Αυτά είναι τα σημεία που θα δεις την Αθήνα like a… queen!

Τα καλύτερα σποτ για να απολαύσεις αφ' υψηλού το ετερόκλητο «ψηφιδωτό» που λέγεται Αθήνα!

Ο Αύγουστος είναι ο μήνας που κάθε χρόνο διχάζει τους Αθηναίους. Λες και δεν είχαμε ήδη αρκετά ζητήματα πάνω στα οποία μπορούμε να διαφιλονικήσουμε, έπρεπε καλοκαιριάτικα να επιχειρηματολογούμε για το αν αυτός που βαράει «σκοπιά» στην άδεια πόλη, είναι πιο Αθηναίος από αυτόν που τελικά την εγκαταλείπει για κάποιο νησί. Έτσι, οι μεν τασσόμαστε υπέρ του Ρένου Χαραλαμπίδη με τα προ εικοσαετίας «Φτηνά Τσιγάρα» και οι δε με τη συμμαχία «Τσίου-Παυλίδη», αφού «Αθήνα είσαι καμίνι. Ώσπου να φέξει να δούμε ποιος θ' αντέξει», γιατί κακά τα ψέματα υπάρχουν βράδια του Αυγούστου που το απόλυτο «μηδέν» σε συνδυασμό με τη μελαγχολική ατμόσφαιρα της άδειας πόλης, μπορεί να γίνουν πραγματικά αφόρητα.

Παρότι έτυχε μερικά καλοκαίρια στο παρελθόν να με βρουν να τριγυρίζω μέσα στην απέραντη μοναξιά μίας Αθήνας που έχει «κατεβάσει» διακόπτη, δεν μπορώ όμως να πω ότι κάποια από αυτές τις φορές είδα αυτό που ο Χαραλαμπίδης, ο Παπαδημητράτος ή τα «Μωρά στη φωτιά» είδαν. Ίσως γιατί από το 2001 ταυτιζόμουν περισσότερο με τον «Δεκαπενταύγουστο» του Γιάνναρη ή γιατί απλά επέλεγα να δω την Αθήνα από… ψηλά! Το γεγονός πως οι περισσότεροι εκτός από τα σπίτια τους είχαν εγκαταλείψει και τις «καβάντζες» τους, δημιουργούσε την ιδανική συνθήκη για να επισκεφθώ όλα εκείνα τα σποτ που την υπόλοιπη χρονιά είναι συνήθως γεμάτα παρέες, παρκαρισμένα «φτιαγμένα» αυτοκίνητα με τέρμα τα ντεσιμπέλ και ερωτευμένα ζευγαράκια σε τρυφερά τετ α τετ, τα οποία χωρίς να το θέλουν δεν σε αφήνουν να χαρείς ούτε τη στιγμή αλλά ούτε και τη θέα.

Αν, λοιπόν, έχεις αρκετές μέρες μπροστά σου μέχρι να φύγεις για κάποιο νησί και βαρέθηκες να πηγαίνεις όλο στα ίδια και στα ίδια, αν για κάποιον λόγο τα σχέδια για τις επικείμενες διακοπές «ναυάγησαν» στον πάτο του Σαρωνικού, τώρα που η πόλη «βυθίζεται» στη σιωπή, είναι η τέλεια αφορμή να ανακαλύψεις τις «κορυφές» που σου επιτρέπουν να χαζέψεις… αφ' υψηλού το ετερόκλητο «ψηφιδωτό» εικόνων και ήχων που αποκαλούμε Αθήνα!

#1. Αττικό Άλσος

Πρώτο στη λίστα και αναπόφευκτα στην καρδιά μας, το Αττικό Άλσος – ή αλλιώς Τουρκοβούνια- είναι ένα από τα πιο πολυσύχναστα (δυστυχώς) και εμβληματικά σποτ της πρωτεύουσας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο άλλωστε που οι λίγο μεγαλύτεροι το αποκαλούν το «μπαλκόνι» ή την «εξοχή» της Αθήνας, αφού πρόκειται για τον ψηλότερο λόφο εντός του λεκανοπεδίου, ο οποίος βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ Άνω Κυψέλης, Γαλατσίου και Παλαιού Ψυχικού. Μπορεί να διαθέτει ένα μεγάλο lounge-all-day-café-bar-restaurant με όλες τις ανέσεις και έναν ντιζαϊνάτο κήπο, όμως η αυθεντική και πολύ πιο legit φάση είναι λίγα μόλις μέτρα πιο πέρα σε ένα άνοιγμα, σε μία μικρή άπλα όπου μπορείς να χαλαρώσεις και να θαυμάσεις τη φωτισμένη «μικρογραφία» της πόλης παρέα με τις κολλητές σου.

