Penthouse 21 στο President Hotel: Μια βραδιά γεμάτη γεύσεις, θέα & τη γνώριμη αίσθηση της επιστροφής
Κάποιες επιστροφές δεν είναι απλώς επιστροφές σε έναν χώρο, αλλά σε μια αίσθηση. Το President Hotel είναι ένα από εκείνα τα μέρη που, όσο κι αν αλλάζει, καταφέρνει να κρατά ζωντανή μια γνώριμη νοσταλγία.
Υπάρχουν κάποια μέρη στην πόλη που, όσο κι αν αλλάζουν, καταφέρνουν να κρατούν κάτι βαθιά γνώριμο. Το President Hotel είναι ένα από αυτά. Ίσως γιατί κουβαλά μνήμες δεκαετιών ή γιατί πάντα είχε αυτή τη σπάνια ικανότητα να σε κάνει να νιώθεις ότι ανήκεις εκεί, είτε περνάς την πόρτα του για πρώτη φορά, είτε επιστρέφοντας εκεί ξανά.
Πρόσφατα βρέθηκα εκεί για μια συνέντευξη και κάπως έτσι, σχεδόν αυθόρμητα, γεννήθηκε η επιθυμία να επιστρέψω. Όχι για δουλειά αυτή τη φορά, αλλά για να ζήσω την εμπειρία του νέου του μενού. Για να δω πώς μεταφράζεται σήμερα αυτή η γνώριμη αίσθηση φιλοξενίας μέσα από τη γεύση.
Ανεβαίνοντας στον 21ο όροφο, στο Penthouse 21 Rooftop Pool Bar Restaurant, η Αθήνα απλωνόταν μπροστά μου όπως τη θυμάμαι: λίγο θορυβώδης, λίγο χαοτική, αλλά πάντα γοητευτική.
Το φως έπεφτε απαλά πάνω στις ταράτσες και για μια στιγμή όλα έμοιαζαν να επιβραδύνουν.
Ήταν από εκείνες τις βραδιές που δεν χρειάζονται πολλά: καλή παρέα, νέοι άνθρωποι, γνώριμα πρόσωπα και ένα τραπέζι που σε περιμένει.
Ξεκινήσαμε όπως πρέπει, με εκείνη τη μικρή τελετουργία που ανοίγει κάθε σωστό δείπνο.
Το προζυμένιο ψωμί, ζεστό και τραγανό, με το αρωματικό βούτυρο, έδωσε τον πρώτο τόνο.
Ακολούθησε μια δροσερή σαλάτα με πράσινα φύλλα, αχλάδι, φουντούκια και νότες από χαρουπόμελο και σύκο, ισορροπημένη ανάμεσα στο γλυκό και το γήινο ενώ η έτερη σαλάτα με τα ψητά παντζάρια με γιαούρτι, καρύδια και πορτοκάλι είχαν μια οικεία, σχεδόν «σπιτική» θαλπωρή.
Ακολούθησαν τα ορεκτικά και η ένταση ανέβηκε διακριτικά: το μεσογειακό ταρτάρ μοσχαριού με την κρέμα μελιτζάνας και τον παστό κρόκο ήταν βαθύ και απολαυστικό, ενώ το καρπάτσιο λαυράκι με τα εσπεριδοειδή και το φινόκιο έφερε μια καθαρή, σχεδόν καλοκαιρινή φρεσκάδα, που τόσο την έχουμε ανάγκη αυτή την άνοιξη που δεν λέει να έρθει.
Στα κυρίως, το φιλέτο λαυράκι με τη σελινόριζα είχε αυτή την καθαρότητα που σε κάνει να θυμάσαι πόσο όμορφη μπορεί να είναι η απλότητα ενώ το κοτόπουλο με τη σάλτσα παρμεζάνας και το καλαμπόκι ήταν ζεστό, σχεδόν παρηγορητικό σαν εκείνα τα πιάτα που δεν εντυπωσιάζουν μόνο, αλλά σε αγκαλιάζουν στη μέση μιας πολυάσχολης εβδομάδας.
Η πικάνια αρνιού, με τα αρώματα του δεντρολίβανου και τη γήινη υφή του πλιγουριού, έφερε μαζί της κάτι οικείο ενώ στα γλυκά, η πανακότα γιαούρτι με φρούτα του δάσους είχε μια δροσιά που θύμιζε άνοιξη, ενώ το κέικ σοκολάτας με τη μους αλμυρής καραμέλας ήταν ακριβώς αυτό που χρειάζεται κάθε βραδιά για να κλείσει!
Πίσω από όλα αυτά, ο chef Αθανάσιος Κυπαρίσσης φαίνεται να έχει βρει αυτή τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο σύγχρονο και το γνώριμο. Η κουζίνα του δεν προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει με θόρυβο, αλλά με ουσία και αυτό, τελικά, είναι που μένει μαζί με τη διακριτικότητα που έχει και ο ίδιος ως άνθρωπος.
Mε ένα Cosmopolitan στο χέρι και ξαφνικά, σχεδόν ανεπαίσθητα, γύρισα πίσω στα πρώτα μου χρόνια ως φοιτήτρια στην Αθήνα, τότε που όλα είχαν μια αθωότητα, μια προσμονή, μια αίσθηση ότι η πόλη απλωνόταν μπροστά σου γεμάτη υποσχέσεις.
Κάπως έτσι, μέσα σε αυτή τη μικρή, προσωπική αναδρομή, σκέφτηκα πως το President δεν είναι απλώς ένα ξενοδοχείο που ανανεώθηκε, είναι ένας χώρος που συνεχίζει να εξελίσσεται χωρίς να χάνει την ταυτότητά του. Ίσως γι’ αυτό αξίζει να επιστρέφεις, όχι μόνο για τη θέα ή το φαγητό, αλλά για εκείνη τη σπάνια αίσθηση ότι κάπου, μέσα στην πόλη, υπάρχει ακόμα ένα μέρος που σε θυμάται.
Bloggers
