Για την Anne Hathaway, Το Τέλος της Οδού Όουκ είναι τρομακτική αλλά & πραγματικά οικογενειακή ταινία
Η Anne Hathaway μιλά αποκλειστικά στο Queen.gr για την ταινία «The End of Oak Street» (Το Τέλος της Οδού Όουκ), τον ρόλο της Denise Platt, τη συνεργασία με τον Ewan McGregor και την ταινία που η ίδια χαρακτηρίζει «την τέλεια καλοκαιρινή ταινία».
Αν υπάρχει μία γυναίκα στην οποία ανήκει δικαιωματικά αυτό το κινηματογραφικό καλοκαίρι, αυτή είναι η Anne Hathaway. Στα 43 της και ενώ διανύει την τρίτη εγκυμοσύνη της, η ηθοποιός βρίσκεται ταυτόχρονα σε μία από τις πιο δημιουργικές περιόδους της καριέρας της. Η επιστροφή της ως Andy Sachs στο The Devil Wears Prada 2, η συμμετοχή της στην Οδύσσεια και τώρα το The End of Oak Street συνθέτουν μια χρονιά κατά την οποία η Hathaway μοιάζει να βρίσκεται παντού και για όλους τους σωστούς λόγους.
Η ηθοποιός που έγινε fashion και pop culture σημείο αναφοράς και κέρδισε το Oscar για τους Άθλιους εξήγησε πρόσφατα πως όσο κι αν θεωρεί ευλογία αυτό που της συμβαίνει επαγγελματικά, η οικογένειά της είναι εκείνη που την κάνει πραγματικά χαρούμενη.
«Αγόρι ή κορίτσι;»:Η Anne Hathaway δέχτηκε την πιο κλασική ερώτηση και έδωσε την πιο τέλεια απάντηση
Βέβαια, αυτό που συμβαίνει το φετινό καλοκαίρι στην επαγγελματική ζωή της Anne είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον: η Hathaway μοιάζει να βρίσκεται σε εκείνο το σπάνιο σημείο μιας μεγάλης καριέρας όπου μπορεί να επιστρέφει στους ρόλους που έχτισαν τον μύθο της χωρίς να εγκλωβίζεται στη νοσταλγία τους και την ίδια στιγμή, να δοκιμάζει εντελώς διαφορετικά κινηματογραφικά σύμπαντα.
Γι' αυτό έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον ότι στο The End of Oak Street (Το τέλος της Οδού Όουκ) υποδύεται μια γυναίκα που βρίσκεται σε μια εντελώς διαφορετική καμπή της μητρότητας: τη Denise Platt, μητέρα δύο παιδιών και σύζυγο εδώ και σχεδόν 20 χρόνια, η οποία αρχίζει να αναρωτιέται ποια είναι τώρα που τα παιδιά της δεν την έχουν πια τόσο ανάγκη.
«Αυτό ήταν όλο», αναρωτιέται εύλογα η ηρωίδα της.
Στη νέα ταινία του David Robert Mitchell, ένα μυστηριώδες κοσμικό φαινόμενο εξαφανίζει την Oak Street από τα προάστια και μεταφέρει ολόκληρη τη γειτονιά σε έναν άγνωστο τόπο, όπου οι κανόνες του κόσμου όπως τους γνωρίζουμε παύουν να ισχύουν. Στο κέντρο αυτής της αλλόκοτης και επικίνδυνης πραγματικότητας βρίσκεται η οικογένεια Platt, με την Anne Hathaway και τον Ewan McGregor στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, που πρέπει να βρουν τρόπο να επιβιώσουν και να επιστρέψουν σπίτι. Μόνο που, όπως αποκαλύπτει η ίδια η Hathaway στην αποκλειστική συνέντευξη στο Queen.gr κάτω από τους δεινόσαυρους, το υπερφυσικό στοιχείο και την αγωνία κρύβεται τελικά μια ιστορία για μια οικογένεια που είχε απομακρυνθεί και αναγκάζεται να ξαναβρεί όσα την ενώνουν κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες.
Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε σε αυτό το project;
Για να εξηγήσω το πώς προέκυψε η συμμετοχή μου σε αυτή την ταινία, πρέπει στην πραγματικότητα να γυρίσουμε μία δεκαετία πίσω, όταν είδα την ταινία του David Robert Mitchell, It Follows. Μου άρεσε τόσο πολύ, που τηλεφώνησα στους εκπροσώπους μου και τους είπα: «Νομίζω ότι αυτός ο σκηνοθέτης είναι πραγματικά ξεχωριστός. Πιστεύετε ότι θα μπορούσα, σας παρακαλώ, να κανονίσω μια συνάντηση μαζί του»;
Έτσι, συναντηθήκαμε για φαγητό στο Los Angeles και τελικά μιλούσαμε για περίπου τρεις ώρες. Υπήρξε αυτή η υπέροχη σύνδεση μεταξύ μας και έφυγα από εκείνη τη συνάντηση σκεπτόμενη: «Θα με πάρει τηλέφωνο. Θα δουλέψω μαζί του» και μετά δεν άκουσα τίποτα από εκείνον για περίπου οκτώ χρόνια.
Μου είχε πει, όμως: «Νομίζω ότι έχω κάτι που θέλω να σου στείλω», οπότε εγώ πίστευα ότι αυτό θα γινόταν άμεσα αλλά οκτώ χρόνια αργότερα, έφτασε ένα σενάριο, φαινομενικά από το πουθενά, σαν μια έκρηξη από το παρελθόν, και ήταν απίστευτο. Δεν είχα διαβάσει ποτέ κάτι παρόμοιο.
Εστίαζε πραγματικά στο ανθρώπινο δράμα, καθώς συμβαίνει κάτι σε αυτή την οικογένεια που τους αναγκάζει να έρθουν κοντά, να ανοιχτούν ο ένας στον άλλον, να εμπιστευτούν ο ένας τον άλλον, να βασιστούν ο ένας στον άλλον και να εκτιμήσουν πραγματικά ο ένας τον άλλον με έναν τρόπο που ίσως δεν είχαν την ευκαιρία να κάνουν εδώ και πολύ καιρό και τους διδάσκει πού βρίσκεται πραγματικά η καρδιά τους.
Για τα παράξενα γεγονότα που συμβαίνουν στην οικογένεια
Μια μέρα, οι Platt και ολόκληρη η γειτονιά τους ξυπνούν και όλα μοιάζουν ίδια, αλλά είναι διαφορετικά. Είναι ο δρόμος τους, όμως το ρεύμα δεν λειτουργεί, το νερό δεν λειτουργεί και ξαφνικά αρχίζουν να ακούν κραυγές και όλα μοιάζουν πολύ παράξενα και μετά τα πράγματα γίνονται πραγματικά, πραγματικά αλλόκοτα.
Είναι, λοιπόν, μια ιστορία για μια οικογένεια, στη ζωή της οποίας ξαφνικά αρχίζουν να συμβαίνουν αυτά τα υπερφυσικά πράγματα. Διαβάζοντας το σενάριο, μου θύμισε μία από τις αγαπημένες μου ταινίες όταν ήμουν παιδί, την οποία πιθανότατα δεν θα έπρεπε να είχα δει σε εκείνη την ηλικία, αλλά παρ' όλα αυτά ήταν υπέροχη: το Poltergeist (Το Πνεύμα του Κακού) και όταν μίλησα με τον David, του το ανέφερα ως σημείο αναφοράς και μου είπε:
«Αυτό ακριβώς προσπαθούσα να κάνω» κι εγώ απλώς είπα: «Λοιπόν, δεν ξέρω τι πρόκειται να συμβεί στη συνέχεια, αλλά, σας παρακαλώ, υπολογίστε με. Θέλω να βρίσκομαι μέσα σε αυτόν τον κόσμο».
Για τη «συνεργασία» με τους δεινόσαυρους
Είναι πραγματικά ενδιαφέρον, γιατί δεν υπάρχει κάποιο πρότυπο γι' αυτό. Όταν γυρίζεις την ταινία, δεν ξέρεις πραγματικά ποιος ακριβώς είναι ο στόχος που προσπαθείς να πετύχεις. Απλώς πρέπει να παραμένεις ανοιχτός, να ακούς τους ανθρώπους γύρω σου, να ακούς τους συμπρωταγωνιστές σου, να εμπιστεύεσαι τους πάντες, να εμπιστεύεσαι τον σκηνοθέτη σου, να εμπιστεύεσαι τον διευθυντή φωτογραφίας σου.
Και είμαι τόσο ενθουσιασμένη γιατί έχω δει την ταινία. Νομίζω ότι είναι καταπληκτική, νομίζω ότι είναι η τέλεια καλοκαιρινή ταινία.
Τώρα που κοιτάζω πίσω σε όλη τη διαδικασία μέχρι να φτάσουμε εκεί, νιώθω ότι έμαθα πολλά μέσα από αυτήν, επειδή δεν δημιουργούσαμε κάτι προσχεδιασμένο ή «προκατασκευασμένο». Προερχόταν κατευθείαν από τη φαντασία του David και είναι πραγματικά πολύ ωραίο να είσαι μέρος κάτι πρωτότυπου.
