Η εργασία σου κι εσύ: Ξέρεις ότι δεν ταυτίζεστε;

Άλλο πράγμα τι δουλειά κάνεις κι άλλο το ποια πραγματικά είσαι - Ένα δοκιμασμένο «εγχειρίδιο» για να δίνεις σημασία σε αυτά που έχουν πραγματική αξία και όχι στο «nine to five» ωράριό σου

Ο Brad Pitt λίγα χρόνια πριν γίνει ο Peter του «21 Jump Street», ντυνόταν κοτόπουλο και έβγανε σε κεντρικές λεωφόρους του Χόλυγουντ, προσκαλώντας πελάτες για το κοτοπουλάδικο «El Polo Loco». Η Kate Winslet έφτιαχνε take away σάντουιτς σε ένα συνοικιακό delicatessen πριν γίνει η Rose Dewitt Bukater, η Sandra Bullock σέρβιρε ποτά, η Michelle Pfeiffer ήταν ταμίας σε σούπερ μάρκετ, η Julia Roberts παγωτατζού (το ίδιο και ο Barak Obama), ενώ η Madonna εργαζόταν ως υπάλληλος σε γνωστή αλυσίδα ντόνατς από όπου και απολύθηκε κακήν κακώς. Θα αναρωτιέσαι βέβαια που τα ξέρω όλα αυτά για το παρελθόν των αγαπημένων μας stars και η αλήθεια είναι, πως το διάστημα που υπήρξα εργαζόμενη σε μία απασχόληση που δεν είχα φανταστεί ούτε στον χειρότερο εφιάλτη μου, τα παραπάνω παραδείγματα ήταν ένα νοητό φιλικό «πατ πατ» στον ώμο, μία ανακούφιση πως δεν αργεί η ώρα που θα βρεθεί μία θέση στη δική μου dream job.

Ναι, είναι δύσκολο να περνάς κατά μέσο όρο οκτώ ώρες από την ημέρα σου, σε ένα μέρος που δεν θέλεις να βρίσκεσαι αλλά προς το παρόν δεν μπορείς να κάνεις κάτι (άλλο) για αυτό. Αρχίζεις να νιώθεις εγκλωβισμένη, να αναρωτιέσαι αν τελικά αυτή η θέση στο περίπτερο, το τηλεφωνικό κέντρο, το πλυντήριο αυτοκινήτων (been there done that περίπου), είναι αυτή που πραγματικά σου αναλογεί και τα όνειρα για μία θέση στον χώρο της μόδας, του κινηματογράφου, της ακαδημαϊκής κοινότητας, είναι μεγαλεπήβολα, απατηλά, αφού στην κατάσταση που βρίσκεσαι σε πληγώνουν ακόμη περισσότερο.

Στο σημείο αυτό, είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε πως δεν είσαι η απασχόλησή σου και μην πιστέψεις επ’ ουδενί, ούτε στιγμή, πως μπορεί να σε ορίσει στο ελάχιστο. Αν στο τέλος της ημέρας καταλήγεις να αξιολογείς τον εαυτό σου σύμφωνα με το πώς βιοπορίζεσαι, με το πόσο καλή ή κακή εργαζόμενη ήσουν, με τη γνώμη που έχουν οι συνάδελφοί ή ο υπεύθυνός σου για εσένα, τότε μπάστα φίλη μου! Παρακάτω υπάρχει ένα δοκιμασμένο «εγχειρίδιο», το οποίο θα σε βοηθήσει να αναθεωρήσεις και να αρχίσεις να δίνεις σημασία σε αυτά που έχουν πραγματική αξία και όχι στο «nine to five» ωράριό σου.

Να εκτιμάς τη δουλειά σου για αυτό που είναι

Το γεγονός πως δεν έχεις καταφέρει να βρεις μία θέση στην απασχόληση που ονειρεύεσαι, δεν σημαίνει πως έχεις αποτύχει, αντίθετα έχεις όλο τον χρόνο μπροστά σου να επιμείνεις, να προσπαθήσεις ξανά και ξανά. Ακόμη και αν η παρούσα απασχόληση δεν σου ταιριάζει, μην ξεχνάς πως χάρη σε αυτή μπορείς και είσαι ανεξάρτητη, απολαμβάνοντας συγχρόνως βόλτες, ταινίες, εκδρομές και συναυλίες με την παρέα σου. Σε κάθε περίπτωση, είναι μια απασχόληση προσωρινή, ένα σκαλοπάτι από το οποίο μαζεύεις εμπειρίες και γνώσεις, για να περάσεις στην επόμενη μεγάλη ευκαιρία, ακόμη πιο δυνατή και σίγουρη. Ακριβώς για αυτό, προσπάθησε να πάρεις όσα πιο πολλά μπορείς, να ανακαλύψεις νέες ικανότητες που δεν πίστευες ότι μπορείς να έχεις, να γνωρίσεις ανθρώπους που δεν θα γνώριζες υπό άλλες περιστάσεις και έχουν κάτι να σου δώσουν.

