Toy Story 5: Η Jessie μάς έκανε να κλάψουμε ξανά και η νοσταλγία θριάμβευσε στο box office

Όταν είδα το πρώτο Toy Story το 1995, ήμουν σχεδόν στην ηλικία που έχει σήμερα η μεγάλη μου κόρη. Δεν θυμάμαι τι φορούσα εκείνη τη μέρα, ούτε με ποιον πήγα στο σινεμά. Θυμάμαι όμως τον Woody, τον Buzz και αργότερα τη Jessie. Θυμάμαι πώς ήταν να μεγαλώνεις σε έναν κόσμο χωρίς κινητά, χωρίς social media και χωρίς οθόνες που διεκδικούσαν κάθε λεπτό της προσοχής σου. Τριάντα ένα χρόνια μετά, παρακολουθώ το Toy Story 5 δίπλα στα παιδιά μου και συνειδητοποιώ ότι δεν είναι μόνο οι ήρωες που μεγάλωσαν, μεγαλώσαμε κι εμείς μαζί τους.

Για όσους ήμασταν παιδιά το 1995, όταν το πρώτο Toy Story βγήκε στις αίθουσες και άλλαξε για πάντα την ιστορία του animation, ο Woody, ο Buzz και η υπόλοιπη παρέα παιχνιδιών δεν ήταν απλώς χαρακτήρες μιας παιδικής ταινίας αλλά υπήρξαν συνοδοιπόροι σε κάθε στάδιο της ζωής μας: από το δημοτικό, στην εφηβεία, στην ενηλικίωση και τελικά στη γονεϊκότητα.

Σήμερα, τριάντα ένα χρόνια μετά, το Toy Story 5 καταφέρνει κάτι που έμοιαζε σχεδόν αδύνατο: να μας κάνει να νιώσουμε ξανά όπως τότε.

Ίσως γιατί πλέον δεν βλέπουμε την ιστορία μέσα από τα μάτια των παιδιών. Τη βλέπουμε μέσα από τα μάτια των γονιών και ίσως γι' αυτό η μεγάλη πρωταγωνίστρια αυτής της ταινίας είναι η Jessie κι όχι ο Woody που μπήκε τελευταία στιγμή στο σενάριο αλλά ούτε και ο Buzz.

Η καουμπόισσα που γνώρισε το κοινό στο Toy Story 2 κουβαλούσε πάντα μία από τις πιο σπαρακτικές ιστορίες της σειράς. Η σκηνή στην οποία η μικρή Emily μεγαλώνει, αφήνει πίσω τα παιχνίδια της και τελικά αποχωρίζεται τη Jessie παραμένει μέχρι σήμερα μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές που έχει δημιουργήσει ποτέ η Pixar.

Πολλοί από εμάς δεν κλάψαμε απλώς για ένα παιχνίδι που εγκαταλείφθηκε, κλάψαμε γιατί για πρώτη φορά καταλάβαμε τι σημαίνει να σε αφήνει πίσω ο χρόνος.

Στο Toy Story 5 η Jessie επιστρέφει στο επίκεντρο της ιστορίας. Αυτή τη φορά βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν διαφορετικό κόσμο, όπου τα παιχνίδια προσπαθούν να ανταγωνιστούν οθόνες, tablets και ψηφιακές συνήθειες που απορροφούν όλο και περισσότερο τον χρόνο των παιδιών.

Η Bonnie, που κάποτε λάτρευε να δημιουργεί φανταστικές ιστορίες με τα παιχνίδια της, αρχίζει να απομακρύνεται από αυτά. Η Jessie βλέπει ξανά μπροστά της τον φόβο της εγκατάλειψης και μαζί με αυτόν ξυπνούν όλες οι αναμνήσεις από την Emily.

Εκεί όμως βρίσκεται και η μεγάλη συναισθηματική ανατροπή της ταινίας.

Σε μία από τις πιο τρυφερές σκηνές της ταινίας (Spoiler), η Jessie ανακαλύπτει ότι η Emily δεν την ξέχασε ποτέ πραγματικά, μαθαίνει ότι η κόρη της Emily ονομάζεται επίσης Jessie και πως η μητέρα της τη φώναζε «μικρή καουμπόισσα».