Για τη νοσταλγική αίσθηση της ταινίας
Ένα από τα πράγματα που αγαπώ σε αυτή την ταινία είναι ότι μου θυμίζει εκείνες τις υπέροχες ταινίες της δεκαετίας του '80, που ήταν σχεδόν σαν οικογενειακές ταινίες τρόμου. Ταινίες γεμάτες αγωνία, ταινίες που μπορούσες να παρακολουθήσεις μαζί με τους γονείς σου, που δεν ήταν υπερβολικά τρομακτικές για σένα.
Ένιωθες μεγάλος, σοφιστικέ και ώριμος επειδή σου επέτρεπαν να δεις μια ταινία στην οποία συνέβαιναν τρομακτικά πράγματα. Θυμάμαι πόσο αγαπούσα αυτό το συναίσθημα όταν ήμουν παιδί στις δεκαετίες του '80 και του '90.
Και υπάρχει κάτι υπέροχο σε αυτή την ταινία: είναι τρομακτική, αλλά ταυτόχρονα έχει κάτι πραγματικά ζεστό και οικογενειακό. Λατρεύω την ιδέα ότι οικογένειες θα μπορούσαν να πάνε και να την δουν μαζί.
Νομίζω ότι είναι η τέλεια ταινία για drive-in κινηματογράφο. Είναι φτιαγμένη γι' αυτό. Σκέφτομαι τις παλιότερες ταινίες τρόμου και μπορώ να φανταστώ το The End of Oak Street ως μια ταινία που θα λάτρευα να είχα πάει να δω με την οικογένειά μου όταν ήμουν περίπου 11 ετών.
Οπότε το να συμμετέχω σε μια ταινία που αποτελεί μέρος μιας τέτοιας παράδοσης, που θα μπορούσε να σταθεί δίπλα σε μερικές από τις σπουδαίες ταινίες της Amblin της δεκαετίας του '80, είναι πραγματικά υπέροχο.
Για τον χαρακτήρα της, Denise Platt
Υποδύομαι την Denise Platt, η οποία είναι ένα πολύτιμο μέλος της κοινότητάς της. Είναι μητέρα δύο παιδιών. Είναι παντρεμένη με τον Greg Platt εδώ και σχεδόν 20 χρόνια. Και βρίσκεται σε ένα σημείο της ζωής της όπου αρχίζει να αναρωτιέται: «Αυτό ήταν όλο»;
Τα παιδιά μου δεν με χρειάζονται πια τόσο πολύ. Έτσι φαντάζομαι ότι θα εξελιχθεί η ζωή μου;
Είναι το είδος της γυναίκας που έζησε σε μια εποχή κατά την οποία πολλές γυναίκες περνούσαν από το σπίτι του πατέρα τους στο σπίτι του συζύγου τους. Δεν νομίζω ότι είχε πραγματικά πολύ χρόνο για να ανακαλύψει ποια ήταν η ίδια.
Έτσι, στην ταινία, θέτει στον εαυτό της πολλά δύσκολα ερωτήματα. Αποφασίζει να προσπαθήσει να διερευνήσει ποιες θα μπορούσαν να είναι οι απαντήσεις μέσα από ένα βιβλίο που γράφει. Και είναι κάτι που δεν θέλει να γνωρίζει κανείς. Το εμπιστεύεται μόνο σε μία από τις στενές της φίλες στη γειτονιά.
Όμως κοιτάζει τον κόσμο γύρω της προσπαθώντας να καταλάβει ποια είναι, τι έχει αξία για εκείνη, ποια θέλει να γίνει, όταν συμβαίνουν τα γεγονότα της ταινίας, τα οποία τελικά τη βοηθούν να απαντήσει η ίδια σε αυτό το ερώτημα.
Για την οικογένεια της Denise, τους Platt
Η Denise Platt έχει δύο παιδιά. Έχει την Audrey, την οποία υποδύεται η Maisy Stella, και τον Brian, τον οποίο υποδύεται ο Christian Convery. Είναι παντρεμένη με τον Greg Platt, τον οποίο υποδύεται ο Ewan McGregor και φυσικά έχουν τον σκύλο τους, τον Starbuck, τον οποίο υποδύονται δύο σκυλιά, ο Buzz και ο Brisket.
