Οδηγός επιβίωσης: Με παράτησε πριν τα Χριστούγεννα

Ναι, μπορείς να επιβιώσεις ακόμα και από κάτι τέτοιο!

Η τελευταία μέρα για να χωρίσει κανείς είναι η πρώτη Παρασκευή του Δεκέμβρη, λένε οι Άγγλοι. Μετά, από την Πρωτοχρονιά και πάλι… Ο πρώην μου δεν τα ήξερε αυτά φαίνεται, ήταν της αμερικάνικης σχολής, κι έτσι με χώρισε προπαραμονή Χριστουγέννων… Που όλα ήταν έτοιμα και κανονισμένα… Που τα οικογενειακά τραπέζια ήταν οργανωμένα, που είχα απαντήσει καταφατικά σε όλες τις ερωτήσεις της μαμάς μου: «Ο Αλέξης θα έρθει την Παραμονή Χριστουγέννων στης θείας; Θα έρθει ανήμερα σ’ εμάς; Θα έρθει την Πρωτοχρονιά στου θείου Βασίλη;», ρωτούσε η μαμά, «εννοείται θα έρθει βρε μαμά» απαντούσα εγώ όλο σιγουριά. Μια σιγουριά που μου την είχε εμπνεύσει ο Αλέξης φυσικά, που όταν τον είχα ρωτήσει αν θέλει να πάμε μαζί, μου είχε απαντήσει «ναι», μ’ ένα ανασήκωμα των ώμων – το οποίο, τώρα που το σκέφτομαι – μπορεί και να σήμαινε: «Κανόνισε ό,τι θες, εγώ θα έχω γίνει Λούης μέχρι τότε»…

«Λούης» λοιπόν ο Αλέξης μια κρύα, παγωμένη 23η Δεκεμβρίου, «στήλη άλατος» εγώ. Και μετά στα πατώματα εγώ… Και οι εκδηλώσεις έρχονταν κατά πάνω μου σαν χιονοστιβάδα, κι εγώ ανήμπορη να αρθρώσω λέξη μετά το σοκ. Γιατί η αλήθεια είναι πως δεν το περίμενα. Ακόμα κι αν είχα δει «σημάδια», έκανα πως δεν τα έβλεπα. Γιατί δεν περίμενα πως όταν ο άλλος θέλει να χωρίσει, το «δείχνει» και περιμένει «να το πιάσεις», πως δεν έχει τα κότσια να το πει, να το συζητήσει ως ενήλικας με σώας τας φρένας – anyways, άλλη συζήτηση αυτή. Τώρα το θέμα ήταν πώς θα σηκωνόμουν από τα πατώματα που με είχε ρίξει η φυγή του Αλέξη, του άντρα που θεωρούσα πως είχαμε κάποιο κοινό μέλλον μαζί, μετά από τρία χρόνια σχέσης.

Το να σηκωθώ από τα πατώματα εκείνα και να αντισταθώ στη χιονοστιβάδα που πλησίαζε και ήταν έτοιμη να με διαλύσει εντελώς ήταν από τα δυσκολότερα πράγματα που έχω κάνει στη ζωή μου. Η αλήθεια είναι πως εκείνες τις γιορτές τις θυμάμαι πάντα με ένα μούδιασμα. Η καρδιά μου είχε γίνει χίλια κομμάτια και δε γινόταν να ξανακολλήσει έτσι απλά, από τη μία μέρα στην άλλη «επειδή ήταν Χριστούγεννα». Αυτά τα πράγματα εξ ορισμού θέλουν τον χρόνο τους. Το να μην μείνεις στα πατώματα όμως μετά από έναν χωρισμό από έναν τύπο που θεώρησε σωστό να χωρίσει μαζί σου δύο μέρες πριν τα Χριστούγεννα, ε αυτό γίνεται και παραγίνεται. Και υπάρχουν πολύ απλά βήματα για να σε οδηγήσουν στο αποτέλεσμα αυτό.

