Jessie Buckley και Kate Hudson μίλησαν στα «Actor Αwards» & έδωσαν μάθημα ζωής σε κάθε γυναίκα
Κάποιες φορές τα βραβεία είναι απλώς βραβεία. Και κάποιες άλλες, μια ομιλία ξεφεύγει από το τελετουργικό, σταματά να αφορά το Χόλιγουντ και αρχίζει να αφορά εμάς. Στα φετινά Actor Awards συνέβη ακριβώς αυτό.
Jessie Buckley και Kate Hudson: Οι δύο γυναίκες, με εντελώς διαφορετική διαδρομή και εντελώς διαφορετική ενέργεια, μίλησαν για κάτι βαθιά κοινό: την πορεία από το κορίτσι που προσπαθεί να προσαρμοστεί στη γυναίκα που αποφασίζει να μην μικρύνει άλλο τον εαυτό της.
Η Jessie Buckley και η τρυφερότητα ως δύναμη
Η Jessie Buckley βραβεύτηκε για την ερμηνεία της στο Hamnet, έναν ρόλο σχεδόν σιωπηλό αλλά συναισθηματικά καταιγιστικό. Ήταν ήδη το φαβορί της σεζόν, είχε προηγηθεί μια σαρωτική πορεία σε Χρυσές Σφαίρες, BAFTA και Critics Choice Awards όμως τίποτα από αυτά δεν καθόρισε τη στιγμή.
Όταν ανέβηκε στη σκηνή, δεν μίλησε για τη δυσκολία του ρόλου ούτε για τη φιλοδοξία της. Μίλησε για τους ανθρώπους που την άλλαξαν. Για το πώς μια καριέρα, τελικά, δεν χτίζεται από στρατηγικές αλλά από σχέσεις.
«Έχω αλλάξει ριζικά από τόσους ανθρώπους μέσα σε αυτή την αίθουσα και πέρα από αυτήν. Τι τρόπος να ζήσεις μια ζωή», είπε σχεδόν με απορία, σαν να ανακάλυπτε εκείνη τη στιγμή τι της συνέβαινε και έπειτα γύρισε προς την συμπρωταγωνίστριά της Emily Watson και δεν την ανέφερε απλώς, της μίλησε.
Εξήγησε ότι βλέποντάς την στο Breaking the Waves αποφάσισε να γίνει ηθοποιός και αποκάλυψε τη συμβουλή που της επαναλαμβάνει χρόνια: να επιστρέφει πάντα στο «πηγάδι της απλής ανθρωπιάς», στο σημείο μηδέν.
Εκείνη τη στιγμή η αίθουσα ησύχασε. Γιατί η Buckley, χωρίς να το πει άμεσα, μιλούσε για κάτι που σπάνια ακούγεται στον χώρο της επιτυχίας: ότι η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία, είναι τεχνική, είναι εργαλείο, είναι ο πυρήνας της υποκριτικής.
Η ομιλία της δεν έμοιαζε με θριαμβευτική κατάκτηση, ούτε αρκέστηκε στα ευχαριστώ. Η Buckley αφιέρωσε το Actor βραβείο της στην Watson και μοίρασε ευγνωμοσύνη.
Η Kate Hudson και η επανάσταση του «πολύ»
Η Kate Hudson εμφανίστηκε χαμογελαστή και σχεδόν ανάλαφρη και άρχισε στα πλαίσια του «I am an Actor» σαν να μιλά σε φίλους.
«Όσο μεγάλωνα έμπλεκα σε μπελάδες γιατί ονειροπολούσα. Με έλεγαν διασπαστική, αγενή, δραματική. Με έστελναν σπίτι από το σχολείο για ακατάλληλο ντύσιμο. Το μακιγιάζ μου ήταν υπερβολικό. Ήμουν "τρελή" με τα αγόρια και πολύ θορυβώδης όταν έμπαινα σε ένα δωμάτιο. Είχα πολλές απόψεις. Λοιπόν, με τεράστια ανακούφιση ανακάλυψα ότι όλα αυτά είναι τελικά πολύ εμπορικές δεξιότητες. Το όνομά μου είναι Kate Hudson και είμαι ηθοποιός».
Το κοινό γέλασε, αλλά όχι μόνο από χιούμορ. Υπήρχε αναγνώριση γιατί σχεδόν κάθε γυναίκα θυμήθηκε κάποια εκδοχή αυτών των χαρακτηρισμών. Το «είσαι πολύ»: πολύ εκφραστική, πολύ θηλυκή, πολύ δυνατή, πολύ γυναίκα.
Η Hudson δεν προσπάθησε να τους αντικρούσει, πήρε τις κατηγορίες και τις μετέτρεψε σε επάγγελμα. Εκεί ήταν η ουσία της ομιλίας της. Ότι αυτό που κάποτε παρουσιαζόταν ως πρόβλημα χαρακτήρα, τελικά ήταν ταυτότητα και ότι πολλές γυναίκες δεν αποτυγχάνουν επειδή δεν είναι ικανές, αποτυγχάνουν επειδή για χρόνια εκπαιδεύτηκαν να αυτολογοκρίνονται πριν καν δοκιμάσουν.
Οι δύο ομιλίες έλεγαν το ίδιο πράγμα από διαφορετικές κατευθύνσεις.
Η Buckley μίλησε για την αξία του να είσαι ανθρώπινη. Η Hudson για την αξία του να είσαι ορατή λαι οι δύο όμως μιλούσαν για αποδοχή του εαυτού σου.
Εκείνη που χρειάζεται χρόνο για να καταλάβεις ότι δεν χρειάζεται να διορθώσεις τον χαρακτήρα σου. Εκείνα τα στοιχεία που κάποτε σε έκαναν να νιώθεις «υπερβολική» είναι πολύ πιθανό να είναι ακριβώς ό,τι θα σε οδηγήσει εκεί που ανήκεις.
Bloggers
