Οι 5 παραστάσεις της Επιδαύρου που ανυπομονούμε να δούμε αυτό το καλοκαίρι

Η σκηνή της Επιδαύρου «ζωντανεύει» κάθε καλοκαίρι και από τη στιγμή που πέφτει ο ήλιος και τα φώτα ανάβουν μέσα στο αρχαίο θέατρο, η εμπειρία αποκτά μία σχεδόν κινηματογραφική ατμόσφαιρα που δύσκολα συγκρίνεται με οτιδήποτε άλλο.

Κάθε χρόνο, η Επίδαυρος γίνεται σημείο συνάντησης για θεατρόφιλους, ταξιδιώτες αλλά και ανθρώπους που θέλουν απλώς να ζήσουν μία διαφορετική καλοκαιρινή βραδιά λίγο έξω από την Αθήνα. Η διαδρομή, το ηλιοβασίλεμα πριν την παράσταση, η αίσθηση του αρχαίου θεάτρου και οι μεγάλες παραγωγές δημιουργούν ένα ξεχωριστό σκηνικό

Και φέτος, το πρόγραμμα της Επιδαύρου επιστρέφει με παραστάσεις που ήδη συζητιούνται ιδιαίτερα.

Γιατί όλοι μιλούν για την Έβελυν Ασουάντ; Η ηθοποιός που ακροβατεί σε 2 κουλτούρες & 3 είδη τέχνης

Μήδεια του Λουίτζι Κερουμπίνι

Στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, στις Σάββατο 20 Ιουνίου 2026, η Εθνική Λυρική Σκηνή αναβιώνει στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου την όπερα Μήδεια του Κερουμπίνι, εξήντα πέντε χρόνια μετά τη θρυλική παραγωγή του 1961 με τη Μαρία Κάλλας στον ομώνυμο ρόλο, σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή, σκηνικά κοστούμια Γιάννη Τσαρούχη και χορογραφία Μαρίας Χορς.

Στο πλαίσιο του θεματικού άξονα της σεζόν 2025/26, ο οποίος εξερευνά την έννοια «της όπερας του μέλλοντος μέσα από τη μήτρα του παρελθόντος», η Εθνική Λυρική Σκηνή επιλέγει να αναβιώσει τη Μήδεια του 1961, με τα υλικά τού σήμερα. Μέσα από τα βιβλία σκηνοθεσίας του Μινωτή, τα σχέδια του Τσαρούχη, καθώς και από το πλούσιο φωτογραφικό υλικό που σώζεται από τις θρυλικές παραστάσεις της Κάλλας στην Επίδαυρο, θα επιχειρηθεί μια ανασύσταση της παράστασης, όπως την εμπνεύστηκαν και την παρουσίασαν οι μυθικοί εκείνοι καλλιτέχνες που σφράγισαν τον ελληνικό πολιτισμό.

Τον ρόλο του τίτλου θα ερμηνεύσει η σπουδαία Ιταλίδα δραματική υψίφωνος Άννα Πιρότσι. Η δημιουργική ομάδα, η διανομή και ο αρχιμουσικός θα ανακοινωθούν σύντομα.

Βάκχες του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Javor Gardev

10 & 11 Ιουλίου 2026

Υπάρχει ένα ερώτημα το οποίο θα μπορούσε να διατυπωθεί σε μια μεταφορική, νιτσεϊκή γλώσσα ως εξής: «Είναι δυνατόν, έστω και μόνο στο πλαίσιο μιας παράστασης, ο Διόνυσος να νικήσει ολοκληρωτικά και άνευ όρων τον Απόλλωνα;» J.G.

Σε μια σπάνια επιδαύρια συναστρία, στον τόπο όπου η μουσική και το δράμα συνεχίζουν διαχρονικά να αντηχούν, οι Βάκχες σε σκηνοθεσία του διακεκριμένου δημιουργού, Γιάβορ Γκάρντεφ, παρουσιάζονται στο αρχαίο θέατρο ως μια σκηνική ανάγνωση που απορρυθμίζει την αιώνια διαπάλη ανάμεσα σε δυο θεμελιώδεις αρχές – τη λαμπερή μορφή του Απόλλωνα και τη χαοτική σαγήνη του Διονύσου.

Σκηνοθεσία: Javor Gardev, Προσαρμογή: Ιωάννα Ρεμεδιάκη, Javor Gardev
Παίζουν: Leonid Yovchev (Διόνυσος), Samuel Finzi (Τειρεσίας), Αλέξανδρος Μυλωνάς (Κάδμος), Λουκία Μιχαλοπούλου (Αγαύη), Μιχαήλ Ταμπακάκης (Πενθέας), Ivan Youroukov (Αγγελιαφόρος Α’), Martin Dimitrov (Αγγελιαφόρος Β’), Ivan Nikolov (Δούλος).

Ασουάντ - Μπούτσικος οι νικητές στα θεατρικά Βραβεία Χορν - Μερκούρη: Η νέα αλλαγή στον θεσμό

Λυσιστράτη του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Αστέρη Πελτέκη

21 & 22 Αυγούστου 2026

Η Λυσιστράτη δεν αποτελεί απλώς μια κωμωδία για τον πόλεμο και τον έρωτα. Επιμένει να είναι ένα βαθύτατα πολιτικό, ανθρωποκεντρικό έργο που εστιάζει στη στιγμή κατά την οποία μια κοινωνία, εξαντλημένη από τη φθορά, αναζητά επειγόντως έναν νέο τρόπο οργάνωσης.

