Μία εβδομάδα μετά την επιστροφή στο σχολείο και χάσαμε ήδη ένα παγούρι - Μαμά στην Αναμονή

Γιατί μαζί με το πρώτο κουδούνι δεν επιστρέφουν μόνο τα παιδιά στις τάξεις. Επιστρέφουν τα ξυπνητήρια, τα τάπερ, τα «πού είναι η ζακέτα μου», «έχασα το παγούρι μου», οι δραστηριότητες, τα φροντιστήρια, τα μηνύματα στις ομάδες των γονιών, τα χαρτιά που πρέπει να υπογράψεις, οι λίστες με τα σχολικά και εκείνο το καθημερινό πρόγραμμα που μοιάζει να χρειάζεται μεταπτυχιακό στο logistics.

Ανάμεσα σε όλα αυτά υπάρχει κάτι που συχνά δεν φαίνεται: το mental load της μαμάς. Δεν είναι μόνο όσα κάνεις, είναι και όλα όσα πρέπει να θυμάσαι

Παράλληλα ξεκινάνε όλα τα άγχη και οι φοβίες σου για το παιδί:

Θα προσαρμοστεί; Θα κάνει φίλους; Είναι χαρούμενο; Μήπως δυσκολεύεται; Πώς τα πάει στο σχολείο; Μήπως το πιέζω πολύ; Μήπως δεν το πιέζω αρκετά; Μήπως εγώ δεν κάνω αρκετά;

Αυτό είναι το κομμάτι της επιστροφής στα σχολεία για το οποίο μιλάμε λιγότερο και μετά ανοίγεις το Instagram και βλέπεις χαμογελαστά παιδιά την πρώτη μέρα του σχολείου, τέλεια lunchboxes, οργανωμένα γραφεία, μαρκαδόρους ταξινομημένους ανά χρώμα και εβδομαδιαία προγράμματα που θα ζήλευε πολυεθνική.

Μόνο που δεν βλέπεις τι συνέβη πέντε λεπτά πριν τραβηχτεί αυτή η φωτογραφία.

Δεν βλέπεις ποιος έψαχνε το άλλο παπούτσι στις 7:48 το πρωί. Ποιος φώναζε ότι δεν θέλει να πάει σχολείο. Ποιος ξέχασε την εργασία πάνω στο τραπέζι και ποια μαμά έφτασε στο αυτοκίνητο και συνειδητοποίησε ότι δεν έχει πιει ούτε μία γουλιά από τον καφέ της ενώ το παιδί έχει ξεχάσει στο πίαω κάθισμα ολόκλρο το τσαντάκι φαγητού.

Οι περισσότερες οικογένειες δεν έχουν «βρει τον ρυθμό τους» από την πρώτη εβδομάδα, προσπαθούν (προσπαθούμε) να τον βρουν.

Επίσης, το άγχος σου περνά και στα παιδιά Τα παιδιά καταλαβαίνουν πολύ περισσότερα απ' όσα πιστεύουμε. Μπορεί να μη τους πεις «έχω αγχωθεί», αλλά αντιλαμβάνονται τη βιασύνη, τον τόνο της φωνής, τον εκνευρισμό, την ένταση ενός πρωινού στο οποίο όλοι πρέπει να βρίσκονται κάπου περίπου πριν από οκτώ λεπτά.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να είσαι πάντα ήρεμη. Πρακτικά, είναι αδύνατον. Σημαίνει όμως ότι ίσως δεν χρειάζεται να είναι όλα τέλεια.

Δεν χρειάζεται κάθε βράδυ ένα περίπλοκο σπιτικό δείπνο. Δεν χρειάζεται το παιδί να κάνει κάθε δραστηριότητα που υπάρχει στην πόλη. Δεν χρειάζεται το σπίτι να λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένη μηχανή από τη δεύτερη Δευτέρα του Σεπτέμβρη.

Μερικές φορές ο στόχος των πρώτων εβδομάδων μπορεί να είναι απλώς ένας: να προσαρμοστείτε όλοι.

Και το λέω και σε σένα (όπως το λέω κάθε βράδυ και σε μένα): χαμήλωσε λίγο τον πήχη.

Ρώτησε τον εαυτό σου τι έχει πραγματικά σημασία για τη δική σας οικογένεια και τι μπορεί, τουλάχιστον για λίγο, να περιμένει και θυμήσου ότι όπως ένα κουρασμένο παιδί δυσκολεύεται περισσότερο να διαχειριστεί τα συναισθήματά του, το ίδιο συμβαίνει και σε έναν κουρασμένο γονιό.

Η φροντίδα του εαυτού σου δεν χρειάζεται να σημαίνει spa, ταξίδια και «me time» δύο ωρών που δεν ξέρεις από πού ακριβώς θα ξεκλέψεις. Μπορεί να είναι δέκα λεπτά περπάτημα, να ζητήσεις βοήθεια,να κοιμηθείς λίγο νωρίτερα, να πιεις επιτέλους εκείνον τον καφέ όσο είναι ακόμη ζεστός ή απλώς να πάρεις μερικές ανάσες πριν απαντήσεις στο τρίτο «μαμάαα» μέσα σε σαράντα δευτερόλεπτα.

Η επιστροφή στο σχολείο δεν είναι μόνο αλλαγή προγράμματος. Είναι μια μικρή μετάβαση για ολόκληρη την οικογένεια.

Θα υπάρξουν πρωινά που θα τρέχετε. Εργασίες που θα θυμηθείτε τελευταία στιγμή. Δάκρυα μέσα στο αυτοκίνητο. Τάπερ που θα επιστρέψουν ανέγγιχτα. Φόρμες που έπρεπε να έχουν πλυθεί από χθες και μέρες που θα κοιτάξεις την ώρα στις 21:30 και θα αναρωτηθείς πώς είναι δυνατόν να είσαι τόσο κουρασμένη.

Δεν σημαίνει ότι κάτι κάνεις λάθος.

Τα παιδιά δεν χρειάζονται έναν γονιό που δείχνει ότι τα έχει όλα υπό έλεγχο. Χρειάζονται έναν γονιό που είναι εκεί, που ακούει, που μπορεί να πει «σήμερα δυσκολευτήκαμε λίγο» που μετά από μια δύσκολη στιγμή μπορεί να ξανασυνδεθεί μαζί τους.