Αυτές τις υποσχέσεις αξίζει να δώσεις στον εαυτό σου για τη νέα χρονιά!

Και είναι βέβαιο πως θα αλλάξουν τη ζωή σου προς το καλύτερο!

Όπως κάθε millennial που σέβεται τον εαυτό της, έτσι και εγώ φρόντισα η νέα χρονιά να με βρει από την πρώτη κιόλας ημέρα «ετοιμοπόλεμη». Αυτό σημαίνει πως ήδη από τα μέσα του Δεκέμβρη που πέρασε, είχα μπει στη διαδικασία να κάνω τη μακρά ανασκόπηση του 2019, να με συγχαρώ και να πανηγυρίσω για όσα τελικά έφερα εις πέρας, να αναλογιστώ με ψυχραιμία -επιτέλους- τι πήγε λάθος με όσα δεν κατέληξαν όπως επιθυμούσα και να θέσω τα ζητούμενα, δηλαδή τα λεγόμενα «resolutions» της χρονιάς -ή και της δεκαετίας- που απλώνεται μπροστά μου.

Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, είναι η πρώτη χρονιά που μπαίνω στη συγκεκριμένη διαδικασία. Δεν πιστεύω στα «new year’s resolutions» και συχνά αναλογίζομαι εκείνο το γνωμικό που αναφέρει πως… «όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει». Κάνοντας, λοιπόν, την ανασκόπησή μου, παρατήρησα πως ακόμη και αν είχα όντως καταφέρει να εκπληρώσω τους περισσότερους από τους στόχους μου, guess what, η καθημερινότητα συνέχισε να με ταλαιπωρεί με σταθερό ρυθμό, όπως ακριβώς και την προηγούμενη και την προ-προηγούμενη χρονιά.

Ακριβώς για αυτό, μόλις ξεμπέρδεψα με το rewind του 2019, αποφάσισα να «πατήσω» το fast forward και από απαιτητική να γίνω λίγο πιο πρακτική. Με άλλα λόγια, ανασκουμπώθηκα και αντί να καταγράψω τα μεγαλεπήβολα σχέδια που θα με φέρουν ένα σκαλοπάτι πριν την απόλυτη ευτυχία, σημείωσα σε φράσεις τα μικρά πράγματα που με ενοχλούσαν καθημερινά όλη αυτή τη χρονιά και δίπλα, με ένα βελάκι, την αντίστοιχη «υπόσχεση» -που ελπίζω σε βάθος χρόνου να αποδειχθεί και η λύση του προβλήματος. Παρακάτω ακολουθούν μερικές από αυτές!

Να περπατάω περισσότερο

Εάν το αυτοκίνητο έχει γίνει προέκταση του εαυτού σου, εάν η μηνιαία βενζίνη σου κοστίζει περισσότερο από το σούπερ μάρκετ και όλα τα παραπάνω συνδυάζονται με μία έντονα καθιστική ζωή, τότε βάλε τα αθλητικά σου και πάρε τους δρόμους φίλη μου! Αν το κινητό σου διαθέτει βηματομετρητή, μην τον αφήνεις να δουλεύει άσκοπα. Άρχισε να παρατηρείς πόσα βήμα κάνεις καθημερινά και προσπάθησε σταδιακά να τα αυξήσεις, αντικαθιστώντας το όχημα με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, απολαμβάνοντας «χορταστικούς» περιπάτους στην πόλη και φυσιολατρικές πεζοπορίες με τις φίλες σου σε κοντινούς παραμυθένιους προορισμούς.

Να μου χαρίζω δεκαπέντε λεπτά επιπλέον

Φαντάζομαι πως πολλές από εσάς έρχεστε κάθε πρωί αντιμέτωπες με μια άνιση μάχη με το... πάπλωμά σας, η οποία μισή ώρα αργότερα σας κάνει να τρέχετε αναμαλλιασμένες και αγχωμένες στη στάση του λεωφορείου που οδηγεί στο γραφείο. Δεν ξέρω τι είδους περίεργη αυτοτιμωρία είναι αυτή, αλλά ξέρω σίγουρα πως αρκεί να σηκωθούμε από το κρεβάτι μας ένα τέταρτο νωρίτερα για να κάνουμε το πρωινό ξύπνημα πολύ πιο ανώδυνο και ευχάριστο. Δίνοντας καθημερινά μερικά επιπλέον λεπτά στον εαυτό μας, όχι μόνο προλαβαίνουμε να προετοιμαστούμε κατάλληλα για το απαιτητικό οκτάωρο που μας περιμένει, αλλά έχουμε αρκετό χρόνο να απολαύσουμε μερικές σελίδες από το βιβλίο μας παρέα με τον καφέ.

