ΜΕΤΣΟΒΟ, ΚΑΤΩΓΙ ΚΑΙ... ΚΑΛΑ ΚΡΑΣΙΑ!

Γράφει η Σοφία Μαυραντζά

Ταξίδεψα μέχρι το Μέτσοβο το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, ωστόσο εάν περιγράψω πόσο επεισοδιακά ξεκίνησε το ταξίδι μου θα επισκιάσω όλα όσα θα διηγηθώ για το πώς πέρασα εκεί δύο 24ωρα. Θα φροντίσω να σας τα μεταφέρω σε άλλο άρθρο ωστόσο. Άλλωστε έχω να γράψω τόσα άλλα, πραγματικά ενδιαφέροντα, που έστω και για λίγο, έστω νοητά, σήμερα θα «ταξιδέψετε» κι εσείς μέχρι το Μέτσοβο…

Η άφιξή μας στο Katogi Averoff Hotel & Winery μέλος των Αria Hotels, έγινε λίγο πριν τις 11 το πρωί. Ο χώρος υποδοχής γέμισε χαμόγελα ειλικρινούς φιλοξενίας. Το κλειδί του δωματίου μου συνοδευόταν από ένα μπρελόκ-μινιατούρα μπουκαλιού κρασιού (τι άλλο;). Άνοιξα την πόρτα του δωματίου μου και βρέθηκα σε ένα καθαρά παραδοσιακό δωμάτιο με όλες τις σύγχρονες ανέσεις που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς, εάν αναλογιστεί ότι ξεκίνησε τη λειτουργία του το 2008. Το ρουστίκ ύφος μου μετέφερε αμέσως την αίσθηση της απόλυτης εναρμόνισης με το εξωτερικό περιβάλλον. Ωστόσο, υπήρχε ο χρόνος να το απολαύσω πιο αργά μέσα στη μέρα. Επιστροφή στο lobby και ο Αλέξανδρος Ιωάννου, εγγονός του Ευάγγελου Αβέρωφ, μας περίμενε για να ξεκινήσει την ξενάγησή μας σε ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας του κρασιού στην Ελλάδα.

Ευθύς αναχωρήσαμε για το Λαογραφικό Μουσείο Μετσόβου. Ξεναγηθήκαμε από έναν ευγενέστατο νεαρό με την πιο ήρεμη φωνή που μπορεί να σε έχει ξεναγήσει ποτέ σε ό,τι έχεις επισκεφθεί. Δεν θα σε κουράσω και θα σου πω ό,τι μου έκανε περισσότερο εντύπωση:

-Μέσα στο Μουσείο θα δεις αντικείμενα που έχουν αντέξει στο χρόνο σχεδόν 200 χρόνια.

-Στα κοπάδια έβαζαν διαφορετικά κουδούνια (βάρος ασημιού και χάραξη) ώστε να καταλαβαίνουν από τον ήχο ποιο κοπάδι έρχεται.

-Οι σέλες των αλόγων ήταν κεντημένες με ασημί κλωστή και χρυσή και τις καθημερινές και επίσημες εμφανίσεις αντίστοιχα.

-Όταν ταξίδευαν έβαζαν νερό σε ξύλινο παγούρι, κρασί σε δερμάτινο και τσίπουρο σε μολυβένιο.

-Η κάπα, υφαντή στον αργαλειό, ήταν επεξεργασμένη ειδικά, ώστε να είναι αδιάβροχη, και ζύγιζε 10 κιλά.

-Στο δωμάτιο όπου εργάζονταν τα κορίτσια θα δεις μία από τις πρώτες ραπτομηχανές singer που ήρθαν στην Ελλάδα (1867).

-Η φούντα στα τσαρούχια δεν ήταν για... ομορφιά, αλλά για να προστατεύει τα δάχτυλα των ποδιών από το χιόνι.

-Είδαμε και το γραφείο του Ευάγγελου Αβέρωφ. Εντύπωση μας έκαναν τα χαρακτηριστικά γυαλιά του που είδαμε ακουμπισμένα δίπλα στο σταθερό τηλέφωνο που συνήθιζε να χρησιμοποιεί.

