Ένας χρήσιμος οδηγός για να μετατρέπεις κάθε τέλος στη ζωή σου σε μία νέα αρχή

Μπαίνοντας με χαμόγελο και διάθεση στο 2022, οι περισσότερες από εμάς δώσαμε μία υπόσχεση στον εαυτό μας: Η φετινή χρονιά θα είναι για εμάς μία καινούργια αρχή, μία αφορμή να γυρίσουμε σελίδα στη ζωή μας, να αφήσουμε το παρελθόν -επιτέλους- στην ησυχία του και να κοιτάξουμε μπροστά, ανυπομονώντας για τα συναρπαστικά πράγματα που μας περιμένουν στην επόμενη γωνία.

Βέβαια, την ίδια στιγμή που έχουμε πάρει φορά και νιώθουμε πιο έτοιμες από ποτέ να κάνουμε ένα μεγάλο άλμα και ένα νέο ξεκίνημα, υπάρχει κάτι βαθιά μέσα μας, το οποίο μας κρατά πίσω και δεν μας αφήνει να κάνουμε ούτε βήμα μπροστά. Πρόκειται για έναν δεύτερο εαυτό, ο οποίος έχει γραπωθεί από ανθρώπους, καταστάσεις, συνθήκες και συνήθειες του «χθες», όπως γαντζώνεται ένα εξάχρονο παιδί από το πόδι της μητέρας του, τη μεγάλη στιγμή που χρειάζεται να περάσει την μεγάλη καγκελόπορτα του σχολείο για πρώτη φορά.

Ομολογουμένως, ποτέ κανένα τέλος δεν ήταν ανώδυνο και ποτέ καμία νέα αρχή δεν ήταν εύκολη. Ωστόσο, το πόσο καιρό θα παραμείνουμε σε αυτή τη μεταβατική φάση, έχοντας το ένα πόδι στο παρελθόν και το άλλο πόδι στο μέλλον, το οποίο μας καλεί να το… ξεζουμίσουμε, είναι μία απόφαση που εξαρτάται από τον τρόπο που εμείς αντιλαμβανόμαστε αυτές τις καταστάσεις. Διότι όσο επιμένουμε να βλέπουμε το τέλος και όχι την νέα αρχή που προκύπτει μέσα από αυτό, τόσο πιο δύσκολο θα είναι να προσχωρήσουμε παρακάτω.

Αν έχεις πιάσει και εσύ, λοιπόν, τον εαυτό σου να πενθεί για έναν «κύκλο» που κλείνει, αντί να ανυπομονεί, να «πλημμυρίζει» ενθουσιασμό και να προετοιμάζεται πυρετωδώς για αυτά που θα έρθουν, τότε το κείμενο που ακολουθεί είναι γραμμένο για εσένα. Διότι μέσα από τις συμβουλές που έχω συγκεντρώσει παρακάτω, θα μάθεις πώς να μετατρέπεις κάθε επίπονο -ή και όχι- τέλος σε μία νέα αρχή, ώστε να μην χάνεις πολύτιμο χρόνο και να απολαμβάνεις τον τρόπο που κυλάει η ζωή σου, αντί να τον τρενάρεις με τη στάση σου.

Αφήνουμε στο παρελθόν όσα δεν μπορούμε να ελέγξουμε 

Ας είμαστε ειλικρινείς. Πολλά πράγματα ζούνε rent free σε μία γωνία του μυαλού μας και αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που υπάρχουν ακόμη στη ζωή μας. Πρόκειται για σκέψεις, συναισθήματα, αναμνήσεις που ανήκουν στο παρελθόν και εμείς επιμένουμε να ανακαλούμε, ακόμη και αν δεν μας προσφέρουν τίποτα, ακόμη και αν δεν έχουν καμία θέση στο σήμερα. Ναι, καλώς ή κακώς, με κάποια από αυτά θα συνεχίσουμε να συμβιώνουμε, έως ότου καταχωνιαστούν μία για πάντα στη… χωματερή του υποσυνειδήτου μας. Μέχρι τότε, όμως, είναι σημαντικό να είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε και να απολαύσουμε τα όμορφα πράγματα που προκύπτουν στη ζωή μας, αντί να αποστασιοποιούμαστε από αυτά, εξαιτίας των αρνητικών πραγμάτων που κουβαλάμε στο κεφάλι μας. Με λίγα λόγια, ανακαλώντας όσα μας πληγώνουν, «κλέβουμε» χρόνο από τις νέες και όμορφες εμπειρίες, οι οποίες μας δείχνουν τον δρόμο που χρειάζεται να ακολουθήσουμε για να πάμε παρακάτω.

Αποδεχόμαστε και επωφελούμαστε από την πραγματικότητα

Όσο και αν επιμένουμε να περιπλέκουμε τις καταστάσεις και κυρίως, τις σκέψεις μας, η ζωή παραμένει απλή. Που θα πει πως όλα γίνονται για εμάς και όχι σε εμάς. Ακόμη και αν δυσκολευόμαστε να το δούμε κάποιες φορές, όλα γίνονται την κατάλληλη στιγμή, ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς, ούτε πολύ αργά. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε, λοιπόν, πως για όσα έχουμε χάσει στο παρελθόν, κάτι κερδίσαμε. Αντίστοιχα, για όλα όσα κερδίσαμε, κάτι χρειάστηκε να αφήσουμε πίσω ως αντάλλαγμα. Ναι, κάπως έτσι πάνε τα πράγματα και μερικές φορές είναι δύσκολο να το αποδεχτούμε, όμως όσο πιο νωρίς το κάνουμε, τόσο πιο εύκολα και ομαλά θα κυλούν όλα στη ζωή μας. Είναι σημαντικό να μάθουμε να ελισσόμαστε μέσα σε αυτή τη -κατά τα άλλα επώδυνη- ανταλλαγή, διότι αυτή θα μας βοηθήσει να δούμε τη ζωή στις πραγματικές τις διαστάσεις και να την αποδεχθούμε, αντί να προσπαθούμε να την αλλάξουμε.

«Αγκαλιάζουμε» τις αλλαγές ενώ πού και πού αναθεωρούμε

Οι αλλαγές στη ζωή είναι όπως οι ανάσες που παίρνουμε καθημερινά. Προκύπτουν φυσικά, είναι αναπόσπαστο μέρος της διαδικασία και μας επιτρέπουν να παραμένουμε ζωντανές. Η αλλαγή, η εξέλιξη, η μεταβολή, -πες το όπως θέλεις, είναι το ίδιο- παραμένει διαχρονικά η μόνη σταθερά στις ζωές μας, το μόνο πράγμα στο οποίο μπορούμε να επενδύσουμε, με σημαντικές πιθανότητες να βγούμε κερδισμένες από αυτή την επένδυση. Και μία αλλαγή που αξίζει να πραγματοποιήσουμε, είναι στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τις αλλαγές, τα καινούργια πράγματα που προκύπτουν απρόβλεπτα στη ζωή μας. Είναι ένας τρόπος να μας προετοιμάσουμε για τα καλά και τα άσχημα που θα προκύψουν. Αφήνοντας το άγνωστο να μας παρασύρει σε μέρη που δεν πιστεύαμε ποτέ πως θα βρεθούμε, θα δώσουμε στον εαυτό μας την ευκαιρία να αναθεωρήσει και να εξελιχθεί, θα του δώσουμε την ευκαιρία να αλλάξει να γνώμη, ακόμη και για πράγματα που κάποτε ήταν δεδομένα. Έτσι και αλλιώς, μερικές φορές το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε για να βελτιωθούν τα πράγματα, είναι να τα κοιτάξουμε από μία διαφορετική οπτική γωνία.

Κοιτώντας πίσω και κάνοντας ένα γερό «πατ πατ» στον εαυτό μας

Τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με ένα φωτεινό, πολύχρωμο ουράνιο τόξο, το οποίο διασχίζει τον ουρανό, έπειτα από μία δυνατή νεροποντή. Έτσι, τίποτα δεν έχει μεγαλύτερη αξία από το χαμόγελό μας, έπειτα από μία περίοδο δύσκολη, η οποία μας άφησε συναισθηματικά μουδιασμένες. Για να ξανά εμφανιστεί, όμως, το χαμόγελο στα χείλη μας, είναι σημαντικό να κοιτάξουμε πίσω, να ανακαλέσουμε όλες εκείνες τις φορές που νιώσαμε πως βρισκόμαστε μία ανάσα πριν το τέλος του κόσμου, όμως εμείς σφίξαμε τις γροθιές μας, σταθήκαμε στα πόδια μας και συνεχίσαμε. Ναι, μπορεί να χάσαμε αρκετό χρόνο μέχρι να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και να ολοκληρώσουμε το παζλ, όμως αυτή η διαδικασία ήταν ένα πολύτιμο μάθημα, μέσα από το οποίο περισσότερα κερδίσαμε, παρά χασαμε -τελικά. Ευτυχώς, δεν μας έβλαψε, ούτε μας καθόρισε τόσο όσο πιστεύαμε, όταν ήμασταν σε αυτή τη σκοτεινή κατάσταση, όμως μας έκανε αυτό που είμαστε σήμερα και είμαστε πολύ περήφανες για αυτό.

Είναι λογικό να φοβόμαστε να απαγκιστρωθούμε από το παρελθόν, ακόμη και όταν μας πληγώνει ή αισθανόμαστε πως δεν μας χωράει πια. Είναι λογικό επειδή φοβόμαστε πως θα κάνουμε το λάθος βήμα και θα βρεθούμε στο άγνωστο. Παρόλα αυτά, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως κανένα βήμα δεν είναι λάθος, αλλά ένα απαραίτητο μέρος μίας μεγάλης διαδικασίας, μίας διαδικασίας που ακολουθούμε ασυνείδητα από όταν θυμόμαστε τον εαυτό μας. Απλώς, τότε δεν το υπερναλύαμε τόσο πολύ ή έπαιρναν άλλοι τις αποφάσεις για εμάς. Όπως και να έχει, είναι απαραίτητο να δείξουμε εμπιστοσύνη στη διαδικασία, διότι μέσα από αυτή γίναμε αυτές που είμαστε σήμερα, αλλά και η καλύτερη δυνατή εκδοχή μας, η οποία μας περιμένει κάπου… στο μέλλον. 

18 SHARES