Ιωάννα Χατζηλεοντή: Η δύναμη της φωνής που δεν χρειάζεται να υψωθεί στο γήπεδο & εκτός #hearhervoice
Στο πλαίσιο του αφιερώματος «Hear Her Voice» για την Ημέρα της Γυναίκας, η παίκτρια του Παναθηναϊκού Ιωάννα Χατζηλεοντή μιλά για τη δύναμη της σιωπηλής ηγεσίας, την ψυχική αντοχή που απαιτεί ο πρωταθλητισμός, τις εμπειρίες που της άφησε το αμερικανικό κολεγιακό μπάσκετ, αλλά και για την ανάγκη να στηριχθούν περισσότερο τα γυναικεία αθλήματα.
Στο γήπεδο δεν είναι πάντα εκείνοι που μιλούν πιο δυνατά που ακούγονται περισσότερο. Υπάρχουν και οι φωνές που εκφράζονται αλλιώς μέσα από την παρουσία, τη συνέπεια, τη στήριξη στους άλλους. Η φωνή της Ιωάννας Χατζηλεοντή είναι μια τέτοια φωνή.
Η διεθνής φόργουορντ μεγάλωσε με το μπάσκετ, ταξίδεψε από την Ελλάδα στις Ηνωμένες Πολιτείες για να αγωνιστεί στο κολεγιακό πρωτάθλημα, γνώρισε την ένταση του πρωταθλητισμού αλλά και τις δυσκολίες που φέρνει ένας σοβαρός τραυματισμός. Σε κάθε στάση αυτής της διαδρομής, όμως, διατήρησε κάτι που η ίδια θεωρεί σημαντικότερο από κάθε τίτλο: τον χαρακτήρα της.
Στο πλαίσιο του αφιερώματος Hear Her Voice για την Ημέρα της Γυναίκας, η παίκτρια του Παναθηναϊκού Ιωάννα Χατζηλεοντή μιλά για τη δύναμη της σιωπηλής ηγεσίας, την ψυχική αντοχή που απαιτεί ο πρωταθλητισμός, τις εμπειρίες που της άφησε το αμερικανικό κολεγιακό μπάσκετ, αλλά και για την ανάγκη να στηριχθούν περισσότερο τα γυναικεία αθλήματα.
Λες ότι δεν είσαι loud χαρακτήρας. Υπάρχει τρόπος που οι συμπαίκτριές σου καταλαβαίνουν ότι είσαι εκεί χωρίς να πεις τίποτα;
«Λέω πάντα στο γήπεδο, have eachother back. Ό,τι κι αν συμβεί, θα βοηθήσουμε όλες, είτε στην επίθεση, είτε στην άμυνα, θα το καλύψουμε. Ακόμα και τώρα που έχω έναν τραυματισμό, θέλω να συνεισφέρω ακόμα και στην εμψύχωση των συναθλητριών μου».
Πού πιστεύεις ότι σήμερα οι γυναίκες αθλήτριες χρειάζεται να αποδείξουν πράγματα που οι άντρες θεωρούν δεδομένα.
«Θεωρώ πως δεν χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα. Πιστεύω πως οι γυναίκες ειδικά σε αθλήματα που δεν έχουν προβολή θέλουν την υποστήριξη του κόσμου και μία και δύο και τρεις φορές παραπάνω».
Για σένα στην περίοδο της αποκατάστασης μετά τον τραυματισμό σου τι ήταν χειρότερο: ο σωματικός πόνος, το στρες του χειρουργείου ή η αβεβαιότητα της επόμενης ημέρας.
«Η επιβάρυνση ήταν για μένα κυρίως ψυχολογική. Όλο αυτό με έτρωγε γιατί είμαι πολύ δραστήρια ως άνθρωπος, το lifestyle μου είναι να αθλούμαι, να πηγαίνω γυμναστήριο».
Τι έμαθες αυτή την περίοδο του τραυματισμού για εσένα:
«Έμαθα πως πρέπει να κάνω υπομονή, ήθελα να επιστρέψω μετά από δύο χρόνια».
Τι σε παραξένεψε η εμπειρία των ΗΠΑ;
«Το μπάσκετ γυναικών είναι ισάξιο στις ΗΠΑ με εκείνο των αντρών, έχουν τις ίδιες παροχές, τον εξοπλισμό και μπορούν να πετύχουν το καλύτερο δυνατό, ακόμα και ο κόσμος ήταν εξίσου υποστηρικτικός και με εμάς όπως και με την ομάδα των αντρών».
Σου έλειψε κάτι από την Ελλάδα;
«Οι ΗΠΑ ήταν μια εμπειρία που ήθελα να ζήσω, το μόνο που μου έλειπε ήταν η οικογένειά μου».
