Καλλιόπη Χάσκα: «Στην τελευταία μου σκηνή στο Grand Hotel έκλαιγα ασταμάτητα»
Ανανεώθηκε:
Σε έναν κόσμο εικονικής πραγματικότητας και αναλώσιμης επιτυχίας στα social media η ηθοποιός Καλλιόπη Χάσκα επιλέγει συνειδητά όπως λέει στην αποκλειστική μας συνέντευξή στο Queen.gr να παραμένει αυθεντική. Η πρωταγωνίστρια του Grand Hotel μιλά για το μεγάλο φινάλε της σειράς και τη σκηνή ορόσημο της Αλίκης της, για τους 2 τηλεοπτικούς της έρωτες, για την αρχή της καριέρας της από ένα λάθος, την αναγνωρισιμότητα που ακόμη την παραξενεύει, αλλά και τη διάθεσή της να παραμένει ατρόμητη στις δυσκολίες.
Η σκληρή Μεταξία από τη Μάγισσα με τη νεραϊδένια εμφάνιση, η άτυχη Ελίνα από την ταινία "Τελευταία Κλήση" που βασίστηκε στην πραγματική ιστορία του Σορίν Ματέι, η δίκαιη αλλά και ατρόμητη Αλίκη του Grand Hotel. Όλα αυτά, είναι μερικά από τα πρόσωπα που συμπληρώνουν την καλλιτεχνική προσωπικότητα της Καλλιόπης Χάσκα .
Πολυδιάστατη και ενδιαφέρουσα σε κάθε περίπτωση, είτε μιλάμε για τους θεατρικούς ρόλους (με πιο χαρακτηριστικό εκείνον στο Ρωμαίος και Ιουλιέτα σε μία διεθνή παραγωγή), είτε για τους κινηματογραφικούς, είτε για τους τηλεοπτικούς της ρόλους.
Σε μία σπάνια της συνέντευξη και λίγο πριν το μεγάλο φινάλε του Grand Hotel, η πρωταγωνίστρια της σειράς, κάνει μαζί μας στο Queen.gr ένα μικρό ταξίδι στον χρόνο, το οποίο ξεκινά από τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο Berklee, αρχικά στον τομέα της μουσικής. Η υποκριτική προέκυψε από ένα αθώο λάθος, αλλά για αυτό το λάθος όχι μόνο δεν μετανιώνει, αλλά είναι ευγνώμων.
Οι πρώτες σκηνές του γάμου της χρονιάς στο Grand Hotel με Αλίκη - Πέτρο και 2 συλλήψεις
Την ίδια ευγνωμοσύνη αισθάνεται και για τη συνύπαρξή της με ένα σπουδαίο καστ τα τελευταία δύο χρόνια στο Grand Hotel.
Μιλάμε μαζί της για το φινάλε της σειράς - το χαρακτηρίζει δίκαιο για όλους - για τη χαρακτηριστική σκηνή του τέλους του ρόλου της στην οποία δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της, τη χημεία με τον Γιάννη Κουκουράκη και τον Δημήτρη Κίτσο, το μικρό αλλά χαριτωμένο beef που προέκυψε για τους δύο τηλεοπτικούς άντρες της ζωής της, τη διάθεσή της να μην αναλώνεται σε σχόλια και κριτικές, την τύχη ή τις συγκυρίες που έπαιξαν ρόλο για να πετύχει τους στόχους της.
Και αν κάτι αξίζει - εκτός από τα παραπάνω - να κρατήσουμε από την προσωπική της εξομολόγηση, είναι και η συγκίνησή της για μία άλλη γυναίκα, τη μέντορά της, που της έδωσε αυτό που κάθε καλλιτέχνης και ειδικά αν είναι γυναίκα, εύχεται στο ξεκίνημα της.
Την ώθηση, την ενθάρρυνση να ακολουθήσει το όνειρό της χωρίς να φοβάται. Όχι μόνο την αποτυχία, αλλά τον ίδιο της τον εαυτό και τις δυνατότητες της.