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει μια σύγχρονη σκηνική ανάγνωση της κωμωδίας του Αριστοφάνη, που με όχημα το γέλιο, μας απευθύνεται με γνήσια λυρική «κωμική» σοβαρότητα για την εντροπία στην οποία συχνά εκπίπτει μια κοινωνία. Η εντροπία –ως φυσικός αλλά και φιλοσοφικός όρος– δηλώνει τη σταδιακή αποσύνθεση της τάξης, τη διάχυση της ενέργειας, την αδυναμία ενός συστήματος να «αυτορρυθμιστεί».

Στη Λυσιστράτη, η πόλη-κράτος βρίσκεται σε παρατεταμένη φθορά: ο πόλεμος έχει καταστεί αυτοσκοπός, η πολιτική έχει αποκοπεί από την ανθρώπινη εμπειρία και το σώμα έχει εξοριστεί από τον δημόσιο λόγο.

Η αρχετυπική μορφή/ηρωίδα δεν προτείνει μια μεταρρύθμιση, ούτε εισηγείται έναν νέο θεσμό. Η Λυσιστράτη εισάγει κάτι ριζικά διαφορετικό: την επανεμφάνιση του σώματος, της επιθυμίας, της φροντίδας και της συλλογικής ευθύνης ως πολιτικής πράξης. Η αποχή από τον έρωτα δεν λειτουργεί «τιμωρητικά» αλλά ως πράξη «αναστολής της εντροπίας». Ένα προσωρινό «πάγωμα» του συστήματος, ώστε να καταστεί δυνατή η επανεκκίνησή του.

Μετάφραση: Κωνσταντίνος Μπούρας

Σκηνοθεσία -Δραματουργική επεξεργασία: Αστέριος Πελτέκης

Παίζουν: Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, Κρατερός Κατσούλης, Παναγιώτης Πετράκης, Νίκος Γεωργάκης, κ.ά.

«Ανα - τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά»... έρχεται στη σκηνή του Θεάτρου Άλσους ΔΕΗ από την Τετάρτη

Άλκηστις του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά

Στις 17 & 18 Ιουλίου 2026, μια σύγχρονη παραβολή με έντονο πολιτικό πρόσημο. Ένα έργο διφυές. Μια διαρκής αιώρηση ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, στο παιχνίδι και τον εφιάλτη, στη συντριπτική τραγωδία και την απροσδόκητη κωμικότητα. Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, την Άλκηστη του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά.

Ο Άδμητος θα σωθεί από τον θάνατο μόνο εάν κάποιος άλλος δεχτεί να πεθάνει στη θέση του. Η Άλκηστις, η σύζυγός του, προσφέρει τον εαυτό της ως αντάλλαγμα. Η θυσία της εκτυλίσσεται δημόσια, μπροστά στα μάτια των πολιτών, ως μια προδιαγεγραμμένη δολοφονία – μια πράξη που σήμερα διαβάζεται αναπόφευκτα ως γυναικοκτονία, νομιμοποιημένη από την κοινωνική και πολιτική τάξη.

Η Άλκηστις είναι το μοναδικό σωζόμενο έργο της αρχαίας τραγωδίας που φέρνει επί σκηνής όχι μόνο τον Θάνατο, αλλά και την Ανάσταση. Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: τι σημαίνει επιστροφή στη ζωή όταν η θυσία έχει ήδη συντελεστεί; Τι σηματοδοτεί η εκκωφαντική σιωπή της Άλκηστης; Και ποιο είναι το τίμημα της σωτηρίας όταν βασίζεται στην αυτοθυσία του πιο αδύναμου;

Τρωάδες του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου

31 Ιουλίου & 1 Αυγούστου 2026

Το κατεξοχήν ανθρωποκεντρικό και βαθιά αντιπολεμικό έργο του μεγάλου τραγωδού ζωντανεύει από ένα σύνολο είκοσι δύο ερμηνευτριών και ερμηνευτών –ανάμεσά τους μέλη της Ομάδας Εν Δυνάμει– κάθε ηλικίας, με και χωρίς αναπηρία, και με ζωντανή μουσική επί σκηνής. Στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει τις Τρωάδες του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου, σε μια παράσταση για τη διαχρονική φρίκη του πολέμου και την απώλεια ως συλλογική μνήμη, μα – κυρίως– για το γυναικείο σώμα ως παγκόσμιο σύμβολο της ανθρώπινης τραγωδίας.

Στις Τρωάδες του Ευριπίδη, τα σώματα των γυναικών δεν βρίσκονταν πάντοτε υπό αιχμαλωσία. Αν και ανήκαν σε μια βαθιά πατριαρχική κοινωνία, ήταν –για τα μέτρα της εποχής– ελεύθερα: είχαν επιλογές, όνειρα και τη δυνατότητα μιας αξιοπρεπούς ζωής. Καθώς, όμως, πλησιάζει το τέλος μιας εποχής –μιας ζωής δοξασμένης και άλλοτε απλώς υποφερτής, της ίδιας της Ιστορίας τους– οι Τρωάδες μιλούν για τη φρίκη του πολέμου μέσα από το φίλτρο του (θηλυκού) σώματος, που διαισθάνεται πως θα αντικειμενοποιηθεί και θα απανθρωποποιηθεί.

Μετάφραση Γιάννης Τσαρούχης, διασκευή – Σκηνοθεσία Ελένη Ευθυμίου.
Παίζουν (αλφαβητικά) Γιώργος Καραμίχος Μενέλαος, Αργύρης Ξάφης Ταλθύβιος, Εύη Σαουλίδου Ανδρομάχη, Νάνσυ Σιδέρη Κασσάνδρα, Βασιλική Τρουφάκου Ελένη, Λυδία Φωτοπούλου Εκάβη