Εφτά γυναικεία στερεότυπα που κουραστήκαμε να βλέπουμε στη μεγάλη οθόνη

...και ήρθε ο καιρός να καταρρίψουμε!

Για κάθε έναν γυναικείο χαρακτήρα που εμφανίζεται σε μία ταινία, αντιστοιχούν τουλάχιστον τρεις αντρικοί, λένε οι γυναίκες του #Metoo στο Χόλιγουντ και παρέχουν αριθμητικά στοιχεία που δεν επιδέχονται αμφισβήτησης. Και όχι μόνο αυτό, αλλά τις περισσότερες φορές, ο χαρακτήρας αυτός απλώς αντανακλά ένα χιλιοπαιγμένο στερεότυπο, που πολύ απλά, έχουμε κουραστεί να βλέπουμε στη μεγάλη οθόνη. Ναι, μπορεί να υπάρχει κάπου σε κάποιον μακρινό γαλαξία μία Princess Leia, μία Kiddo, μία Harley Quiin, μία Katniss Everdeen, μία Hermione Granger αλλά αυτές και μερικές λίγες ακόμη, δεν είναι αρκετές για... να φέρουν την άνοιξη στην έβδομη τέχνη. 

Θα το διαπιστώσεις και μόνη σου, ρίχνοντας μία ματιά στην μακριά λίστα που έχουμε ετοιμάσει παρακάτω, με τα πιο κοινά γυναικεία στερεότυπα που συναντάμε πιο συχνά στον κινηματογράφο.

Η ψυχρή CEO με καρδιά… ρομπότ

«Florals? For spring? Groundbreaking». Ειλικρινά τώρα, ποια από εμάς δεν έχει στοιχειώσει το βλέμμα της Meryl Streep, όταν εκείνη υποδύεται την -σχεδόν- αιμοβόρα Miranda Priestle στο «The devil wears Prada»; Για κάποιον παράξενο λόγο, ο αμερικανικός κινηματογράφος λατρεύει άκαρδες γυναίκες σε θέση ισχύος και η γλυκιά μας Meryl φρόντισε να τους δώσει μία ερμηνεία που θα τους κάνει να ανατριχιάζουν για χρόνια. Μάλιστα, ο συγκεκριμένος ρόλος είναι το ιδανικό παράδειγμα για να αποκρυπτογραφήσουμε το στερεότυπο της «άκαρδης CEO». Σε όλες τις εκδοχές λοιπόν, αυτή η άκαρδη CEO παρουσιάζεται ως ανυπόφορα ενοχλητική, αυταρχική, απόμακρη και συνήθως ως ο ισχυρός ανταγωνιστής της πρωταγωνίστριας. Καλό θα ήταν κάποια στιγμή, αυτή η τρομακτική και ακούραστη καρικατούρα υπεύθυνης, να αντικατασταθεί με ένα από τα λαμπρά, υγιή και παραδείγματα γυναικών που κατέχουν θέσεις ευθύνης και που υπάρχουν στην καθημερινή ζωή. 

Ένας ιππότης για τη Βασούλα

…και όχι, δεν εννοώ τη γνωστή ελληνική ταινία με τη Τζένη Καρέζη, αλλά κάθε ταινία του Nicholas Sparks, για παράδειγμα, αφού εκεί σκιαγραφείται και απαντάται ως επί το πλείστον η συγκεκριμένη κατηγορία, με τον πιο άγαρμπο και προφανή τρόπο. Η πρωταγωνίστρια συνήθως είναι μία γυναίκα πληγωμένη, η οποία καταδιώκεται από ένα ταραγμένο ή σκοτεινό παρελθόν από το οποίο προσπαθεί μάταια να ξεφύγει χωρίς να τα καταφέρνει, ώσπου έρχεται ως από μηχανής θεός ένας -γυμνός από τη μέση και πάνω- Josh Duhamel και (μάντεψε) της σώζει τη ζωή. Το πρόβλημα με το συγκεκριμένο στερεότυπο, πέρα από το γεγονός ότι διαιωνίζεται και στην πραγματική ζωή, είναι πως μαζί του διαιωνίζει και την ιδέα πως οι γυναίκες χρειαζόμαστε έναν κούκλο μελαχρινό, με ύψος 1.93 και στιβαρά μπράτσα για να ακουμπήσουμε πάνω του και να μπορέσουμε να στηριχτούμε στα πόδια μας. Λάθος! Αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε, είναι ταινίες που θα μας θυμίζουν ότι εμείς οι ίδιες μπορούμε να γίνουμε οι ιππότες του εαυτού μας, αρκεί να το πιστέψουμε!