Ακούγεται τόσο ανόητο να το λέω αυτό, ειδικά το 2026, όταν καταλαβαίνουμε ότι το «φυσιολογικό» μπορεί να σημαίνει τόσα διαφορετικά πράγματα αλλά επιφανειακά είναι μια πολύ φυσιολογική οικογένεια. Ζουν σε ένα μικρό προάστιο. Τρώνε μαζί το βραδινό τους. Πηγαίνουν στα πάρτι της γειτονιάς. Συμμετέχουν σε αγώνες με τσουβάλια.
Τα παιδιά έχουν μυστικά. Ο Greg έχει ένα μυστικό. Η Denise έχει ένα μυστικό αλλά όλα μοιάζουν σημαντικά και ταυτόχρονα ήπια, παρόλο που αυτά τα μυστικά τούς κρατούν μακριά τον έναν από τον άλλον και τότε συμβαίνει αυτό το πραγματικά τεράστιο, υπερφυσικό γεγονός, που τους σπρώχνει ξανά κοντά και αναγκάζει τα μυστικά να αποκαλυφθούν. Και γίνονται κάτι περισσότερο από οικογένεια: γίνονται ο ένας για τον άλλον το μέσο για να επιβιώσουν.
Για τη συνεργασία με τον Ewan McGregor
Ο Ewan φέρνει τόση χαρά. Είναι υπέροχο να παίζεις μαζί του και είναι εξίσου υπέροχο απλώς να κάθεσαι δίπλα του στις καρέκλες του σκηνοθέτη ανάμεσα στα γυρίσματα. Είναι ένας υπέροχος άνθρωπος και ανυπομονούσα πραγματικά να τον δω να υποδύεται αυτόν τον ρόλο.
Πάντα πιστεύω ότι ο Ewan φέρνει την πιο υπέροχη ενέργεια, μια αίσθηση διασκέδασης σε όλους τους ρόλους του, οπότε ήμουν πολύ ενθουσιασμένη που θα είχα αυτή τη δυναμική με τον άνθρωπο που θα υποδυόταν τον σύζυγό μου και ήθελα να δω τι είδους σχέση θα δημιουργούσαμε μέσα από αυτό και μετά, όταν περάσαμε στο κομμάτι της δράσης της ταινίας, ξαφνικά βλέπεις όλα αυτά τα χρόνια εκπαίδευσης του Ewan σε σκηνές με κασκαντέρ να ενεργοποιούνται και ήταν εκπληκτικός.
Θέλω να πω, μπορούσε να μάθει στο λεπτό να χειρίζεται μια βαριοπούλα σαν να είναι φωτόσπαθο. Είναι λοιπόν απολύτως υπέροχος, ένας ονειρεμένος συμπρωταγωνιστής, γελάσαμε πολύ, του βάζω άριστα σε όλα.
Για τους Maisy Stella και Christian Convery ως Audrey και Brian Platt
Ο Christian και η Maisy είνα χαρισματικοί ηθοποιοί. Ο Christian ήταν ένα πολύ μικρό παιδί όταν γυρίσαμε αυτή την ταινία και ήταν εκπληκτικό να τον βλέπεις να μπαίνει και να βγαίνει από αυτές τις καταστάσεις, όπου έπρεπε ως ηθοποιός να είναι τόσο συναισθηματικά φορτισμένος και συγκεντρωμένος, και μετά φώναζαν «cut» και ξαναγινόταν απλώς ένα αγόρι. Ήταν πραγματικά υπέροχο να το βλέπεις αυτό.
Και με τη Maisy γίναμε πολύ καλές φίλες σε αυτή την ταινία. Απλώς βρήκαμε έναν κοινό κώδικα μεταξύ μας.
Οπότε πράγματι υπήρχε η αίσθηση οικογένειας, με την έννοια ότι όλοι αγαπούσαμε και εμπιστευόμασταν τόσο πολύ ο ένας τον άλλον. Ήταν πραγματική χαρά να πηγαίνω στη δουλειά κάθε μέρα και μετά να περνάω χρόνο με αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους.
Για τον σκύλο της οικογένειας Platt, τον Starbuck
Ο Starbuck και νομίζω ότι όταν όλοι δουν την ταινία θα καταλάβουν πως είναι ο αδιαμφισβήτητος ήρωάς της, ενσαρκώθηκε από δύο σκυλιά, τον Buzz και τον Brisket.
Το καθένα έχει τα δικά του υπέροχα δυνατά σημεία. Ο Buzz έχει ένα από τα πιο κινηματογραφικά σκυλίσια πρόσωπα που έχω δει ποτέ. Απλώς στρέφεις την κάμερα πάνω του και τον ερωτεύεσαι και νιώθεις ότι θα έκανες τα πάντα γι' αυτόν τον σκύλο. Έχει πραγματικά πανέμορφα, γεμάτα συναίσθημα μάτια.