Η στιγμή αυτή δεν υπήρχε καν στα αρχικά σχέδια της ταινίας. Οι δημιουργοί αποκάλυψαν ότι προστέθηκε αρκετά αργά στην παραγωγή, όταν αναζητούσαν το τέλος που άξιζε πραγματικά η Jessie.

Μπορούμε με σιγουριά να πούμε πως αυτό ήταν το φινάλε που άξιζε στη Jessie γιατί δεν ήταν απλώς μία αναφορά στο παρελθόν, ήταν η επιβεβαίωση ότι ακόμη κι όταν νομίζουμε πως έχουμε ξεχαστεί, αφήνουμε πάντα ένα αποτύπωμα στις ζωές των ανθρώπων που αγαπήσαμε.

Κάπου εκεί ένιωσα κι εγώ να βουρκώνω, όχι μόνο ως παιδί των '90s που μεγάλωσε με το Toy Story, την Pocahontas και το Lion King αλλά και ως μητέρα.

Γιατί ξαφνικά η Jessie δεν ήταν απλώς ένα παιχνίδι. Ήταν κάθε άνθρωπος που φροντίζει, αγαπά, προσφέρει και αναρωτιέται αν όλα αυτά θα μείνουν στη μνήμη των παιδιών μας.

Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι αυτή η συναισθηματική δύναμη του Toy Story μεταφράστηκε και σε τεράστια εμπορική επιτυχία.

Το Toy Story 5 πραγματοποίησε το μεγαλύτερο άνοιγμα της χρονιάς, συγκεντρώνοντας 171 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο τριήμερο προβολής του. Πρόκειται για το μεγαλύτερο άνοιγμα στην ιστορία του franchise και το δεύτερο μεγαλύτερο όλων των εποχών για ταινία animation, πίσω μόνο από το Απίθανοι 2.

Η επιτυχία αυτή δεν οφείλεται μόνο στη νοσταλγία, οφείλεται και στο γεγονός ότι η Pixar κατάφερε για ακόμη μία φορά να μιλήσει ταυτόχρονα σε δύο γενιές: Στα παιδιά που ανακαλύπτουν τώρα αυτούς τους χαρακτήρες του Toy Story και στους ενήλικες που τους κουβαλούν στην καρδιά τους εδώ και τρεις δεκαετίες.

Εδώ κρύβεται και η μαγεία του Toy Story μιας και δεν μιλά ποτέ πραγματικά μόνο για τα παιχνίδια: Μιλά για τη φιλία, την απώλεια, τον χρόνο που περνά, την ανάγκη να ανήκουμε κάπου και την αγωνία να μη μας ξεχάσουν.

Γι' αυτό και το Toy Story 5 δεν είναι απλώς άλλη μία συνέχεια: είναι ένα γράμμα αγάπης σε όσους μεγάλωσαν μαζί του.

Σε εκείνα τα παιδιά που έπαιζαν μέχρι να νυχτώσει και που έζησαν μια παιδική ηλικία χωρίς GPS, χωρίς notifications και χωρίς διαρκή σύνδεση.

Και ξέρουμε πολύ καλά πως η τεχνολογία με μέτρο, οι οθόνες ως εκεί που πρέπει, δρουν συμπληρωματικά αλλά ταυτόχρονα ξέρουμε καλά πως τα παιδιά μας θα δημιουργήσουν τις δικές τους αναμνήσεις, απλώς θα είναι διαφορετικές από τις δικές μας κι ίσως αυτό να μας τρομάζει πιο πολύ.

Υ.Γ. Το Toy Story 5 έκανε άνοιγμα 171 εκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως το πρώτο τριήμερο προβολής του, σημειώνοντας το μεγαλύτερο άνοιγμα της χρονιάς και το μεγαλύτερο στην ιστορία του franchise αλλά για όσους ήμασταν εκεί από το 1995, η μεγαλύτερη επιτυχία του είναι άλλη: κατάφερε να μας κάνει να νιώσουμε ξανά παιδιά.

Υ.Γ. Ο μεγαλύτερος εχθρός στο Toy Story 5 δεν είναι το Lilypad αλλά τα mean girls στην ομαδική του μπαλέτου.