Τα πρώτα κλήματα Cabernet Sauvignon στον πιο ορεινό αμπελώνα στην Ελλάδα

Όταν η ξενάγησή μας τελείωσε, επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο, όμως αυτή τη φορά επισκεφθήκαμε το διπλανό κτίσμα (το οποίο άλλωστε προηγείται κατασκευαστικά) και μπήκαμε στο οινοποιείο «Κατώγι Αβέρωφ». Ξαφνικά όλα έγιναν… μαγικά! Περάσαμε υπογείως από το ένα κτήριο στο άλλο και ξαφνικά βρεθήκαμε σε μία σκοτεινή αίθουσα, σαν να συμμετείχαμε σε κάποιου είδους διαδικασία μύησης. Νιώσαμε την αλλαγή στη διαφορά θερμοκρασίας και η μυρωδιά του μούστου έφτασε στα πνευμόνια μας. Ένα σκοτάδι απλώθηκε ολόγυρα και ό,τι διεκδικούσε το ενδιαφέρον μας φωτιζόταν διακριτικά.

Εκεί έμαθα το εξής: Τα πρώτα κλήματα Cabernet Sauvignon τα έφερε ο Ευάγγελος Αβέρωφ στην Ελλάδα, το 1958 (κάποια από αυτά διατηρούνται ακόμη).

Μία τεράστια αφίσα απεικονίζει το Γινιέτς (στα βλάχικα σημαίνει αμπελότοπος) και τα στρέμματα αμπελιών από όπου παράγεται ο κύριος όγκος των κρασιών της ετικέτας «Κατώγι Αβέρωφ». Πρόκειται για τον πιο ορεινό αμπελώνα στην Ελλάδα (και από τους πιο ορεινούς στην Ευρώπη.)

Περπατούσα ανάμεσα σε 1.200 δρύινα βαρέλια (κυρίως γαλλικά) των 300 λίτρων και η εμπειρία ήταν συγκλονιστική. Σε κάποιο σημείο είδα πάνω στα βαρέλια την προβολή κάποιων τυχαίων προσώπων, ένα έργο του Σάββα Μυλωνά, εξαιρετικά εμπνευσμένη. Και μετά ήρθε η απόλυτη έκπληξη: Μία γέφυρα, γυάλινη, που ένωνε δύο αίθουσες. Κάτω από τη γέφυρα «στρωμένα» 2.000 μπουκάλια «Κατώγι Αβέρωφ» του 2006 και εσύ από πάνω να αιωρείσαι.

Πρώτη φορά... οινογνωσία!

Σε οινογνωσία δεν είχα συμμετάσχει ξανά στο παρελθόν. Το κρασί μου αρέσει. Μου αρέσει πολύ. ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ. Αρέσει στον μπαμπά μου (άρα αρέσει και σε εμένα). Πίνω κυρίως ροζέ (αυτό δεν αρέσει και πολύ στον μπαμπά μου), αλλά ό,τι κι αν πέσει μέσα στο ποτήρι σε λίγα λεπτά θα χρειαστεί refill.

Όταν η Μαρία Δήμου, οινοχόος και υπεύθυνη Επικοινωνίας στο «Κατώγι Αβέρωφ», μας γέμισε για πρώτη φορά τα ποτήρια δοκιμάσαμε ένα «Κτήμα Αβέρωφ» λευκό ποικιλίας Traminer του 2015. Μια ελαφριά πικράδα έμεινε στο στόμα μας, ένδειξη της ποιότητας, ενώ πρόκειται για ένα ιδιαίτερα αρωματικό κρασί.

Συνεχίσαμε με το λευκό «ΙΝΙΜΑ» (στα βλάχικα σημαίνει καρδιά ή ψυχή). Πρόκειται για ασύρτικο αθήρι του 2015 που συνοδεύει εξαιρετικά το ψάρι (καθότι είμαι και pescatarian, όπως έχουμε ξαναπεί).

Επόμενο κρασί που γέμισε το ποτήρι μας ήταν το ροζέ ημίξηρο «Κατώγι Αβέρωφ» και αμέσως μία μυρωδιά ντομάτας έφτασε στα χείλη μας.

Επόμενη «στάση» (τι άλλο;) το κλασικό κόκκινο «Κατώγι Αβέρωφ». Πρόκειται για ένα κρασί ποικιλίας Cabernet Sauvignon, αγιωργίτικο και merlot. Λίγες νότες από δρύινο βαρέλι και κόκκινα φρούτα έγιναν αισθητές στον ουρανίσκο μας.