Το Manic Pixie Dream Girl

Μία περίπου αντίστροφη κατηγορία της από πάνω, είναι το Manic Pixie Dream Girl, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την -κατά τα άλλα αξιολάτρευτη- Kristen Dunst στο «Elizabethtown» του 2005, αλλά και την Christina Ricci στο (αγαπημένο μου) «Buffalo ‘66». Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για έναν ιδιόρρυθμο, λιγάκι αδέξιο και αποκλειστικά γυναικείο χαρακτήρα, του οποίου ο συμπληρωματικός ρόλος στην πλοκή του έργου, είναι να παρακινήσει τον (συνήθως καταθλιπτικό) άντρα πρωταγωνιστή να εκπληρώσει τα όνειρά του και να ευτυχήσει, ενώ εκείνη σαν χαρακτήρας δεν παρουσιάζει καμία εξέλιξη κατά τη διάρκεια της ταινίας. Παρότι η Kate Winslet ως αλλοπρόσαλλη Clementine στο «The eternal sunshine…» συγκεντρώνει όλα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά για να συμπεριληφθεί και να «βασιλεύει» στη συγκεκριμένη κατηγορία, η ατάκα της «Too many guys think I'm a concept, or I complete them, or I'm gonna make them alive. But I'm just a f***** up girl who's looking for my own peace of mind. Don't assign me yours» τη βγάζει αλώβητη, καταδικάζοντας ταυτόχρονα την ίδια την ιδέα του MPDG.

Η αθεράπευτα workaholic

Εξαιρετικά συνηθισμένο και το συγκεκριμένο στερεότυπο, το οποίο αφορά μία έξυπνη, φιλόδοξη και σκληρά εργαζόμενη γυναίκα, η οποία απασχολείται στη θέση που ονειρευόταν από μικρή και γι' αυτό, περνάει μεγάλο μέρος του χρόνου της,έως όλη της τη ζωή, στο γραφείο. Η ζωή της λοιπόν, βρίσκεται σε απόλυτη τάξη και όλα κυλάνε ανέλπιστα καλά, με ένα μικρό ωστόσο «κενό» στον ερωτικό τομέα. Δεν αργεί βέβαια να κάνει την τύχη της, όταν έτσι ξαφνικά (όπως γίνεται πάντα στη ζωή και το σινεμά) εμφανίζεται στη ζωή της ο Mr. Πολλά Υποσχόμενος και εκείνη, πρέπει να βγάλει το «φίδι» από την τρύπα και να πάρει τη μεγάλη απόφαση. Αν θα δώσει δηλαδή προτεραιότητα στην καριέρα της ή τη σχέση τους. Για άλλη μία φορά το «The devil wears Prada» στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και πάνω που η καριέρα της Hathaway ως Andy «απογειώθηκε», η σχέση της με τον Nate άρχισε να χωλαίνει κι εκείνος της έδωσε «τελεσίγραφο» για το αν ήθελε να ακολουθήσει τη Miranda στας Ευρώπας. Σαφώς η κάθε μία από εμάς, έχει το δικαίωμα να κάνει τις επιλογές της, αλλά γιατί ποτέ στη μεγάλη οθόνη, ένα κορίτσι καριέρας δεν μπορεί να δώσει στη σχέση και στην απασχόλησή της, την ίδια προσοχή;

