Αργύρη Πανταζάρα πού θα σε πάει αυτή η «Βαλίτσα»;
Ανανεώθηκε:
Ο Αργύρης Πανταζάρας δεν είναι από τους ανθρώπους που θα σου δώσουν απαραίτητα την απάντηση που περιμένεις. Μπορείς να ξεκινήσεις ρωτώντας τον για έναν ρόλο και να καταλήξετε να συζητάτε για την ανάγκη να αποδεικνύουμε συνεχώς την αξία μας, για όσα κληρονομούμε αλλά και για τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη φιλοδοξία και τη γαλήνη.
Τι κουβαλά ένας άνθρωπος που δεν σταματά ποτέ να αναζητά τον επόμενο προορισμό του; Ο Αργύρης Πανταζάρας μοιάζει να χωρά στη δική του βαλίτσα πολλές ζωές: Εκείνη του ηθοποιού, του σκηνοθέτη, του δασκάλου, του ανθρώπου που θέλει να δοκιμάζει τα πάντα, να ξεπερνά τα όριά του και να ανακαλύπτει διαρκώς μια καινούργια εκδοχή του εαυτού του.
Συναντηθήκαμε ένα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, με αφορμή τη «Βαλίτσα», τη νέα του κινηματογραφική περιπέτεια, και η κουβέντα μας ξεκίνησε από ένα γράμμα σε όσα έρχονται. Στις αποσκευές του, άλλωστε, έχει πάντα ένα τετράδιο όπου καταγράφει ιδέες, σενάρια, ακόμη και τα όνειρά του. Ένας τρόπος να μετατρέπει όσα σκέφτεται και αισθάνεται σε εικόνες και ιστορίες.
Η «Βαλίτσα» και η κωμωδία που δεν χρειάζεται να προσπαθήσει να γίνει αστεία
Για τη συμμετοχή του στη «Βαλίτσα», μια σκοτεινή κωμωδία, μιλά με ενθουσιασμό, ο ηθοποιός δεν έκρυψε τον ενθουσιασμό του.
«Ήταν μία από τις πιο ωραίες συνεργασίες που είχα», παραδέχεται, εξηγώντας ότι εκείνο που ξεχώρισε ήταν η αίσθηση της ομάδας που δημιουργήθηκε στα γυρίσματα.
Ο ίδιος έχει εκφράσει πολλές φορές την επιθυμία να δοκιμαστεί περισσότερο στην κωμωδία, την οποία αντιμετωπίζει με έναν ιδιαίτερο τρόπο.
«Η κωμωδία είναι το αποτέλεσμα. Δεν παίζεται. Δεν την πιέζεις», λέει, ενώ όταν τον ρωτώ τι είναι δυσκολότερο, να κάνεις κάποιον να γελάσει ή να συγκινηθεί, η απάντησή του είναι πως η συγκίνηση δεν ταυτίζεται απαραίτητα με το κλάμα.
«Η συγκίνηση είναι η μετακίνηση», εξηγεί.
Το βραβείο «Δημήτρης Χορν» ήρθε νωρίς στην καριέρα του, όμως σήμερα, δέκα χρόνια αργότερα, ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει την επιτυχία μοιάζει να έχει αλλάξει.
«Βρίσκομαι σε μία ηλικία και σε μία εποχή που δεν θέλω να αποδείξω κάτι ή δεν έχω να αποδείξω κάτι ή τουλάχιστον αυτό υπενθυμίζω στον εαυτό μου».
Όσα αναγνωρίζει σήμερα από τον πατέρα του
Δύο χρόνια μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Αργύρης Πανταζάρας αναγνωρίζει στον εαυτό του όλο και περισσότερα στοιχεία του: Την αγάπη για τη διδασκαλία, τη μουσική, τον αθλητισμό, την περιέργεια να ανακαλύπτει καινούργια πράγματα.
«Μάλλον αυτό το προνόμιο, το δώρο, μου το ενέπνευσε ο πατέρας μου, γιατί ήταν καθηγητής πανεπιστημίου», εξηγεί για τη διδασκαλία.
Η σταθερά, η σχέση ζωής και ο επόμενος προορισμός
Σε μια ζωή γεμάτη εναλλαγές, ρόλους, συνεργασίες και διαρκείς μεταμορφώσεις, η προσωπική του σχέση αποτελεί μια πολύτιμη σταθερά, μόνο που ο ίδιος δεν θεωρεί τίποτα δεδομένο.
Μια σχέση, όπως λέει, χρειάζεται να τη φροντίζεις και να της δίνεις οξυγόνο καθημερινά.
«Δεν είναι για πάντα και μέσα σε αυτό χωράει το ίσως και για πάντα».
Στο τέλος τον ρωτώ πού θα ήθελε να τον οδηγήσει η δική του «Βαλίτσα» τα επόμενα δέκα χρόνια και η απάντησή του συνδυάζει δύο φαινομενικά αντίθετες επιθυμίες.
«Θα ήθελα να υπάρχει γαλήνη και δημιουργικός οργασμός», μου λέει και εξηγεί τα δικά του προσωπικά αυτονόητα: Να παίξει σε ταινίες, να σκηνοθετήσει, να γράψει, να συνεργαστεί, να περνά καλά και, φυσικά, να πληρώνεται καλά για όλα αυτά.
Γιατί ίσως τελικά το ζητούμενο δεν είναι πόσα πράγματα θα καταφέρεις να χωρέσεις στη βαλίτσα σου, αλλά να συνεχίσεις να ταξιδεύεις χωρίς να χάσεις όσα έχουν πραγματικά σημασία και να κρατάς πάντα λίγο χώρο για όσα έρχονται απρόσκλητα, ανατρέπουν τα σχέδιά σου και αλλάζουν για πάντα τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο και κάτι μου λέει πως ο Αργύρης Πανταζάρας έχει ακόμη μπροστά του μερικά από τα πιο όμορφα, απρόβλεπτα ταξίδια του.