Η δική σου γενιά, η Gen Z μιλάει πιο πολύ για την ψυχική υγεία.
«Είναι αλήθεια πως το να μιλάμε για θέματα ψυχικής υγείας μας βοηθάει πολύ, παλιά οι παίκτες υπέφεραν σιωπηλά και θεωρούνταν κακό να μιλήσεις σε ψυχολόγο. Είναι σημαντικό να μιλάς, να νιώθεις μετά καλύτερα και σιγά σιγά εξελίσσεσαι ως άνθρωπος και γίνεσαι καλύτερος».
Πώς δρουν στη ζωή μιας αθλήτριας τα social media;
«Δεν θεωρώ πως τα social media προκαλούν πίεση σε μια αθλήτρια, έχει να κάνει με το πώς τα αντιμετωπίζεις εσύ. Θεωρώ πως τα social media βοηθάνε μια αθλήτρια και χτίζεις κι ένα brand μέσα από αυτά».
Υπάρχει κάτι που να σε έχει επηρεάσει; Ένα αρνητικό σχόλιο;
«Αυτό που σκέφτομαι πάντα είναι πως όπως δεν με επηρεάζουν τα θετικά σχόλια, έτσι πρέπει να έχω όριο στο πώς επηρεάζομαι και από τα θετικά».
Άρα νιώθεις ότι σήμερα οι αθλητές πρέπει να είναι και ένα προσωπικό brand.
«Ναι, είναι αλήθεια πως ένας αθλητής αποτελεί κυρίως πρότυπο και πρέπει πάντα να προσέχεις τι θα ποστάρεις και τι θα πεις και εννοείται πως πρέπει πάντα να προσέχουμε όσα θα πούμε γιατί ό,τι ανεβαίνει στο Internet μένει και εκεί».
Πώς διαχειρίζεσαι την αποτυχία μετά από ένα κακό αποτέλεσμα; Τι σε βοηθάει;
«Το να μιλάω με την οικογένειά μου και να μοιράζομαι τα αρνητικά συναισθήματα, με βοηθάει πολύ. Συνήθιζα να το κάνω αυτό με τον πατέρα μου, που υπήρξε και προπονητής μου και μετά την απώλειά του, μοιράζομαι και τις δύσκολες στιγμές με τους δικούς μου. Βλέπουμε τις φάσεις, βλέπουμε τι πήγε λάθος και τι πρέπει να αλλάξω την επόμενη ημέρα».
Υπάρχει κάτι που έχεις θυσιάσει και οι υπόλοιποι μπορεί να μην βλέπουν στη μέχρι τώρα πορεία σου;
«Οι αθλητές και οι αθλήτριες που κάνουν ειδικά πρωταθλητισμό, κάνουν και πολλές θυσίες. Το να βρεθείς σε υψηλό επίπεδο έρχεται με θυσίες».
Έχει ευτυχία ο πρωταθλητισμός:
«Έχει ευτυχία ο πρωταθλητισμός, έχει και πολλές δύσκολες στιγμές, έχει και αποτυχίες αρκεί να ξέρεις να τα ισορροπήσεις. Σίγουρα χρειάζεται να θυσιάσεις χρόνο και όπως και μου έλεγε και ο πατέρας μου, πρέπει να διαλέξεις αν θες να κάνεις αθλητισμό ή πρωταθλητισμό. Πλέον ότι κάνω δεν το αντιμετωπίζω καν ως θυσία, είναι επιλογή μου».
Αν μπορούσε να σε δει η μικρή Ιωάννα που ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ, τι θα σου έλεγε:
«Η μικρή Ιωάννα θεωρώ πως θα ήταν πολύ χαρούμενη, θα φώναζε ένα ουάου! Γιατί όσα είχα θέσει ως στόχο τα έχω πετύχει κι εύχομαι να έχω την υγεία μου και τους ανθρώπους δίπλα μου που με αγαπούν και με στηρίζουν. Κι αν πρέπει να σκεφτώ ένα πράγμα που θα έκανε ακόμα πιο χαρούμενη τη μικρή Ιωάννα, είναι ο χαρακτήρας που έχω χτίσει, η γυναίκα που έχω εξελιχθεί και έχω γίνει μετά από πολλά χρόνια δουλειάς»!
Κι όταν θα τελειώσεις το μπάσκετ;
«Όταν τελειώσει το μπάσκετ θα ήθελα να μείνει ο χαρακτήρας που έχω χτίσει. Καλώς ή κακώς το μπάσκετ τελειώνει και μένει ο άνθρωπος που είσαι και το πώς θα βοηθάς τους άλλους, τις συμπαίκτριες ή μικρότερες αθλήτριες που θα έχουν μπει στο γήπεδο».
Bloggers
