Μαμά Στην Αναμονή στο Camp: Το 90s καλοκαίρι για τα παιδιά δεν χωρά στη ζωή των millennial γονιών

Όσο κι αν η ιδέα ενός αυθόρμητου καλοκαιριού τύπου ’90s επιστρέφει σαν τάση, στην ελληνική πραγματικότητα μοιάζει περισσότερο με όνειρο που δεν χωράει εύκολα ανάμεσα σε deadlines, αιτήσεις και λογαριασμούς.

Γιατί εμείς δεν περιμένουμε απλώς το καλοκαίρι. Το οργανώνουμε από τον χειμώνα.

Ψάχνουμε ημερομηνίες για τα camps του δήμου, κάνουμε refresh στις επιδοτήσεις για τις κατασκηνώσεις του 2026, στέλνουμε δικαιολογητικά, περιμένουμε εγκρίσεις και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, κάνουμε και τις ίδιες σκέψεις που κάνουν όλοι οι γονείς: είναι αρκετά μεγάλα τα παιδιά για να τα βγάλουν πέρα; Θα αντέξουν; Ή θα μας πάρουν τηλέφωνο από την πρώτη μέρα για να πάμε να τα πάρουμε;

Θεωρητικά, το καλοκαίρι των ’90s που ονειρευόμαστε για τα παιδιά μας θα ήταν ιδανικό.

Στην πράξη, όμως, αν δεν σε κυνηγούσαν οι υποχρεώσεις και τα έξοδα, αν είχες την πολυτέλεια μιας δουλειάς που σου χάριζε τρεις μήνες άδεια – από τις 15 Ιουνίου μέχρι τις 11 Σεπτεμβρίου – τότε ναι, ίσως να μπορούσες να το ζήσεις ξανά μέσα από εκείνα. Αλλά δεν ζούμε σε αυτή την εκδοχή της ζωής.

Ζούμε σε αυτή που μετράει άδειες, που στρεσάρεται για το αν θα προλάβει μια θέση στο δημοτικό camp, που προσπαθεί να χωρέσει δουλειά, σπίτι, παιδιά και λίγη καλοκαιρινή ανεμελιά μέσα σε δύο, άντε τρεις εβδομάδες άδειας.

Κι όμως, θα θέλαμε τόσο πολύ να το δώσουμε στα παιδιά μας. Να ζήσουν αυτό το απλό, σχεδόν κινηματογραφικό καλοκαίρι: θάλασσα κάθε μέρα, δύο μπάνια τη μέρα, τρία παγωτά χωρίς τύψεις, ξεγνοιασιά μέχρι να πέσει ο ήλιος. Να είναι λίγο σαν τους Goonies με περιπέτεια, ανεξαρτησία, φαντασία.

Αλλά οι γονείς τους είναι (ΕΙΜΑΣΤΕ) κουρασμένοι, είναι στρεσαρισμένοι, είναι συχνά εξουθενωμένοι και προσπαθούν να τα προλάβουν όλα: να τρέξουν σε δραστηριότητες, να τα πάνε κολυμβητήριο, να περιορίσουν τις οθόνες, να μαγειρέψουν κάτι αξιοπρεπές το βράδυ, να βρουν και λίγο χώρο για να είναι απλώς παρόντες.

Στα γράφω όλα αυτά και σχεδόν νοσταλγικά, έχω επιστρέψει νοσταλγικά στα δικά μου καλοκαίρια κι ας δούλευαν και οι δύο μου γονείς τα πρωινά. Στα καλοκαίρια που τα παιδιά ήταν με το κλειδί στο χέρι από την Πρώτη Δημοτικού και η απόλυτη βαρεμάρα ήταν τελικά το μεγαλύτερο δώρο. Στα ραντεβού για κρυφτό και κυνηγητό που κανονίζονταν χωρίς κινητά. Στα απογεύματα που κανείς δεν τσέκαρε πού είσαι και τι κάνεις, ούτε σου κανόνισε play dates. Στα ρέστα που πήγαιναν όντως για παγωτό. Στα βράδια χωρίς air condition, αλλά με μια διάθεση να ξαπλώσεις και να κοιτάς τα αστέρια.

Και ίσως αυτό είναι που προσπαθούμε να αναπαράγουμε σήμερα, μέσα σε μια ζωή που δεν αφήνει πολλά περιθώρια για αυθορμητισμό. Όχι να ξαναζήσουμε ακριβώς το ίδιο, αλλά να κλέψουμε μικρές στιγμές από εκείνη την αίσθηση.

• Να πεις «ναι» σε ένα παγωτό πριν το φαγητό.
• Να αφήσεις ένα απόγευμα χωρίς πρόγραμμα.
• Να στείλεις τα παιδιά έξω με μια κιμωλία και καμία οδηγία.
• Να κάνεις μια αυθόρμητη βουτιά, έστω και καθημερινή.
• Γιατί τελικά, σήμερα, ακόμη και η ανεμελιά θέλει οργάνωση.