ΑΡΧΗΓΕ ΑΝΤΙΟ...
Σε ευχαριστούμε!
Γράφει η Μίκα Χατζηδάκη
Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2016. Από το πρωί κάνει ανυπόφορη ζέστη και η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική. Τα εισιτήρια περιμένουν καρτερικά πάνω στο γραφείο στο σαλόνι... Ένας κόμπος στο λαιμό εδώ και μέρες δεν λέει να φύγει. Diamonds are forever, η μεγάλη γιορτή πλησιάζει. Έφτασε η μέρα να πούμε το μεγάλο «αντίο» στον Δημήτρη...Καθώς ετοιμάζομαι για το γήπεδο, το γήπεδο που έχω πάει τόσες φορές να δω τον Δημήτρη να παίζει, σκέφτομαι ότι σήμερα δεν πάω απλώς για να τον δω. Πάω για να τον αποχαιρετήσω. Ο κόμπος ανεβαίνει πιο ψηλά και τα μάτια μου βουρκώνουν...
ΒΗΜΑΤΑ ΒΑΡΙΑ
Ο κόσμος έχει έρθει στο γήπεδο από νωρίς για να παρακολουθήσει τον αγώνα της Maccabi Tel Aviv με την Barcelona, πριν τη μεγάλη τελετή στις 21:00. Τα βήματα όλων μας είναι βαριά. Υπάρχει μία μελαγχολία στην ατμόσφαιρα. Μία διάχυτη στεναχώρια. Όλοι κοιταζόμαστε με κατανόηση. Είμαστε όλοι εκεί για εκείνον.
Ανεβαίνω τα σκαλιά και βρίσκω τη θέση μου. Το γήπεδο τόσο γνώριμο. Τα καθίσματα, οι φίλαθλοι, τα πανό. Όμως σήμερα τίποτα δεν είναι ίδιο. Δεν έχουμε 50% πιθανότητες να χάσουμε ή να κερδίσουμε. Σήμερα το αποτέλεσμα είναι προκαθορισμένο. Σήμερα θα πούμε «αντίο» στον πιο μεγάλο μας παίκτη. Θα τον δούμε να παίζει για τελευταία φορά.
Σήμερα έχουμε ήδη χάσει...
ΠΡΟΒΟΛΗ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ!
Ο dj Dennis Ferrer έχει αναλάβει να «ανεβάσει» τον κόσμο μέχρι να γίνουν οι απαραίτητες προετοιμασίες. Όλοι κοιτούν με αγωνία το ρολόι μέχρι να βγει ο Δημήτρης. Ξέρουν τι θα γίνει. Ξέρουν τι θα νιώσουν. Δεν το έχουν ξαναζήσει, αλλά ξέρουν!Η οικογένεια Γιαννακόπουλου είναι καθισμένη στις πρώτες θέσεις μέσα στο παρκέ.
Τρεις γενιές ήρθαν να αποχαιρετήσουν τον αγαπημένο παίκτη τους και να τον χειροκροτήσουν με όλη τους τη δύναμη.Ο Ferrer απομακρύνεται με ένα θερμό χειροκρότημα από το γήπεδο και τα φώτα χαμηλώνουν. Ήρθε η μεγάλη στιγμή. Η στιγμή που θες (αλλά δεν θες) να ζήσεις. Θες να σταματήσει ο χρόνος. Θες να σου πει κάποιος ότι είναι ψέμα. Ο κόσμος φωνάζει το όνομα του αρχηγού ρυθμικά και χιλιάδες φωτισμένες οθόνες κινητών μετατρέπουν το ΟΑΚΑ σε ξάστερο ουρανό.Και ξαφνικά το παρκέ του γηπέδου μεταμορφώνεται σε οθόνη!
Οι μάγοι των σπέσιαλ εφέ κάνουν την πιο εντυπωσιακή ανατροπή στο γήπεδο και κλέβουν τις εντυπώσεις. Πρωταγωνιστής των πλάνων φυσικά ο Δημήτρης. Από στιγμές που μένουν αξέχαστες, στιγμές που αξίζει να δούμε ξανά και ξανά από την πολύχρονη θητεία του στην ομάδα.
Το βίντεο τελειώνει και ένα τεράστιο χειροκρότημα σπάει τη σιωπή του γηπέδου!Σκοτάδι. Ξανά απόλυτη σιωπή. Κάποιος φωνάζει δυνατά δίπλα μου: «Έρχεται!».
ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ...
Όποιος ήταν εκεί ξέρει. Ξέρει ότι ράγισε σε... 1000 κομμάτια ακόμα και το παρκέ. Ξέρει ότι «ανατρίχιασαν» ακόμα και τα καθίσματα του ΟΑΚΑ, οι ραφές στις λευκές δερμάτινες καρέκλες. Η καρδιά έπιασε μίνιμουμ τους 200 παλμούς. Τα μάτια ορθάνοιχτα πάλευαν στο σκοτάδι να μη χάσουν λεπτό από τη στιγμή. Το σώμα τεντωμένο. Η ψυχή στο στόμα. Είχε έρθει η ώρα του αποχαιρετισμού. Από τα ηχεία ανακοινώνεται το όνομα του...