Επιστρατεύουμε τις κολλητές

Οι φίλες είναι για τα δύσκολα. Και για τα πολύ δύσκολα και για τα πάρα πολύ δύσκολα, οπότε τις θέλεις δίπλα σου αμέσως, σε μια τέτοια περίπτωση. Το ίδιο βράδυ κατά προτίμηση απαιτείται μια συγκέντρωση κολλητών όπου τα δάκρυά σου θα βρουν διέξοδο, ενώ οι αγκαλιές τους σε κάνουν να νιώθεις έστω ελάχιστα καλύτερα. Φυσικά και οι φίλες σου είχαν εντοπίσει τα ελαττώματα του πρώην, οπότε λίγο «θάψιμο» βοηθάει να δεις και τα καλά, να δεις από τι γλίτωσες… Επιπλέον, με τις φίλες σου, που σε ξέρουν καλά, αλλά ξέρουν και την οικογένειά σου και το περιβάλλον σου, θα καταστρώσετε το σχέδιο των επόμενων ημερών: Πού θα πας, με ποιους θα μιλήσεις και ποιους θα συναντήσεις.

 Περιορίζουμε τα οικογενειακά τραπέζια

Αυτό δεν σημαίνει ότι θα μείνεις ολομόναχη ενώ οι υπόλοιποι είναι όλοι μαζί και διασκεδάζουν. Αλλά, δεν είναι ανάγκη να πας στο τραπέζι της θείας, που ξέρεις καλά πως ακόμα και με τον «x» Αλέξη εκεί και όλους ευτυχισμένους που θα σε είχαν «αποκαταστήσει», θα ήταν δύσκολο. Είναι βέβαιο πως τώρα θα είναι ακόμα πιο δύσκολο. Γιατί η διακριτικότητα δεν ήταν ποτέ το φόρτε της θείας, του θείου και λοιπών συγγενών κι εσύ το τελευταίο πράγμα που θέλεις τώρα είναι να περάσεις από μια τρίτου βαθμού ανάκριση για όσα συνέβησαν. Εδώ δεν έχεις καταλάβει εσύ από πού σου ήρθε, θα το εξηγήσεις και στη θεία; 

Βρίσκουμε εναλλακτικές

Εδώ πάλι αναλαμβάνουν κατά κύριο λόγο οι κολλητές. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μείνεις μόνη σου σπίτι και να κλαις τη μοίρα σου, αφού προτιμάς να μην πας στα οικογενειακά τραπέζια, όμως φαντάζομαι δεν υπάρχει πρόβλημα να πας στο σπίτι κάποιας φίλης, με τους άγνωστους συγγενείς της… Έτσι θα συζητήσεις ό,τι θέλεις χωρίς να σε πιέσει κανείς, δεν θα νιώσεις βλέμματα συμπόνιας ή απογοήτευσης πάνω σου και δεν θα χρειαστεί να κολλήσεις το αστραφτερό σου χαμόγελο επί όση ώρα θα είσαι εκεί. Και πού ξέρεις μπορεί παρακολουθώντας ένα οικογενειακό τραπέζι από κοντά, αλλά χωρίς να σε αφορούν τα τεκταινόμενα, να διασκεδάσεις πραγματικά!

Αφήνουμε τον εαυτό μας να ξεσπάσει

Μην κοροϊδευόμαστε. Δεν υπάρχει χωρισμός, από σχέση κανονική, που να μην σε ρίξει στα πατώματα. Ε, για να μπορέσεις να ξανασηκωθείς, πρέπει να αφήσεις τον εαυτό σου να ξεσπάσει. Και να κλάψει και να χτυπηθεί και να φάει ένα κουτί παγωτό και γενικά ό,τι σε κάνει να «αδειάσεις». Τότε μόνο, θα μπορέσεις να «ξαναγεμίσεις».

Βγαίνουμε σαν να μην υπάρχει αύριο

Τα καλύτερα γλέντια με τις κολλητές έχουν γίνει μετά από χωρισμούς. Δεν υπάρχει κανένας λόγος για να καταργηθεί το αξίωμα αυτό. Βγείτε, περάστε καλά, περάστε όσο καλύτερα μπορείτε, κάνοντας ό,τι σας κάνει να περνάτε καλά. Ειδικά στις γιορτές, που όλος ο κόσμος βγαίνει, παντού έχουν όλοι καλή διάθεση, διασκεδάζουν ή και ξεφαντώνουν, γιατί να μην αφεθείτε να παρασυρθείτε από όλα αυτά τα θετικά vibes της ατμόσφαιρας; Ας μην ξεχνάμε πως όσο αναπάντεχος κι αν ήταν ο «χριστουγεννιάτικος» χωρισμός, άλλο τόσο αναπάντεχη θα είναι και η επόμενη γνωριμία που θα ανοίξει το επόμενο κεφάλαιο της ζωής σας…