Μην κουβαλάς το γραφείο φεύγοντας από αυτό

Όταν απασχολείσαι σε ένα απαιτητικό εργασιακό περιβάλλον, είναι λογικό να σου δημιουργείται ο πειρασμός να τσεκάρεις το email σου, ακόμη και αργά βράδυ, δέκα λεπτά πριν πέσεις για ύπνο. Από την άλλη όμως, μήπως να αναρωτηθείς, πότε και που τελειώνει για εσένα το οκτάωρο; Είναι σημαντικό να καταλάβεις πως ο μισθός σου αναλογεί αποκλειστικά στις ώρες που βρίσκεσαι εκεί, οπότε έχει μεγαλύτερη σημασία να είσαι απόλυτα focused μέσα σε αυτό το χρονικό πλαίσιο, παρά να καταλήγεις να εργάζεσαι άτυπα παραπάνω ώρες, απλώς γιατί δεν ήσουν όσο συγκεντρωμένη χρειάζεται. Μερικές φορές, τα όρια μεταξύ ενός email που ανοίχτηκε αργά το βράδυ και του «εργάζομαι» όλη μέρα, μπορούν να γίνουν επικίνδυνα δυσδιάκριτα, με την απασχόληση να «καπελώνει» εν τέλει άλλα σημαντικά κομμάτια της ζωής σου. Φεύγοντας, λοιπόν, κάθε απόγευμα από το γραφείο και κλείνοντας την πόρτα, άφησε πίσω τα email, τις υποχρεώσεις και τα deadlines για το επόμενο πρωί που θα είσαι πολύ πιο ξεκούραστη.

Μάθε να δέχεσαι την απόρριψη

Το έχουμε ξανά πει και σε ένα προηγούμενο coverstory, πως η απόρριψη δεν είναι εμπόδιο αλλά ευκαιρία. Είναι εύκολο να νιώσεις ανάξια όταν βλέπεις τους γύρω σου να παίρνουν αύξηση ή προαγωγή, όταν σου ρίχνει «άκυρο» η συνέντευξη για την οποία ήλπιζες και περίμενες τόσο καιρό. Ωστόσο, είναι σημαντικό να θυμάσαι πως ακόμη και όταν τα πράγματα στην καριέρα σου δεν πάνε όπως θα ήθελες, με το να το παραιτηθείς, το μόνο που θα κερδίσεις είναι να απομακρυνθείς από τον στόχο. Όπως και να ‘χει, έπειτα από μία απόρριψη, εσύ συνεχίζεις να είσαι εσύ, με τις ικανότητες, τα ενδιαφέροντα, τις εμπειρίες, τους ανθρώπους που σε αγαπούν και νοιάζονται για εσένα. Προσπάθησε να εστιάσεις σε αυτά, γιατί αυτά είναι που έχουν μεγαλύτερη σημασία, και να είσαι σίγουρη πως αργά ή γρήγορα, η τύχη θα έρθει με το μέρος σου. 

Μην σε συγκρίνεις με τους γύρω σου

Καλώς ή κακώς, τα SoMe είναι μία κλειδαρότρυπα η οποία μας επιτρέπει να έχουμε πρόσβαση στις αψεγάδιαστες ζωές των γύρω μας, οι οποίες κάνουν -κυριολεκτικά και μεταφορικά- παρέλαση στις αρχικές μας σελίδες. Είναι σχεδόν ακατόρθωτο, λοιπόν, να μην μπεις στην άσκοπη διαδικασία να συγκρίνεις τον εαυτό σου με κάποιους από αυτούς. Να θυμάσαι πως η ζωή δεν είναι διαγωνισμός, ούτε reality show. Εδώ δεν κερδίζει ο καλύτερος, ακριβώς επειδή δεν υφίσταται κάτι τέτοιο. Ακόμη και αν εσύ νομίζεις πως κάποιος εργάζεται στην dream job του, υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να αγανακτεί το ίδιο ή και περισσότερο από ότι εσύ με τη δική σου. Μην βάζεις τον εαυτό σου σε αυτό το μάταιο ανταγωνισμό που σου τρώει χρόνο και ενέργεια, αντίθετα προσπάθησε να μάθεις από τους άλλους, ειδικότερα από αυτούς που βλέπεις να απολαμβάνουν θέσεις που στο μέλλον θα ήθελες να αναλάβεις και εσύ. Ακόμη και αν υποθέσουμε πως κάποιος από αυτούς είναι όντως αξιοζήλευτα πετυχημένος, η επιτυχία του δεν είναι ο λόγος που εσύ δεν βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο.

Κλείνοντας, να θυμάσαι πως είναι πολύ επικίνδυνο να εμπλέκεις την απασχόλησή σου με την αξία σου, ειδικότερα αν βρίσκεσαι κάπου στα μισά των twenties σου που οι πιθανότητες πρακτικά δεν είναι με το μέρος σου. Η εργασιακή ιεραρχία, η θέση απασχόλησης, ακόμη και το ίδιο το επάγγελμα, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το ποιοι είμαστε στην πραγματική ζωή. Αυτά που πραματικά μας καθορίζουν είναι οι πεποιθήσεις, οι απόψεις, η στάση ζωή μας και όλα αυτό που είμαστε όλο το εικοσιτετράωρο, όχι μόνο μεταξύ εννέα με πέντε.