ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΕΡΩΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ

Γράφει η Σοφία Μαυραντζά

Η ερώτηση είναι: Ερωτευόμαστε περισσότερο τον Αύγουστο; Και η απάντηση είναι: Ναι. Αλήθεια ναι. Ξεκάθαρα ναι. Ο Αύγουστος είναι ο πιο ερωτικός μήνας του καλοκαιριού, ο μήνας της πανσέληνου, ο μήνας που το αλάτι σου καίει το δέρμα και ο μήνας που η θάλασσα και ο ουρανός γεμίζουν μπλε κάθε κύτταρο του εγκεφάλου σου. Ο μήνας που ο έρωτας έρχεται να σου θερίσει το στομάχι. Αυτός ο μήνας. Όχι για όλους.

Η προετοιμασία γίνεται από τον Ιούλιο. Η άδεια έχει προγραμματιστεί, τα εισιτήρια για το πλοίο είναι ήδη μέσα στο φάκελο, η προκαταβολή για το ξενοδοχείο έχει τακτοποιηθεί και έπειτα απλώς μετράς τις μέρες…

YOU ARE BEAUTIFUL, I LOVE YOU

Η μεγάλη ημέρα φτάνει, τα μπαγκάζια είναι έτοιμα και τότε δεν μπορείς να κοιμηθείς, όπως τότε στο σχολείο, το βράδυ πριν τον Αγιασμό, που το στομάχι σου δενόταν κόμπος από την ανυπομονησία (μόνο εγώ;) και κάπως έτσι πατάς το πόδι σου στο νησί πιο κουρασμένος από ποτέ αλλά δεν σε νοιάζει, κοιτάς τον ουρανό και χαμογελάς, ρουφώντας ιώδιο και ήλιο και λίγο το μελτεμάκι σου χαϊδεύει το μάγουλο.

Όχι, αυτό το κείμενο δεν γράφτηκε για να είναι ρομαντικό. Άλλωστε, αν είσαι λίγο cult τύπος το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό όταν μιλάμε για έρωτες και καλοκαίρι είναι ο Κώστας Καρράς στην ελληνική ταινία «Η Παριζιάνα»: «You are beautiful, I love you» λέει το μαγνητόφωνο, μέχρι που ένα από τα αντικείμενα του πόθου του βάζει νέα κασέτα στο μαγνητόφωνο για να ακουστεί: «Είσαι βλάκας, είσαι βλάκας, είσαι βλάκας» (σε επανάληψη). Και το ειδύλλιο εκεί τελειώνει. Άδοξα.

ΜΙΑ ΜΕΛΙΣΣΑ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ

Η αλήθεια είναι πως ο μήνας είναι «βαρύς», γεμάτος αισθήματα. Έχει χτιστεί το ρομαντικό σκηνικό ήδη από τον Ιούνιο, όταν ξεγλιστράς από το σπίτι με ένα αέρινο φορεματάκι και ένα ζευγάρι σανδαλάκια και αισθάνεσαι μια… μέλισσα τον Αύγουστο. Θέλεις να μοιραστείς στιγμές, ηλιοβασιλέματα, να κρατήσεις σφιχτά δεμένα το δεξί σου χέρι με ένα άλλο, αριστερό (καθόλου τυχαία η επιλογή των χεριών), και να περπατήσεις σε ένα λευκό σοκάκι των Κυκλάδων.

Και εκεί, το βράδυ, πλάι στο κύμα, που πίνεις το ποτό σου, δύο βλέμματα διασταυρώνονται. Μια σπίθα αχνοφαίνεται, μήπως είναι από τη θερμοκρασία; Μήπως από το ποτό; Λίγο εσύ, λίγο τα δυο μάτια απέναντι, λίγο η στιγμή, λίγο το νησί, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το ζήσεις. «Δε φταίω εγώ, δε φταις εσύ, μπορεί να φταίει το νησί, μας μάγεψε, μας πήρε τα μυαλά. Το μπλε της θάλασσας μεθάει» τραγουδάει η Σοφία Αρβανίτη και ναι, όντως, μεθάει. Θα το κρατήσεις, όμως, αληθινό;