#2. Λόφος Φιλοπάππου

All time classic επιλογή, ειδικά για τους λάτρεις του κέντρου, ο πιο αγαπητός λόφος της Αθήνας μπορεί να μην διαθέτει μπαρ ή εστιατόριο, σου δίνει όμως την ευκαιρία να γνωρίσεις μέσω της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου του Λουμπαδιάρη και των πλακόστρωτων δρόμων που οδηγούν σε αυτόν, την ξεχωριστή αρχιτεκτονική του σπουδαίου αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη (ο οποίος σύμφωνα με τον αστικό μύθο, επέλεξε και έφερε έναν- έναν από το εξωτερικό όλους αυτούς του λίθους). Αν και οι περισσότεροι -μαζί και οι τουρίστες- επιλέγουν να κατευθυνθούν προς τη δημοφιλή «πλατεία» του λόφου, εσύ καλύτερα να προτιμήσεις το νότιο μονοπάτι που οδηγεί σε μία θέα της πιο μοντέρνα Αθήνας, η οποία ξεκινάει από τις αρχές τις λεωφόρου Συγγρού με τα πανύψηλα γυάλινα κτίρια των πολυεθνικών μέχρι και τον φωτισμένο Πειραιά. Ένα ξεχωριστό σημείο επίσης είναι το λιγότερο γνωστό «Επτάθρονο», πλησίον του θεάτρου «Δώρα Στράτου», ένα άπλωμα με επτά μαρμάρινα καθίσματα σκαλισμένα στη μέση. Αξίζει να το επισκεφθείς τις απογευματινές κυρίως ώρες, τότε που «ντύνεται» το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα.

#3. (His majesty) Λυκαβηττός

Για πολλούς Αθηναίους ο Λυκαβηττός θεωρείται ο «σύγχρονος» Παρθενώνας της πόλης. Πρόκειται για το δεύτερο ψηλότερο σημείο μετά τα Τουρκοβούνια, το οποίο μάλιστα κερδίζει σε θαμώνες ακριβώς επειδή βρίσκεται εντός του κέντρου. Μπορεί το παλιό αναψυκτήριο που κέρασε ο Χαραλαμπίδης την Παπαχαραλάμπους καφέ και συμπάθεια (ενώ η Έλλη Πασπαλά παρακαλούσε «Μη νυχτώσεις μη…») να έχει αντικατασταθεί από ένα luxury εστιατόριο, μπορεί όταν πας να διεξάγονται αυτοσχέδιες κόντρες αυτοκινήτων, το συγκεκριμένο σημείο όμως, όσο κι αν το σνομπάρουμε, παραμένει ένα από τα πιο ρομαντικά και ειδυλλιακά της Αθήνας, οπότε αξίζει να τολμήσεις όλη αυτή την ανηφόρα. Η καταπράσινη διαδρομή θα σε κάνει να ξεχάσεις πως βρίσκεσαι λίγα βήματα από τα Εξάρχεια, ενώ η three-sixty θέα, η οποία περιλαμβάνει Ακρόπολη, Πειραιά, και καιρού επιτρέποντος Σαρωνικό κόλπο, είναι τουλάχιστον αποστομωτική και θα εξαργυρώσει την κούραση! Η επιλογή του τελεφερίκ βέβαια, είναι πάντα καλοδεχούμενη.

#4. Προφήτης Ηλίας (Πειραιάς)

Παίρνοντας τον ηλεκτρικό από Μοναστηράκι με κατεύθυνση «Πειραιά» και κατεβαίνοντας στον τερματικό που είναι το λιμάνι, 20' με τα πόδια είναι η διαδρομή που χρειάζεται να καλύψεις για να βρεθείς στην εκκλησία του Προφήτη Ηλία η οποία δεσπόζει στην περιοχή της Καστέλλας. Ναι, μπορεί ο Πειραιάς να μην ενδείκνυται για περπάτημα, με τους περισσότερους όμως κατοίκους (και συνεπώς οχήματα) να λείπουν, σίγουρα θα είναι μία πολύ πιο ευχάριστη εμπειρία. Πρόκειται για το καλύτερο spot και την καλύτερη θέα που θα συναντήσει κανείς στον Πειραιά, αφού λίγο πριν τη δύση του ηλίου ο μενεξεδένιος ορίζοντας απλώνεται από το Μικρολίμανο και την Καστέλλα μέχρι τις ακτές των Νοτίων προαστίων της πόλης.