Η ταινία «Michael» εντυπωσιάζει με εικόνα & μουσική, αλλά αποφεύγει τα δύσκολα της ζωής του Jackson

Τα τελευταία χρόνια, τα μουσικά biopics έχουν εξελιχθεί σε σχεδόν εγγυημένη επιτυχία. Από το εκρηκτικό Rocketman μέχρι πιο αμφιλεγόμενες απόπειρες, το κοινό δείχνει να μην κουράζεται από ιστορίες διάσημων καλλιτεχνών. Υπάρχει, όμως, ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται, πίσω από τις περισσότερες από αυτές τις ταινίες βρίσκονται άνθρωποι με άμεσο συμφέρον στο πώς θα ειπωθεί η ιστορία. Και κάπως έτσι φτάνουμε στο Michael.

Η ταινία του Antoine Fuqua, που επιχειρεί να αφηγηθεί τη ζωή του Michael Jackson, έρχεται με τεράστιο hype, αλλά και εξίσου μεγάλες προσδοκίες. Το αποτέλεσμα, όμως, είναι ένα φιλμ που εντυπωσιάζει στην επιφάνεια, χωρίς να καταφέρνει ποτέ να μπει πραγματικά στο βάθος.

Η πρεμιέρα της ταινίας στην Ελλάδα αναμένεται στις 24 Απριλίου.

Ένα «greatest hits» που παίζει safe

Ακολουθώντας τη δοκιμασμένη συνταγή του Bohemian Rhapsody, το Michael λειτουργεί σαν μια καλοστημένη συλλογή από highlights. Η αφήγηση καλύπτει την περίοδο 1956–1988 και κινείται με ταχύτητα από τη μία επιτυχία στην άλλη, χωρίς ουσιαστικά εμπόδια. Όλα μοιάζουν εύκολα. Σχεδόν υπερβολικά εύκολα.

Η πορεία του Jackson παρουσιάζεται σαν μια συνεχής άνοδος, με ελάχιστο χώρο για αποτυχία, αμφιβολία ή πραγματική σύγκρουση. Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία που βλέπεται ευχάριστα, αλλά δύσκολα σε αγγίζει. Η σχέση με τον πατέρα του, Joe Jackson (Colman Domingo), θα μπορούσε να είναι η καρδιά της ιστορίας. Αντί γι’ αυτό, μένει σε επίπεδο υπαινιγμών.

Η κακοποίηση αναφέρεται, αλλά σπάνια παρουσιάζεται ουσιαστικά, ενώ η οικογενειακή δυναμική δεν αναπτύσσεται ποτέ πραγματικά. Η Katherine Jackson της Nia Long και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας λειτουργούν περισσότερο ως σύμβολα παρά ως χαρακτήρες. Η ταινία δεν σε καλεί να τους γνωρίσεις απλώς υποθέτει ότι ήδη τους ξέρεις.

Jaafar Jackson: σχεδόν τέλειος, αλλά…

Ο Jaafar Jackson είναι, χωρίς αμφιβολία, ο λόγος να δεις την ταινία. Η μεταμόρφωσή του είναι εντυπωσιακή και στις σκηνές των performances πραγματικά λάμπει.Εκεί, το Michael θυμίζει τι έκανε τον Michael Jackson μοναδικό.

Αλλά όταν τα φώτα χαμηλώνουν, ο χαρακτήρας του μένει επίπεδος. Ευγενικός, ήσυχος, σχεδόν «άγιος», χωρίς τις αντιφάσεις που θα τον έκαναν ανθρώπινο. Δεν φταίει τόσο ο ίδιος όσο το σενάριο, που δεν του δίνει χώρο να πάει παραπέρα.

Οι μουσικές σκηνές είναι το μεγάλο ατού, ενέργεια, ρυθμός, εντυπωσιακή σκηνοθεσία. Είναι οι στιγμές που το φιλμ πραγματικά δουλεύει. Όταν όμως αυτές τελειώνουν, η αφήγηση πέφτει. Και πέφτει γρήγορα. Το μοτίβο επαναλαμβάνεται σχεδόν μηχανικά: Τραγούδι, επιτυχία, μοναξιά, σύγκρουση, repeat. Και κάπου εκεί, αρχίζεις να νιώθεις ότι βλέπεις περισσότερο μια αναπαράσταση παρά μια ιστορία.

Ένα biopic που δεν ρισκάρει

Το Michael μοιάζει με ταινία που φοβάται να κάνει λάθος. Και τελικά, αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος της. Η έντονη παρουσία του περιβάλλοντος του Jackson στην παραγωγή φαίνεται να έχει οδηγήσει σε μια πιο «καθαρή» και εξωραϊσμένη εκδοχή της ζωής του. Ένα φιλμ που επιλέγει να προστατεύσει τον μύθο αντί να τον εξερευνήσει.

Εντυπωσιακό, καλοφτιαγμένο και γεμάτο hits, αλλά παραμένει επιφανειακό.Θα ικανοποιήσει τους fans. Θα σε βάλει στο ρυθμό. Αλλά δεν θα σου πει τίποτα που δεν ξέρεις ήδη. Και για μια προσωπικότητα όπως ο Michael Jackson, αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο χαμένο στοίχημα.