Το κορίτσι transformer

Η αγαπημένη μου κατηγορία! Αν έχεις υποστεί και εσύ ατελείωτους μονολόγους από κολλητές που προσπαθούν να σε πείσουν να απαρνηθείς τα μαύρα ρούχα σου, για να βάλεις κάτι πιο φανταχτερό, πλουμιστό, κοντό, εντυπωσιακό στη χοροεσπερίδα, μπας και καταφέρεις να τραβήξεις την προσοχή του Αλέξανδρου/Danny Zuko από το Γ3, για να τον κερδίσεις αργότερα με το αστείρευτο χιούμορ και την πολύπτυχη προσωπικότητά σου, τότε φίλη μου ετοιμάσου να ρίξουμε μαζί στο πυρ το εξώτερο τη συγκεκριμένη κατηγορία. Το πιο εύστοχο παράδειγμα (δυστυχώς) είναι το «Miss με το… ζόρι» του 2000, όπου η σκληροπυρηνική Sandra Bullock σε ρόλο undercover FBI πράκτορα, παριστάνει φιναλίστ καλλιστείων για τον τίτλο «Miss USA» και στο τέλος, εκτός από το να σώσει τη ζωή των υπόλοιπων διαγωνιζόμενων, ψαρεύει κομπλιμέντα από τον περίγυρο και την προσοχή του συνεργάτη της, με τον οποίο είναι κρυφά ερωτευμένη από την αρχή της ταινίας. Παρότι υποκλιθήκαμε όταν είδαμε τη Bullock μέσα στο λιλά στράπλες φόρεμά της, υπάρχει κάτι επικίνδυνα προβληματικό στην ιδέα πως μία κοπέλα πρέπει να προσαρμόσει την εμφάνιση, το στυλ ή την προσωπικότητά της, για να «τσιμπήσει» το αγόρι που της αρέσει.

Η forever alone συμπρωταγωνίστρια

Ο συγκεκριμένος χαρακτήρας αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο σε κάθε αμερικάνικο chick flick που σέβεται τον εαυτό του. Ενώ η λαμπερή πρωταγωνίστρια περιπλανιέται στο δικό της σκοτεινό μονοπάτι και έρχεται αντιμέτωπη με ρομαντικά αδιέξοδα, η goofy bestoula της είναι πάντα εκεί, στρατιώτης, δίνοντας συμβουλές, τις οποίες σχεδόν σε όλη την ταινία η κεντρική ηρωίδα αγνοεί, αλλά αποφασίζει να ακολουθήσει στο τελευταίο μισάωρο για να οδηγηθεί επιτέλους στο αναγκαίο happy end. Συνήθως πρόκειται για μία sui generis προσωπικότητα (το αντίστοιχο θηλυκό του Spike από το «Α night in Notting Hill»), αυθόρμητη, ατρόμητη, με αλλόκοτες συνήθειες, που ξέρει να βάζει τις κατάλληλες λέξεις στη σειρά και να «ξεκλειδώνει» το νόημα του σύμπαντος. Παρότι δεν μπορούμε να προσάψουμε κάτι στον συγκεκριμένο χαρακτήρα, αυτό δεν σημαίνει πως θα θέλαμε να τον βλέπουμε να πολλαπλασιάζεται επ’ αόριστων.

Η «βασίλισσα» της καρδιάς μας #not

Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, αυτό το στερεότυπο είναι -ευτυχώς- κάπως ξεπερασμένο, ωστόσο πίσω στα ένδοξα 00’s η διαβολική βασίλισσα Regina George από το «Mean Girls» και οι κλώνοι της, μεσουρανούσαν σε κάθε χολιγουντιανή romcom, κάνοντας την καθημερινότητα στο σχολείο ακόμη πιο δύσκολη για μαθητές, καθηγητές και διευθυντή. Νομίζω πως όλες μας, πίσω στα ανέμελα χρόνια του σχολείου, είχαμε από μία όμορφη, δημοφιλή και (για να το θέσω κομψά) αγενή συμμαθήτρια (εκτός αν ήσουν εσύ εκείνη, αλλά no hard feelings), η οποία περνώντας στο πανεπιστήμιο και χάνοντας τους συμμαθητές-αυλικούς, ίσως και την παντοδύναμη κλίκα της, εκθρονίστηκε, έγινε και εκείνη μία κοινή θνητή, ένα με το πόπολο. Καλώς ή κακώς, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως το στερεότυπο της Regina George δεν υφίσταται στην πραγματικότητα. Αυτό που ενοχλεί όμως, είναι η εμμονή των ξένων παραγωγών, να υπενθυμίζουν με κάθε τρόπο στα κορίτσια πως υπάρχει ένας άτυπος ανταγωνισμός μεταξύ τους και για να ξεχωρίσουν, πρέπει η μία να περάσει σώνει και ντε πάνω από το πτώμα της άλλης.