Να επισκεφθώ περισσότερα μουσεία

Στη θέση της λέξης «μουσεία» μπορείς να βάλεις και τη λέξη γκαλερί, κινηματογράφος, θέατρο, συναυλία, φεστιβάλ, συνέδριο, έκθεση, προβολή, παρουσίαση βιβλίου. Δεν θέλω να ξέρω πόσες ταινίες δεν κατάφερα να απολαύσω στη μεγάλη οθόνη και είδα τελικά από τη μικρή οθόνη του υπολογιστή μου, ακριβώς εξαιτίας της αναβλητικότητάς μου η οποία με έπειθε κάθε φορά πως «θα πάω μόλις βρω χρόνο» -και τελικά πάντα κάτι άλλο είχε προτεραιότητα. Μην αφήνεις εμπειρίες και πράγματα που μπορεί να σε γεμίσουν να γλιστρούν μέσα από τα χέρια σου. Για φαγητό ή καφέ θα έχεις την ευκαιρία να πας χιλιάδες φορές, όμως τον Γιαννάκη τον Frusciante θα έχεις -μάλλον- μόνο μία και μοναδική φορά τη χαρά να ακούσεις να τζαμάρει στο bridge του «Californication».

Να δοκιμάζω τα ρούχα πριν τα αγοράσω

Ω ναι! Υπάρχουμε και εμείς που... κάθε φορά που βγαίνουμε από ένα κατάστημα ρούχων με γεμάτες σακούλες στα χέρια, ευχόμαστε απλώς να έχουμε ποντάρει στα σωστά items. Ναι, μερικές φορές χρειάζεται τεράστια υπομονή να περιμένεις στην τεράστια ουρά για να δοκιμάσεις ένα μόνο πουκάμισο, όμως γλιτώνεις την εξίσου τεράστια απογοήτευση όταν το ίδιο βράδυ πας να το φορέσεις και -παρότι είναι το νούμερό σου- δείχνει επάνω σου σαν σακί. Δεν είναι λίγες οι φορές που το small ήταν τελικά extra small ή έτυχε να ξεγελαστώ από κάποιο ευφάνταστο σχέδιο, το οποίο τελικά δεν κολάκευε καθόλου τον σωματότυπό μου. Ακριβώς για αυτό, υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως φέτος δεν πρόκειται να περάσω την έξοδο ενός καταστήματος, χωρίς να έχω σιγουρευτεί πρώτα για την αγορά μου.

Να δοκιμάσω νέες γεύσεις

Καλή η πίτσα, τα burger και τα σουβλάκια, όμως έχεις φάει παραδοσιακό βιετναμέζικο bu cuon με ψιλοκομμένο μοσχάρι, αγγούρι, δυόσμο και καρότο; Ναι, ούτε εγώ και ακριβώς εκεί θέλω να καταλήξω. Ενώ η πόλη είναι γεμάτη «διαμαντάκια» με πολύ φθηνό και ποιοτικό φαγητό από κάθε γωνία του κόσμου, εγώ επιμένω παραδοσιακά και… ξεροκέφαλα στις ίδιες γεύσεις. Αυτό όμως, θα αλλάξει πολύ σύντομα αφού αποφάσισα πως τουλάχιστον ένα από τα delivery ή τα take away που θα πραγματοποιώ κάθε μήνα, θα με βοηθά να γνωρίσω την κουζίνα ενός μακρινού τόπου. Σε συμβουλεύω, λοιπόν, να ακολουθήσεις την ίδια πρακτική. Μην ξεχνάς πως η γαστρονομία ενός τόπου, είναι ένας απολαυστικός και δημιουργικός τρόπος να τον γνωρίσεις, χωρίς να ξοδέψεις μία περιουσία σε αεροπορικά και διαμονή. Ένα τρόπος να «ταξιδέψεις» καθισμένη αναπαυτικά στον καναπέ του σπιτιού σου!