Το πάτωμα «σείεται», γίνεται σεισμός μεγατόνων! Ανάβουν προβολείς. Ο κόσμος φωνάζει το όνομά του ρυθμικά και χειροκροτεί όρθιος. Ο Δημήτρης βγαίνει περπατώντας αργά στο παρκέ με σκυφτό το κεφάλι και χαμογελά χωρίς να πει κουβέντα. Πιάνει την καρδιά του και μας ευχαριστεί όλους χωρίς λόγια.
Κλαίμε.
«ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ»
Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικός. Είναι πάντα ίδιος. Απλός, ταπεινός, τεράστιος! Με ένα μικρόφωνο στο χέρι παραδέχεται ότι τελικά «είναι πιο εύκολο να παίζεις, παρά να μιλάς». Τον «διακόπτουμε» συνέχεια, με χειροκροτήματα και φωνάζοντας το όνομά του. Δυνατά, να ακουστεί παντού! Δεν τον πειράζει. Χαμογελά αμήχανα, μην μπορώντας να διαχειριστεί όλο αυτό που συμβαίνει. Ευχαριστεί όλους όσοι ήταν εκεί για αυτόν. Μπροστά και πίσω από τα φώτα. Τεχνικούς, γιατρούς, συμπαίκτες, προπονητές, προέδρους. Ευχαριστεί κι εμάς, για την αγάπη, τη στήριξη. Τα δάκρυα πλέον είναι ανεξέλεγκτα. Δεν κοιτάμε καν ο ένας το άλλον. Ξέρουμε όλοι ότι κλαίμε. Σκουπίζουμε πάνω στις μπλούζες τα δάκρυά μας και συνεχίζουμε να φωνάζουμε.
Ο κ. Παύλος Γιαννακόπουλος με δάκρυα στα μάτια φιλάει τον Δημήτρη και τον ευχαριστεί για όλα. Σειρά έχει ο κ. Θανάσης Γιαννακόπουλος. Με αυθορμητισμό βγάζει τη γραβάτα του -σήμα κατατεθέν του- και του την περνάει στο λαιμό. Το γήπεδο παίρνει φωτιά! Ο Δημήτρης γελάει και φωτογραφίζεται με αυτήν. Είναι φυσικά καταπράσινη!
Ακολουθεί ο κ. Δημήτρης Γιαννακόπουλος. Με τα δύο του παιδιά στα χέρια, συγκινημένος με δάκρυα στα μάτια, παίρνει το λόγο και τον ευχαριστεί «για όλα εκείνα τα παιδιά που έκανε Παναθηναϊκούς όσο παίζει!».
Η μεγαλύτερη τιμή!
Στιγμές μοναδικές! Στιγμές που κανείς μας δεν έχει ξαναζήσει. Η αγάπη για τον αρχηγό σπάει την οροφή του ΟΑΚΑ και ξεχύνεται σε όλη την Αθήνα.
Η ΚΑΕ Παναθηναϊκός ανεβαίνει χίλια σκαλιά εκτίμησης, για όλη αυτή την τιμή και αγάπη προς ένα μεγάλο παίκτη και την αξία που έδωσε στον αποχαιρετισμό του. Ένα δείγμα προς μίμηση για όλους τους συλλόγους!
Ο Δημήτρης μας αποχαιρετά, πρέπει να ετοιμαστεί για το τελευταίο του παιχνίδι..
Ο "ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ" ΑΓΩΝΑΣ
Ο κόσμος ηρεμεί, ο Δημήτρης κατευθύνεται στα αποδυτήρια για μία τελευταία φορά. Ο αγώνας με την CSKA Moscow ξεκινά σε λίγο...
Θα μπει να διευθύνει σαν τέλειος... μαέστρος για στερνή φορά τους συναθλητές του και θα μας χαρίσει για λίγο, μια ακόμα ανάμνηση ως παίκτης και αρχηγός του Παναθηναϊκού.
Η βραδιά τελειώνει με δυνατά χειροκροτήματα. Δεν κλαίμε πια... Δεν χρειάζεται να είσαι Παναθηναϊκός για να αναγνωρίσεις την αξία ενός παίκτη. Δεν χρειάζεται να φοράς πράσινα, ούτε να πηγαίνεις στο ΟΑΚΑ. Η αξία του Δημήτρη είναι αναγνωρισμένη σε επίπεδα τέτοια που δεν χωράνε σε κανένα κλισέ κουτάκι ομάδων και οπαδών.
Απομακρύνομαι από το γήπεδο γεμάτη. Γεμάτη αγάπη, λύπη και περηφάνεια. Ήμουν εκεί, στην πιο μεγάλη γιορτή που έχει διοργανώσει ποτέ σύλλογος για παίκτη. Ήμουν εκεί, στο μεγάλο «αντίο», σε έναν από τους μεγαλύτερους παίκτες στο χώρο του μπάσκετ. Κρατάω το εισιτήριό μου σφιχτά στο χέρι και αφήνω το ΟΑΚΑ πίσω μου... Την επόμενη φορά που θα έρθω ο Δημήτρης δεν θα είναι εδώ. Όχι! Πάντα θα είναι! Έχει αφήσει τον εαυτό του εκεί, στα καθίσματα, στο παρκέ, στους διαδρόμους.
Έχει αφήσει όλους εμάς... Εμείς είμαστε ο Δημήτρης!
