Βασιλική Διαλυνά: «Με συγκινεί αφάνταστα που στο τέλος της παράστασης οι θεατές είναι δακρυσμένοι»

Όλη η σκηνή στο θέατρο Χώρα μετατρέπεται σε μία αίθουσα σύνταξης, στο δημοσιογραφικό - πολιτικό δράμα Ανεξάρτητα Κράτη που συνυπογράφουν ο Γιώργος Παλούμπης και ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος και βασίζεται στην αληθινή ιστορία του ασυμβίβαστου γιατρού Βασίλη Τσιρώνη στην Ελλάδα της πρώτης μεταπολίτευσης, θέτοντας στο προσκήνιο το διαχρονικό θέμα της διαφθοράς και της εξουσίας.

Το έργο έχει αποσπάσει πολύ θερμές κριτικές και η παράσταση ακόμη και στην επερχόμενη καλοκαιρινή της περιοδεία, είναι ήδη sold out.

Με την πρωταγωνίστρια της παράστασης Βασιλική Διαλυνά μιλάμε στο Queen.gr με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου.

Δεν συμμετέχετε απλά σε μία sold out παράσταση, αλλά και σε θεατρική εμπειρία που έγινε γνωστή και εμπορική, κυρίως από τον ενθουσιασμό του κοινού που λειτούργησε ως η καλύτερη διαφήμιση.

Αλήθεια είναι αυτό, η επικοινωνία για την παράσταση προέκυψε στην ουσία όταν μεταφέρθηκαν οι εντυπώσεις από στόμα σε στόμα, από εκείνους που την είχαν παρακολουθήσει. Αλλά από την πρώτη μέρα, όλοι όσοι συμμετέχουμε είχαμε την αίσθηση πως αυτή η παράσταση θα πάει καλά και θα αγαπηθεί από το κοινό.

Σας δημιούργησε και αυτή η απήχηση, αυτή η αγάπη του κόσμου και μεγαλύτερη ευθύνη σε εσάς τους ηθοποιούς;

Είμαστε μία ομάδα ηθοποιών που μετά από τόσα χρόνια έχουμε κοινούς κώδικες, οι περισσότεροι έχουμε ξαναδουλέψει με τους δημιουργούς της, τον Αντώνη Τσιοτσιόπουλο και τον Γιώργο Παλούμπη και κατανοούμε το πνεύμα τους και την πρόθεσή τους. Σίγουρα νιώσαμε μία μεγαλύτερη ευθύνη, ευθύνη όχι μόνο προς το κοινό αλλά προς το αντικείμενό μας, για να κάνουμε την παράσταση όσο καλύτερη μπορούσαμε. Προσπαθούμε κάθε φορά, να έχουμε την ίδια ενέργεια, την ίδια διάθεση όπως στην αρχή. Γιατί είναι λογικό κατά την διάρκεια που παίζουμε ένα έργο να πέφτουν οι άμυνες, να έχουμε αποκτήσει μία σιγουριά. Αλλά εμείς δεν θέλουμε να πέσουμε σε αυτή την παγίδα. Θέλουμε να έχουμε την ίδια εγρήγορση, το ίδιο άγχος, ξανά και ξανά. Μας βοηθά και το θέμα του έργου που έχει κωμικά αλλά και δραματικά στοιχεία, είναι ένα πολιτικό δράμα το οποίο από τη φύση του δεν σου επιτρέπει να εφησυχάσεις.

Τι θα θέλατε να νιώσει ή να σκεφτεί ο θεατής όταν δει «Τα Ανεξάρτητα κράτη»;

Με συγκινεί αφάνταστα όταν μετά το τέλος της παράστασης, μας συναντούν θεατές που είναι δακρυσμένοι. Ακόμη και στο τέλος του έργου ακούμε συχνά από την πλατεία ένα «αχ». Πολλοί μας έχουν πει ότι έχουν συγκινηθεί πως τους έχει «ακουμπήσει» ένα δικό τους εσωτερικό κομμάτι που αφορά και την προσωπική, αλλά και την επαγγελματική τους ζωή. Το έργο θίγει το θέμα του κοινωνικού αποκλεισμού που αφορά αρκετά και εμάς τις γυναίκες. Πολλοί δικοί σας συνάδελφοι έχουν έρθει επίσης να δουν τα Ανεξάρτητα Κράτη, ταυτίζονται με την πλοκή γιατί έχουν βιώσει παρόμοια περιστατικά.