Και μετά έχεις τον Brisket, που είναι η «δύναμή» μας, γιατί ο χαρακτήρας του Starbuck έπρεπε να έχει συναισθηματικό βάθος, αλλά παράλληλα έπρεπε να κάνει και αρκετές απαιτητικές σκηνές δράσης.
Οπότε τότε επιστρατεύαμε τον Brisket, από τον οποίο μπορούσες να ζητήσεις να πηδήξει σε μια πισίνα, να κολυμπήσει, να βγει μόνος του από την πισίνα και μετά να τρέξει με όλη του την ταχύτητα. Ήμασταν, λοιπόν, τυχεροί που είχαμε και τους δύο.
Για το πώς έχτισε τον χαρακτήρα της Denise Platt
Απαιτεί πάντα μια λεπτή ισορροπία, γιατί όταν δημιουργείς έναν χαρακτήρα και ιδιαίτερα την εμφάνισή του, πρέπει να σου φαίνεται σωστός, αλλά ταυτόχρονα συνεργάζεσαι με αυτούς τους καταπληκτικούς καλλιτέχνες και θέλεις να νιώθουν ότι μπορούν κι εκείνοι να ενσωματώσουν το δικό τους όραμα.
Ο στόχος μου για την Denise στην αρχή ήταν να μοιάζει με τον τελευταίο άνθρωπο στον κόσμο από τον οποίο θα περίμενες ποτέ ότι θα μπορούσε να μαχαιρώσει έναν δεινόσαυρο.
Σκέφτηκα την εποχή στην οποία θα είχε παντρευτεί και πώς θα ήταν τότε ο κόσμος γύρω της, πώς θα είχαν αλλάξει τα πράγματα. Ήθελα, λοιπόν, να είναι κάποια που έμοιαζε λίγο με κούκλα, σαν ένα μικρό κορίτσι που ίσως δεν είχε μεγαλώσει εντελώς και όσο περισσότερο διάβαζα το σενάριο, τόσο περισσότερο επέστρεφα σε αυτό το σημείο αναφοράς: την Dorothy από το The Wizard of Oz.
Μιλούσα με την Erin Benach, την ενδυματολόγο μας, και της είπα:
«Πιστεύεις ότι θα μπορούσες, σε παρακαλώ, να με ντύσεις με πολύ μπλε πριν εμφανιστούν οι δεινόσαυροι; Γιατί νιώθω ότι αυτή είναι η Dorothy με το καρό φόρεμά της».
Υπήρχε απλώς κάτι σε αυτό που λάτρευα. Ήθελα τα πάντα επάνω της να αποπνέουν μια αίσθηση ανυπεράσπιστου. Έτσι, η ρόμπα που φορά έχει εκείνο το ροζ ύφασμα από κάτω, έχει ροζ τσέπες, και ήθελα και πάλι να μοιάζει με τον τελευταίο άνθρωπο που θα μπορούσες ποτέ να φανταστείς ότι θα μεταμορφωνόταν σε θηρίο.
Έτσι ώστε όταν τελικά το κάνει, όταν είναι πιτσιλισμένη με αίμα και ουρλιάζει και προστατεύει τα παιδιά της από βέβαιο θάνατο απέναντι σε ένα γιγαντιαίο, δισεκατομμυρίων ποδιών φίδι-τέρας, να λες: «Ουάου, Denise Platt, σε είχα παρεξηγήσει εντελώς».
Για τη γοητεία αλλά και την απειλή των δεινοσαύρων
Νομίζω ότι αυτό που είναι τρομακτικό είναι πως με αυτά τα πλάσματα δεν υπάρχει διακόπτης για να τα κλείσεις. Απλώς κοιτάζεις μια φονική μηχανή που εξελίχθηκε με τον πιο τέλειο τρόπο για να κάνει ακριβώς αυτό που είναι φτιαγμένη να κάνει.
Νομίζω ότι οι δημιουργοί της ταινίας έκαναν καταπληκτική δουλειά με τον τρόπο που παρουσίαζαν το καθένα από αυτά. Ακριβώς τη στιγμή που πίστευες ότι τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να γίνουν χειρότερα, ξαφνικά ένα ακόμα μεγαλύτερο εμφανιζόταν από τη γωνία και σκεφτόσουν: «Α, τώρα καταλαβαίνω απόλυτα γιατί αυτή η οικογένεια έπρεπε απλώς να φύγει από εκεί»!
«Αγόρι ή κορίτσι;»:Η Anne Hathaway δέχτηκε την πιο κλασική ερώτηση και έδωσε την πιο τέλεια απάντηση
Bloggers
