Το «The Boroughs» των Duffer Brothers στο Netflix αποδεικνύει ότι το sci-fi δεν έχει ηλικία

Αν μετά το φαινόμενο του Stranger Things περίμενες κάτι παρόμοιο από τους δημιουργούς του, τότε το The Boroughs έρχεται για να σου επιβεβαιώσει τη θεωρία του αλλά και να σε διαψεύσει ταυτόχρονα. Γιατί ναι, έχει αυτή τη γνώριμη, σχεδόν νοσταλγική sci-fi ατμόσφαιρα, αλλά κάτω από την επιφάνεια κρύβει κάτι πολύ πιο σκοτεινό και υπαρξιακό.

Η νέα σειρά του Netflix μάς μεταφέρει σε μια φαινομενικά τέλεια κοινότητα συνταξιούχων, όπου όλα μοιάζουν βγαλμένα από μια ιδεαλιστική δεκαετία του ’50. Όμως αυτό το «τέλειο» περιβάλλον έχει κάτι βαθιά ανησυχητικό, σαν να υπάρχει μια αόρατη ρωγμή που μεγαλώνει όσο προχωρά η ιστορία.

Η σειρά, δημιουργία των Jeffrey Addiss και Will Matthews (The Dark Crystal: Age of Resistance), φέρνει στην οθόνη ένα απρόβλεπτο cast: Alfred Molina, Geena Davis, Alfre Woodard, Denis O'Hare, Clarke Peters και Bill Pullman. Όλοι μαζί, συνθέτουν την ομάδα των «αταίριαστων» συνταξιούχων που μετατρέπονται στους πιο απρόσμενους ήρωες. Ναι, όπως καταλαβαίνεις, δεν πρόκειται για μια «χαλαρή» ιστορία τρίτης ηλικίας.

Όταν η τρίτη ηλικία γίνεται πρωταγωνίστρια

Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Sam Cooper, τον οποίο υποδύεται ο Alfred Molina, ένας συνταξιούχος αεροναυπηγός που μετακομίζει στη συγκεκριμένη κοινότητα μετά τον θάνατο της συζύγου του, Lily (Jane Kaczmarek). Από την πρώτη στιγμή νιώθεις το βάρος της απώλειας να τον ακολουθεί, δεν είναι απλώς ένας νέος τόπος, είναι μια ζωή που του επιβλήθηκε.

Γύρω του, μια ομάδα χαρακτήρων που δύσκολα θα έβλεπες σε «παραδοσιακό» sci-fi: η Judy (Alfre Woodard), δημοσιογράφος που αρνείται να αποσυρθεί πραγματικά από τη ζωή και την ενεργό δράση, ο Art (Clarke Peters), με τις δικές του εναλλακτικές συνήθειες και η Renee (Geena Davis), μια γυναίκα που δεν έχει καμία πρόθεση να «εξαφανιστεί» επειδή μεγάλωσε.

Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις: αυτή η σειρά δεν μιλά για το τέλος, αλλά για το τι σημαίνει να συνεχίζεις.

Όπως λέει ο Addiss, το γεγονός ότι οι ήρωες είναι μεγαλύτερης ηλικίας δεν είναι εύρημα αλλά η ουσία της ιστορίας:

«Όταν τους γνωρίζουμε, έχουν ήδη ζήσει γεμάτες ζωές και μετά ξεκινά μια περιπέτεια που τους αλλάζει».Η σειρά λοιπόν κάνει αυτό που σπάνια βλέπουμε: δεν αντιμετωπίζει την ηλικία ως περιορισμό, αλλά ως δύναμη.

Αυτό ακριβώς ήταν και το στοιχείο που τράβηξε από την αρχή το ενδιαφέρον των Duffer Brothers, οι οποίοι συμμετέχουν ως παραγωγοί. Ο Ross Duffer το θέτει ξεκάθαρα: οι ηθοποιοί αυτής της ηλικίας, ακόμα και οι θρύλοι, σπάνια έχουν την ευκαιρία να «λάμψουν» ως action ήρωες και συνήθως περιορίζονται σε ρόλους παππούδων. Εδώ όμως, συμβαίνει το αντίθετο.

Ο Matt Duffer συμπληρώνει ότι η χημεία που βλέπεις στην οθόνη δεν είναι καθόλου υποκριτική: οι ηθοποιοί δέθηκαν πραγματικά και έγιναν σχεδόν οικογένεια και αυτό αποτυπώνεται σε κάθε βλέμμα, σε κάθε σκηνή, σε κάθε στιγμή που η ένταση συναντά το συναίσθημα.

Μυστήριο, τρόμος και ένα ερώτημα που δεν φεύγει

Η πλοκή ξεκινά σχεδόν ήρεμα, μέχρι που μια αλλόκοσμη απειλή κάνει την εμφάνισή της. Μια ομάδα που αυτοαποκαλείται Grey Rebellion αναλαμβάνει να αντιμετωπίσει το άγνωστο αλλά το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πώς θα νικήσουν το τέρας.

Είναι μέχρι πού είναι διατεθειμένοι να φτάσουν για να κρατηθούν από τη ζωή ή ακόμα χειρότερα, για να γυρίσουν πίσω σε αυτήν.

Η σειρά παίζει έξυπνα με την ιδέα ότι η κοινωνία συχνά αγνοεί τόσο τους ηλικιωμένους όσο και τα παιδιά τους θεωρεί «αόρατους» και όμως, ίσως αυτοί είναι που βλέπουν πιο καθαρά από όλους.

Περισσότερο από sci-fi: μια ιστορία για τη φθορά και την απώλεια

Αυτό που κάνει το The Boroughs να ξεχωρίζει δεν είναι μόνο το concept ή η ατμόσφαιρα που θυμίζει κάτι ανάμεσα σε The Truman Show και κλασικό sci-fi αριστούργημα του Steven Spielberg. Είναι ο τρόπος που η ταινία διαπραγματεύεται το πένθος.

Ο Sam δεν παλεύει μόνο με ένα τέρας, παλεύει με την απουσία, με εκείνο το κενό που κάνει το παρελθόν να μοιάζει πιο κοντά από το μέλλον. Και κάπου εκεί, η σειρά γίνεται απροσδόκητα συγκινητική χωρίς να χάνει ποτέ τη σκοτεινή της ένταση.

Το The Boroughs δεν είναι σίγουρα το επόμενο Stranger Things και ούτε καν προσπαθεί κάτι τέτοιο. Είναι κάτι πιο ώριμο, πιο στοχαστικό, σχεδόν υπαρξιακό. Μπορεί σε κάποια σημεία να περιπλέκει υπερβολικά την ιστορία του, όμως στο τέλος μένει κάτι πολύ πιο δυνατό: η ιδέα ότι το να μεγαλώνεις δεν σημαίνει να μικραίνεις.

Και ίσως αυτό είναι τελικά το μεγαλύτερο στοίχημα που κερδίζει το The Boroughs: σου θυμίζει ότι οι ιστορίες δεν τελειώνουν όταν «μεγαλώνεις». Μόλις τότε, ίσως, αρχίζουν να αποκτούν πραγματικό βάθος.

01

05