Τι μνήμες έχετε από την πρώτη φορά που βρεθήκατε πάνω στην σκηνή ενός θεάτρου, στην πρώτη παράσταση που παίξατε;

Πριν ακόμη βρεθώ μαθήτρια στη δραματική σχολή, ήμουν σε ένα ιστορικό περιφερειακό θέατρο, το Δημοτικό Θέατρο της Νέας Ιωνίας, ιδρυτής του οποίου ήταν ο Γιώργος Μιχαηλίδης. Από τα 16 μου χρόνια, έκανε εκεί αρκετές παραστάσεις εκεί ως ερασιτέχνης ηθοποιός.

Όμως αυτή την πρώτη μου εμπειρία στο θεατρικό σανίδι, την κρατάω μέσα μου ως φυλαχτό, έμαθα πολλά και εξελίχθηκα στη συνέχεια ακόμη περισσότερο μέσω της εμπειρίας αλλά και των σπουδών μου.

Στο βιογραφικό σας αναφέρονται και σπουδές μιμικής και έκφρασης; Mπορείτε να μας εξηγήσετε το τι σημαίνουν πρακτικά και αν αποτελούν κομμάτι μίας μεγαλύτερης κατανόησης της υποκριτικής τέχνης;

Πήγα από πολύ μικρή ηλικία σε αυτή τη σχολή - εργαστήρι μιμικής και έκφρασης, ή παντομίμας για να το πούμε πιο απλά. Και πήγα μετά από παρότρυνση της μητέρας μου, γιατί έβλεπε πως είχα μία καλλιτεχνική κλίση. Μας έκανε μάθημα μία καθηγήτρια που υπήρξε μαθήτρια του σπουδαίου Μαρσέλ Μαρσώ. Κάναμε διάφορα μαθήματα, φτιάχναμε κατασκευές από πεπιεσμένο χαρτί, μάσκες που μετά τις φορούσαμε στα έργα που παρουσιάζαμε και μαθαίναμε συνολικά την τέχνη της παντομίμας. Να παρουσιάζουμε συναισθήματα, καταστάσεις και γεγονότα, μόνο με το σώμα μας, δίχως να χρειάζεται να μιλάμε. Ήταν ένα σπουδαίο μάθημα έκφρασης που με βοήθησε και γενικότερα στην υποκριτική.

Από τη δική σας εμπειρία μέσα στον καλλιτεχνικό χώρο, πιστεύετε ότι επανήλθε η ισορροπία στον χώρο του θεάτρου, η πολυπόθητη ισονομία και ο σεβασμός, μετά το κίνημα του #metto και αφού κυρίως οι γυναίκες συνάδελφοί σας, βρήκαν τον τρόπο για να ακουστεί η φωνή τους;

Είναι δύσκολη η απάντηση. Μερικές καταστάσεις έχουν εξομαλυνθεί, έχουν αλλάξει συμπεριφορές αρκετοί συνάδελφοι, αλλά δεν νομίζω ότι έχουμε κερδίσει ακόμη αυτή την ισορροπία, έχουμε πολύ δρόμο ακόμη μπροστά μας.

Υπήρξαν ηθοποιοί που λειτούργησαν για εσάς ως έμπνευση ή ως κίνητρο για να γίνεται καλύτερη;

Αγαπώ αυτή την τέχνη και κατά συνέπεια αγαπώ και τους ανθρώπους που την κάνουν. Πολλοί με έχουν εντυπωσιάσει με το ταλέντο τους και με αρκετούς θα ήθελα να συνεργαστώ, γιατί είναι άξιοι και με έχουν συγκινήσει πολλές φορές με την υποκριτική τους. Στη χώρα μας είμαστε πολύ πλούσιοι σε επίπεδο ηθοποιών και ταλέντων.

Είμαστε πλούσιοι σε νέες ιδέες, σε οράματα που θα οδηγήσουν σε μία νέα εποχή το ελληνικό θέατρο;

Πιστεύω πως ναι, έχουμε. Έχουμε νέους δημιουργούς που δημιουργούν νεοελληνικά έργα που ο κόσμος τα έχει αγκαλιάσει, με ωραία κείμενα και λόγο που μιλιέται, διαλογικά μέρη που είναι κατανοητά για το κοινό. Έχουμε νέες ιδέες στο θέατρο όπως έχουμε φέτος και νέες ιδέες στην τηλεοπτική μυθοπλασία και χαίρομαι πολύ για αυτό. Υπάρχει μία γενικότερη εξέλιξη, έχουμε λαμπρό μέλλον μπροστά μας.

Στην παράσταση Ανεξάρτητα Κράτη πρωταγωνιστούν οι: Θάνος Αλεξίου, Στέλιος Δημόπουλος, Βασιλική Διαλυνά, Άλκηστις Ζιρώ, Ελεάνα Καυκαλά, Μάκης Παπαδημητράτος, Στάθης Σταμουλακάτος, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος.