Ο Χαλίλ Γκιμπράν για τα παιδιά μας

Ο Χαλίλ Γκιμπράν είχε τις πρώτες του εικόνες στο Λίβανο, φτιαγμένος απ το αρχαιότητα του τόπου και την αραβική του κουλτούρα, για να περιπλανηθεί στο κόσμο και να λατρέψει την μοντέρνα ύπαρξη στη Νέα Υόρκη. Ζωγράφος και λογοτέχνης δίγλωσσος σε αραβικά και αγγλικά, γράφει για την αγάπη, το θάνατο, τον κόσμο, το Θεό γύρω και μέσα μας. Κάποτε ήταν πολύ της μόδας, να πετάς κάποιες φράσεις του Γκιμπραν στις κουβέντες σου.
Τον θυμήθηκα παρ όλα αυτά, ζώντας την αγωνιά των παιδιών για τους βαθμούς στις Πανελλήνιες...

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.
Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα
Κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.
Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου
Αφού ιδέες έχουν δικές τους.
Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις ψυχές τους
Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο
που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.
Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις
αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα
Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες
Είσαι το τόξο από το οποίο τα παιδιά σου
ωσάν ζωντανά βέλη ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.
Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς προς το άπειρο
και κομπάζει ότι με τη δύναμή του
τα βέλη του μπορούν να πάνε γρήγορα και μακριά.
Άς χαροποιεί τον τοξότη ο κομπασμός του
Αφού ακόμα κι αν αγαπάει το βέλος που πετάει
έτσι αγαπά και το βέλος που μένει στάσιμο.

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