Μαμά στην Αναμονή: Αν περνάς τα Σαββατοκύριακα στην κερκίδα, αξίζεις κι εσύ ένα μετάλλιο

Από τις πρωινές προπονήσεις μέχρι τις αγωνιστικές και τα ατελείωτα «φάουλ», οι μαμάδες των μικρών αθλητών παίζουν τον δικό τους αγώνα και η επιστήμη επιβεβαιώνει πόσο σημαντική είναι η παρουσία τους.

Κάποτε το Σαββατοκύριακο σήμαινε ξενύχτι, καφέ με φίλες και αυθόρμητες εξόδους. Τώρα σημαίνει ξυπνητήρι στις 7:30, αθλητική τσάντα, παγούρι, δεύτερο καφέ στο χέρι και αναζήτηση θέσης στην κερκίδα ενός κλειστού γηπέδου.

Καλώς ήρθες στη ζωή της μπασκετικής μαμάς.

Εκείνης που ξέρει το πρόγραμμα της ομάδας καλύτερα από το δικό της, που έχει μάθει τι σημαίνει pick and roll και που ορκίζεται κάθε Κυριακή ότι αυτή τη φορά δεν θα φωνάξει στον διαιτητή. Μέχρι να δει τα πρώτα βήματα.

Πίσω, όμως, από όλες αυτές τις αστείες και απολύτως γνώριμες στιγμές κρύβεται κάτι πολύ ουσιαστικό: η σημασία της γονεϊκής παρουσίας στον αθλητισμό των παιδιών.

Γιατί το να στηρίζεις ένα παιδί που αθλείται δεν σημαίνει μόνο να το πηγαίνεις στην προπόνηση. Σημαίνει να είσαι εκεί όταν σκοράρει, όταν χάνει, όταν απογοητεύεται, όταν μένει στον πάγκο και όταν αποφασίζει να προσπαθήσει ξανά και, κυρίως, να του θυμίζεις ότι η αξία του δεν μετριέται σε καλάθια, λεπτά συμμετοχής ή νίκες.

Ίσως τελικά αυτός να είναι και ο σημαντικότερος ρόλος μας στην κερκίδα. Όχι να γίνουμε ο δέκατος πέμπτος προπονητής της ομάδας, αλλά να είμαστε ο άνθρωπος που θα αναζητήσει το παιδί με το βλέμμα του, είτε έχει κερδίσει είτε έχει χάσει.

Οπότε, αν είσαι κι εσύ μία από εκείνες τις μαμάδες που περνούν τα Σαββατοκύριακά τους ανάμεσα σε κλειστά γήπεδα, αγώνες και προπονήσεις, μπράβο σου.

Τι λέει η επιστήμη για τις μαμάδες και τους μπαμπάδες της κερκίδας;

Κι αν νομίζεις ότι η παρουσία σου στην κερκίδα είναι απλώς άλλη μία υποχρέωση στο ήδη φορτωμένο πρόγραμμα της οικογένειας, οι επιστήμονες έχουν κάτι ενδιαφέρον να σου πουν. Η υποστήριξη των γονιών μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στη σχέση που αναπτύσσει ένα παιδί με τον αθλητισμό. Αρκεί, βέβαια, η ενθάρρυνση να μη μετατρέπεται σε πίεση για τη νίκη.

Μια μεγάλη συστηματική ανασκόπηση που δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο του 2024 στο επιστημονικό περιοδικό Frontiers in Psychology συγκέντρωσε τα ευρήματα 29 ερευνών, στις οποίες συμμετείχαν συνολικά 9.185 νεαροί αθλητές και 2.191 γονείς. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η θετική στάση των γονιών, η συναισθηματική υποστήριξη και ο σεβασμός στην αυτονομία του παιδιού συνδέονται με ισχυρότερα κίνητρα για συμμετοχή στον αθλητισμό. Το σημαντικότερο δεν είναι πόσο έντονα εμπλέκεται ένας γονιός, αλλά ο τρόπος με τον οποίο το κάνει.

Μια δεύτερη έρευνα, δημοσιευμένη το 2013 στο Journal of Human Kinetics, εξέτασε 723 παιδιά που ασχολούνταν με ομαδικά αθλήματα, όπως μπάσκετ, ποδόσφαιρο, χάντμπολ και βόλεϊ, καθώς και 723 γονείς τους. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα παιδιά που ένιωθαν μεγαλύτερη υποστήριξη από τους γονείς τους απολάμβαναν περισσότερο τον αθλητισμό. Αντίθετα, όταν αντιλαμβάνονταν μεγαλύτερη γονεϊκή πίεση, η ευχαρίστηση μειωνόταν και η έλλειψη κινήτρου αυξανόταν.

Υπάρχει μάλιστα και ελληνική έρευνα από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, η οποία δημοσιεύτηκε τον Αύγουστο του 2025 στο επιστημονικό περιοδικό Youth. Οι ερευνητές μελέτησαν τις εμπειρίες 17 νεαρών ποδοσφαιριστών, 19 γονέων και δύο προπονητών από τον ίδιο σύλλογο και ανέδειξαν πόσο σημαντική είναι η εμπιστοσύνη ανάμεσα σε γονείς και προπονητές, αλλά και η ισορροπία ανάμεσα στην υποστήριξη και την πίεση. Η χαρά του παιχνιδιού, οι συναισθηματικοί δεσμοί και η προσωπική ανάπτυξη του παιδιού αναδείχθηκαν ως βασικά στοιχεία μιας θετικής αθλητικής εμπειρίας.

Με απλά λόγια, το παιδί σου δεν χρειάζεται έναν δεύτερο προπονητή στην κερκίδα: χρειάζεται έναν άνθρωπο που θα το χειροκροτήσει και όταν βάλει το νικητήριο καλάθι και όταν χάσει την τελευταία βολή.

Οπότε, την επόμενη φορά που θα βρεθείς Κυριακή πρωί στο κλειστό, με τον δεύτερο καφέ στο χέρι και τη φωνή σου έτοιμη να χαθεί από τα «πάμε άμυνα», θυμήσου πως ο σημαντικότερος ρόλος σου δεν είναι να μετράς τα λεπτά συμμετοχής του παιδιού σου. Είναι να το βοηθάς να αγαπήσει το παιχνίδι και ναι, γι' αυτό αξίζεις κι εσύ ένα μετάλλιο. Ακόμη κι αν καμιά φορά ξεχάσεις τον ρόλο σου και φωνάξεις «ΒΗΜΑΤΑ! ΒΗΜΑΤΑ ΗΤΑΝ»!