Η απώλεια του σπουδαίου σκηνοθέτη Γιώργου Πανουσόπουλου: Το έργο του & ο γάμος με τη Μπέτυ Λιβανού

Ο Γιώργος Πανουσόπουλος υπήρξε για τον ελληνικό κινηματογράφο μία σπουδαία προσωπικότητα και εκείνος που βοήθησε στην μεταστροφή του από την περίοδο της κρίσης τη δεκαετία του '70 σε μία νέα και πιο ουσιαστική εποχή.

Δεν ήταν μόνο σκηνοθέτης, αλλά ένας ακούραστος κινηματογραφιστής και με την ιδιότητα του διευθυντή φωτογραφίας (ιδιότητα στη Λούφα και Παραλλαγή του Νίκου Περάκη), του παραγωγού και του μοντέρ.

Ο στοχαστής του σινεμά κατάφερε να αλλάξει την εικόνα και τον τρόπο που οι δημιουργοί έδιναν πνοή στο όραμά τους, σχεδόν επέβαλλε με τον τρόπο του την υψηλή αισθητική στην 7η τέχνη.

«Θα μας συντροφεύουν οι εικόνες και το ελληνικό φως»

Η οργανωτική επιτροπή του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τον αποχαιρέτησε με την τιμή και τον σεβασμό που του άξιζε:

«Με μεγάλη θλίψη το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αποχαιρετά τον εμβληματικό δημιουργό Γιώργο Πανουσόπουλο. Σκηνοθέτης, διευθυντής φωτογραφίας, σεναριογράφος, παραγωγός και μοντέρ, ο Γιώργος Πανουσόπουλος υπέγραψε μερικές από τις ομορφότερες ταινίες του ελληνικού σινεμά. Θα μας συντροφεύουν για πάντα οι εικόνες, οι έρωτες, το ελληνικό φως, η ατμόσφαιρα και τα τοπία από τις ταινίες του: Ταξίδι του Μέλιτος, Οι Απέναντι, Μανία, Μ' Αγαπάς, Ελεύθερη Κατάδυση, Μια Μέρα τη Νύχτα, Τεστοστερόνη, Σ' αυτή τη χώρα κανείς δεν ήξερε να κλαίει.

Το σινεμά του είναι γεμάτο υπόκωφες επιθυμίες και συναισθηματικές εκρήξεις που στοχεύουν απευθείας στην καρδιά του θεατή. Κανείς δεν κινηματογράφησε το σώμα όπως εκείνος. Με έναν αισθησιασμό ορμητικό, χειμαρρώδη, όπως ήταν και οι κινηματογραφικές εμπειρίες που μας χάρισε. Ήταν ιδρυτής της Φιλμικής Εταιρείας και είχε συμμετάσχει ως διευθυντής φωτογραφίας στις ταινίες των φίλων του Νίκου Περάκη και Γιώργου Τσεμπερόπουλου. Οι τρεις τους ήταν η θρυλική τριάδα του νέου ελληνικού κινηματογράφου. Βραβευμένος στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ο Γιώργος Πανουσόπουλος είχε τιμηθεί και με ειδικό βραβείο στην 46η διοργάνωση, στο πλαίσιο αφιερώματος στο έργο του, το οποίο συνοδευόταν και από μια ειδική έκδοση. Αφήνει πίσω του μια σπουδαία κινηματογραφική παρακαταθήκη.

Το Φεστιβάλ εκφράζει τα βαθύτατα συλλυπητήρια στη σύζυγό του Μπέτυ Λιβανού, στα παιδιά του, στους φίλους του και σε όλους τους ανθρώπους που τον αγάπησαν και θα τον θυμούνται για πάντα μέσα από τις ταινίες του».

Το 2005 το 46ο Φεστιβάλ είχε κάνει ένα ειδικό αφιέρωμα σε εκείνον με τι προβολές των σημαντικότερων ταινιών του:«Ταξίδι του μέλιτος», «Οι Απέναντι», «Μανία», «Μ' αγαπάς;», «Ελεύθερη Κατάδυση», «Μια μέρα τη νύχτα Τεστοστερόνη», «Αβραάμ εγέννησε Ισαάκ, Ισαάκ εγέννησε Ιακώβ, Ιακώβ εγέννησε...», «Ο καφές».

Ο σκηνοθέτης ήταν υπεύθυνος για το εισαγωγικό βίντεο της Τελετής Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων που έγιναν στην Αθήνα το 2004 και εδώ και 4 δεκαετίες ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Μπέτυ Λιβανού με την οποία απέκτησαν δύο κόρες.

01

05

Η μία εξ αυτών, η Μαργαρίτα είναι ηθοποιός αλλά και σκηνοθέτης.