Κλείσαμε αυτό το μοναδικό ταξίδι στην οινογνωσία με το εξαιρετικό Rossiu di Munte του 2011. Αυτό το κρασί σχετίζεται με τη γευστική μνήμη τις οποίες και ανασύρει ανάλογα με τις γευστικές εμπειρίες του καθενός…

Αξίζει να σημειωθεί πως το 2015 επισκέφθηκαν το οινοποιείο «Κατώγι Αβέρωφ» 12.000 επισκέπτες, ενώ φέτος ο ίδιος αριθμός καταγράφηκε ήδη από τον Ιούλιο!

…και καλά κρασιά!

Την επόμενη ημέρα επισκεφθήκαμε το Γινιέτς (που το είχαμε δει μόνο σε αφίσα;), απολαύσαμε την εξαιρετική θεά και γεμίσαμε τα πνευμόνια μας καθαρό αέρα. Νωρίτερα περάσαμε μία βόλτα από το Τυροκομείο του Ιδρύματος Βαρώνου Μιχαήλ Τοσίτσα και γεμίσαμε τις βαλίτσες μας με λίγα γραμμάρια μετσοβόνε, λίγα μετσοβέλλα, καθώς και λίγη γραβιέρα.

Η επίσκεψη έφτασε στο τέλος της. Χαιρετίσαμε το Μέτσοβο και δώσαμε ραντεβού για μέσα στον Χειμώνα, να ανάψουμε το τζάκι και να πιούμε ένα κόκκινο Κατώγι Αβέρωφ κοιτάζοντας τις σπίθες…

TIPS (όταν μιλάει η εμπειρία)

1. Μην ξεχάσεις να επισκεφθείς την Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ. Εμείς την επισκεφθήκαμε και πραγματικά ενυπωσιαστήκαμε με τέσσερα έργα που είδαμε εκεί: «Μάγκας που τρώει καρπούζι» του Π. Πανταζή, «Τα πρώτα βήματα» του Γεώργιου Ιακωβίδη, «Η πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κανάρη» του Νικηφόρου Λύτρα και φυσικά «Η μάχη των Φαρσάλων» του Γιώργου Ροϊλού. Όλα όσα βλέπαμε στις σελίδες των σχολικών βιβλίων της Ιστορίας, όλα εκεί θα τα βρεις.

2. Πάρε απόφαση και τρέξε στα χνάρια της αρκούδας! «Ursa Trail» λέγεται ο αγώνας το συνολικό μήκος του οποίου είναι 40χλμ. με 2.700μ. υψομετρικής διαφοράς και του αγώνα «Στα χνάρια της αρκούδας» 20χλμ. με 1050μ. Το 'χουμε;

3. Εάν βρεθείς στο Μέτσοβο, μπορείς να «πεταχτείς» και μέχρι τα Ζαγοροχώρια (ναι, το έκανα). Να κάνεις rafting στο Βοϊδομάτη και να επισκεφτείς το χωριό Κήποι. Οι Κήποι είναι ένα πανέμορφο χωριό στην καρδιά του Ζαγορίου. Χαρακτηριστικό του χωριού αυτού είναι οι εντυπωσιακοί κήποι του, όπως προδίδει και το όνομά του. Ανάμεσα από τους κήπους κυλάει ένα ποτάμι στολισμένο με πέτρινα γεφύρια. Πάνω στον κεντρικό δρόμο για το Ζαγόρι θα βρείτε και το πολυφωτογραφισμενο γεφύρι του Κόκορη (ναι, φωτογραφήθηκα)!

4. Και το σημαντικότερο: Επισκεφθείτε το Kipi Suites μέλος των Αria Hotels και αναζητήστε τον Άρη. Επιλέξτε μία από τις οκτώ μοναδικές σουίτες, ξεκουραστείτε, απολαύστε την ευκαιρία και δοκιμάστε από τα χέρια του Άρη τα πιο νόστιμα εδέσματα (ναι, έφαγα. ΠΟΛΥ). Ζήτησέ του να πας και μέχρι την Αγία Παρασκευή. Ένα τοπίο αλά... Γκραν Κάνιον θα απλωθεί ΚΑΤΩ από τα πόδια σου!