάνω από οτιδήποτε μπαίνει εμπόδιο στον δρόμο μας, με ή χωρίς τη δύναμη του φεγγαριού.

Κανείς δεν είναι τέλειος

Κάθε μία από τις Sailors είχε τα δικά της προτερήματα αλλά και τα δικά της ελαττώματα. Ως «ώριμος» πλέον θεατής, συνειδητοποιώ πως αυτά τα ελαττώματα ήταν που τις έκαναν ξεχωριστές, αστείες και αξιαγάπητες στο κοινό τους. Η Usagi (Bunny) ζοριζόταν με τα μαθήματα του σχολείου, ήταν γκρινιάρα και έτρωγε συνεχώς γλυκά, η Ami ήταν ντροπαλή και δυσκολευόταν πολύ να κάνει φίλους, η Raye ήταν απερίσκεπτη και λίγο οξύθυμη. Υπήρχαν ολόκληρα επεισόδια τα οποία επικεντρώνονταν και περιστρέφονταν γύρω από αυτά τα χαρακτηριστικά, τα οποία όμως στο τέλος της ιστορίας δεν ήταν αυτά που καθόριζαν ούτε την έκβασή της, ούτε τα ίδια τα κορίτσια. Βλέποντας τες να εκπροσωπούν με αυτό τον τρόπο ένα κομμάτι που ήταν και δικό μας, έκαναν όλον αυτό τον μαγικό κόσμο πολύ πιο ρεαλιστικό και προσιτό στα παιδικά μας μάτια ακόμη και στα ενήλικα, βοηθώντας μας συγχρόνως να ξεπεράσουμε τον φόβο ή τη ντροπή μας για δικά μας τυχόν ελαττώματα.

Δεν χρειαζόμαστε «σωτήρες» ούτε μασκοφόρους

Το ετερόμορφο crew της Sailor Moon ήταν ικανό να τα βγάλει πέρα ακόμη και με τους πιο διαβολικούς κακούς, υπό τις πιο αντίξοες συνθήκες, ακριβώς γιατί συμπεριελάμβανε πολλές διαφορετικές δυνάμεις. Το κάθε κορίτσι εκτός από ελαττώματα, είχε και τις δικές του μοναδικές ικανότητες που χωρίς αυτές καμία νίκη δεν θα ήταν επιτεύξιμη. Επιπλέον, την ίδια χρονική περίοδο που η Marvel και η DC επέμεναν σε μία male superhero ατζέντα, που οι πριγκίπισσες της Disney περίμεναν απροστάτευτες τον «prince charming» να τους σώσει τη ζωή από το εκάστοτε δεινό, η παρέα των Sailors ενώνοντας τις δυνάμεις της, κατάφερνε να τα βγάλει πέρα με κάθε τερατόμορφο πλάσμα σε οποιαδήποτε παράλληλη πραγματικότητα. Ναι οκ, μπορεί να είχε και ο μασκοφόρος Mamoru το δικό του πεντάλεπτο πέρασμα σε κάθε μάχη, το μόνο που έκανε όμως ήταν να πετάει τριαντάφυλλα στη Usagi και να το «παίζει» φευγάτος. Τα κορίτσια ήταν εκείνα που έβγαζαν πάντα το «φίδι» από την τρύπα, σώζοντας τους εαυτούς τους και μαζί ολόκληρη την ανθρωπότητα. Όχι, να τα λέμε κι αυτά!

Μία για όλες και όλες για μία

Υπήρχαν πολλά επεισόδια και περιστατικά στα οποία η αφοσίωση και η πίστη της ομάδας δοκιμάστηκε, είτε όταν τα κορίτσια αντιμετώπιζαν κάποια μεταξύ τους σύντομη εφηβική παρεξήγηση, είτε κάποιον αντίπαλο που απειλούσε να φέρει τούμπα όλο το σύμπαν και να τις καταστρέψει. Δεν υπήρξε όμως ούτε στιγμή στη σειρά που να μην ήταν διατεθειμένη η μία Sailor να δώσει ακόμη και τη ζωή της για να σώσει την άλλη ή την υπόλοιπη ομάδα. Παρότι οι διενέξεις και οι διαφορές μεταξύ των κοριτσιών ήταν επαναλαμβανόμενες (αρκεί να θυμηθώ πόσο εκνεύριζε η αφέλεια της Usagi την δυναμική και «τσεκουράτη» Raye) εξαιτίας των αντιφατικών χαρακτήρων τους, πάντα η μία ήταν στο πλάι της άλλης no matter what, περνώντας την αυθεντική έννοια του «sisterhood» σε άλλο επίπεδο.

Μιλούσε για φεμινισμό before it was cool

Μπορεί η Usagi να μην παραπέμπει σε ένα φεμινιστικό σύμβολο, αλλά ποιος ορίζει στο φινάλε κάτι τέτοιο; Είναι σαν να παραδεχόμαστε πως οι γυναίκες που ξυρίζουν τα πόδια τους έχουν λιγότερα δικαιώματα από αυτές που δεν τα ξυρίζουν. Όπως και να ‘χει, αυτό που θέλω να πω είναι πως η εμφάνισή της είναι στερεοτυπικά θηλυκή, με μακριά ξανθά μαλλιά, απόλυτη συμμετρία στο πρόσωπο και σφριγηλό κορμί χωρίς ίσχος ατέλειας. Από νωρίς βέβαια η ίδια, ξεκαθαρίζει πως για εκείνη σκοπός της είναι να παλεύει για την αγάπη και τη δικαιοσύνη, στον οποίο σταδιακά βλέπουμε να αφιερώνει και τη ζωή της. Ναι είναι πολύ όμορφη αλλά η ίδια δεν θέλει να είναι μόνο αυτό. Επιπλέον, στο δέκατο τρίτο επεισόδιο της πρώτης σεζόν με τίτλο «Girls Unite: The End of Jadeite», αφού ο κακός Shitennou βγάζει νόκ άουτ τον Mamoru, αρχίζει ένα κακιασμένο λογύδριο στο οποίο ισχυρίζεται πως τα κορίτσια είναι εντελώς αβοήθητα και ανίκανα να καταφέρουν κάτι χωρίς τη βοήθεια ενός άντρα. Τότε η Usagi πετάει την εμβληματική - ειδικά για τη συντηριτική Ελληνική τηλεόραση των 90’s- ατάκα «No more discrimination».