Το Black Mirror επιστρέφει και ο Charlie Brooker υπόσχεται την πιο «Black» εκδοχή του μέχρι σήμερα

Το Black Mirror δεν είπε την τελευταία του λέξη. Αντιθέτως, ετοιμάζεται να επιστρέψει την ώρα ακριβώς που η πραγματικότητα μοιάζει να το πλησιάζει επικίνδυνα. Ο δημιουργός της σειράς, Charlie Brooker, επιβεβαίωσε πως το δυστοπικό σύμπαν του Netflix έχει μέλλον, αφήνοντας να εννοηθεί ότι όσα έρχονται θα είναι πιο σκοτεινά, πιο αιχμηρά και πιο κοντά στην αρχική του φιλοσοφία από ποτέ.

Η δήλωσή του ήρθε λίγο πριν την τελετή των Golden Globes, όπου η 7η σεζόν απέσπασε υποψηφιότητα για Καλύτερη Μίνι ή Ανθολογική Σειρά, ενώ οι Rashida Jones και Paul Giamatti προτάθηκαν για τις ερμηνείες τους στα επεισόδια Common People και Eulogy αντίστοιχα. Μια αναγνώριση που, όπως παραδέχεται ο ίδιος ο Brooker με το γνωστό του χιούμορ, τον χαροποίησε όσο του επιτρέπεται να «προσομοιώσει ανθρώπινο συναίσθημα».

Η 7η σεζόν φαίνεται να πέτυχε κάτι δύσκολο. Να σοκάρει, να συγκινήσει και να διχάσει. Το Common People χαρακτηρίζεται από τον ίδιο ως «η συμπυκνωμένη ουσία του Black Mirror», μια σκληρή και ανελέητη σάτιρα που άφησε πολλούς θεατές αποσβολωμένους. Το Eulogy, από την άλλη, περιγράφεται ως ένα από τα πιο συναισθηματικά επεισόδια που έχει γράψει ποτέ. Πικρό, εύθραυστο, ανθρώπινο, με τον Paul Giamatti να κουβαλά σχεδόν μόνος του το βάρος της αφήγησης, μιλώντας περισσότερο σε μια συσκευή στο μέτωπό του παρά σε άλλους χαρακτήρες.

Ο Brooker παραδέχεται πως υπάρχουν στιγμές στη σειρά όπου σκέφτηκε «ευτυχώς που μας άφησαν να το κάνουμε αυτό». Και αυτό δεν αφορά μόνο το συναισθηματικό βάθος, αλλά και τις αφηγηματικές ακροβασίες. Από το μετα-πείραμα του Bête Noire, όπου διαφορετικοί θεατές είδαν διαφορετικές εκδοχές του ίδιου επεισοδίου, μέχρι την επιστροφή του USS Callister με ολόκληρο το καστ πίσω, η 7η σεζόν μοιάζει με δημιουργική επίδειξη θράσους.

Κάθε επεισόδιο καταλήγει ταυτόχρονα στην κορυφή και στον πάτο διαφορετικών λιστών. Και αυτό δεν είναι πρόβλημα, αλλά επιτυχία. Το Black Mirror ποτέ δεν στόχευε στην ομοφωνία. Όπως λέει ο ίδιος, η σειρά λειτουργεί πια σαν συγκρότημα με πολυσυλλεκτικό άλμπουμ. Άλλοτε punk, άλλοτε μπαλάντα, άλλοτε sci-fi όπερα, άλλοτε καθημερινό δράμα κουζίνας.

Οι τεχνικές δυσκολίες, παραδέχεται, δεν μειώνονται ποτέ. Κάθε επεισόδιο μοιάζει με «πρώτη μέρα στο σχολείο». Από το πώς θα κινηματογραφηθεί ένας χαρακτήρας μέσα σε παγωμένες φωτογραφίες στο Eulogy, μέχρι το πώς ισορροπεί η αφήγηση ανάμεσα στο παλιό και το νέο στο Hotel Reverie, κάθε ιδέα απαιτεί να ξαναστηθεί το σύμπαν από την αρχή. Και όλα αυτά ενώ ο θεατής δεν πρέπει να αντιληφθεί ποτέ την πολυπλοκότητα των μικρών λεπτομερειών. Των chips, των συσκευών, των ματιών που «αδειάζουν».

Παράλληλα, ο Charlie Brooker δουλεύει ήδη πάνω σε μια νέα σειρά για το Netflix, που κινείται σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Πρόκειται για ένα crime thriller, αυστηρό στον τόνο και απομακρυσμένο από τη δυστοπική λογική του Black Mirror, πιο κοντά σε μια κλασική αφήγηση έντασης και μυστηρίου. Μια επιλογή που δείχνει ότι ο δημιουργός δεν επαναπαύεται στη φόρμα που τον καθιέρωσε, αλλά συνεχίζει να δοκιμάζει τα όριά του και να μετακινείται δημιουργικά.

Όσο για το μέλλον του Black Mirror, η απάντηση είναι σαφής: ήδη δουλεύεται. «Θα επιστρέψει ακριβώς την ώρα που η πραγματικότητα θα το έχει φτάσει», λέει. Και ίσως αυτή να είναι η πιο ανατριχιαστική υπόσχεση απ’ όλες. Γιατί αν το Black Mirror πάψει κάποτε να μοιάζει υπερβολικό, τότε το πρόβλημα δεν θα είναι η σειρά. Θα είναι ο κόσμος γύρω μας.