Η Μπέτυ Λιβανού σε μία συνέντευξή της πριν από δύο χρόνια είχε μιλήσει για τον γάμο τους και την κοινή τους ζωή σε ένα κτήμα έξω από την Αθήνα στο Κορωπί και είχε αποκαλύψει και τη μικρή κρίση που πέρασαν στη σχέση τους:

«Οι σχέσεις μεταλλάσονται μέσαν στον χρόνο, δεν μένουν οι ίδιες. Ξεκινούν από έναν έρωτα και καταλήγυον στη συγγένεια, τη συντροφικότητα, την τρυφερότητα, το νοιάξιμο για έναν άνθρωπο που έχεις στη ζωή σου.

Ο έρωτας δε διαρκεί εφόρου ζωής, όσο υπάρχουν όμως αισθήματα, υπάρχουν και σχέσεις. Περάσαμε κρίση στον γάμο μας, μεγάλη. Ο Γιώργος είχε φύγει από το σπίτι και ξαναγύρισε μετά από χρόνια».

Ο Φοίβος Δεληβοριάς έγραψε στη σελίδα του στο Facebook μία πολύ ωραία ιστορία για την επαφή του με τον σκηνοθέτη:

«Ο Πανουσόπουλος ήταν το μικρό καλοκαιράκι του ελληνικού σινεμά. Σ’ έναν τόπο που τον συννεφιάζει η αλλοπρόσαλλη Ιστορία του, που ζει σε συνεχή διαλείμματα ανάμεσα σε καταστροφές, που βραδυπορεί στη σχέση του με το παγκόσμιο γιατί έχει κάτι δικό του να πει και το αναβάλλει, ο Πανουσόπουλος έστρεψε αποφασιστικά τα μάτια του στον ήλιο. Το σινεμά του δεν είναι ιστορικό, δεν είναι όμως ούτε ψυχολογικό. Δεν ανήκει ούτε στον Παλιό, ούτε στον Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο. Ο Παλιός απωθούσε την Ιστορία, ο Νέος την είχε βασανιστικά απο πάνω του, ο Πανουσόπουλος στέκεται παράμερα και αφήνει τη ζέστη να κάνει τη δουλειά της. Άνθρωποι που ζεσταίνονται είναι οι ήρωές του. Και καταφεύγουν στα ιαματικά λουτρά («Ταξίδι του Μέλιτος»), στο να κοιτούν τους ανθρώπους της «Απέναντι» πολυκατοικίας, να πετούν τα ρούχα τους σε «Μανία» μέσα στον Εθνικό Κήπο, ή μέσα στο ΚΤΕΛ του «Μ’αγαπάς;», να ξενυχτούν στα καφενεία του «Μια μέρα τη νύχτα». Ο ήχος -με τους ατέλειωτους altmanικούς διαλόγους που αλληλοκαλύπτονται- και η φωτογραφία του -που δεν τη νικάει το δύσκολο ελληνικό φως- είναι μάθημα υψηλού κινηματογράφου. Ως ανθρωπος ήταν ιδιαίτερα χαριτωμένος, αλλά και απειλητικός, όπως ο θεός Παν. Μια μέρα είδαμε παρέα με τον αγαπημένο του Κακίση -που έγραψε το σενάριο- το «Μ’αγαπάς;». Τόχα πρωτοδεί κάνοντας κοπάνα απ’το σχολείο -ήμουν κάτω των 18, αλλά ένας φιλεύσπλαχνος καλλιθεάτης ταμίας με έχωσε στην αίθουσα. Ήταν μια ταινία ερωτική, του βλέμματος και του σώματος, μέσα στο σινεμά όμως υπήρχε μια περίεργη κατάνυξη, ο καθένας ζούσε ερεθισμένος κάτι που το ήξερε, δεν το είχε δει ποτέ όμως σε ελληνική ταινία, όχι έτσι. Όταν την είδα μαζί του, τον τρέλανα στις ερωτήσεις. Μου είπε ένα σωρό υπέροχα παραλειπόμενα. Μια μέρα με πήρε να μου πει πως ήθελε να κάνει βίντεο κλιπ το «Καλοκαίρι θα’ρθει» μέσα σε ένα υπερωκεάνιο, με φιλμ. Δεν βρήκαμε το μπάτζετ. Του υποσχέθηκα να του κάνω αφιλοκερδώς τη μουσική σε κάτι που ετοίμαζε. Δεν προλάβαμε.Ενα μεσημέρι πήγαμε με τον Κακίση στην Παιανία. Ο ήλιος, ο κήπος, τα χρώματα ήταν εκεί. Σκέφτηκα πως τέτοιοι άνθρωποι, με το που κοιτάζουν τα πράγματα, τα κανουν να μοιάζουν με την ψυχή τους. Αν καθόσουν δίπλα στον Γιώργο Πανουσόπουλο, έκανε γύρω σου καλοκαίρι.»