Ο Γιατρός τελείωσε όπως άξιζε στον Αντρέα Βρεττό & τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη: με φουλ συναίσθημα

Ο «Γιατρός» στον Alpha δεν ήταν ποτέ απλώς μια σειρά για την ιατρική. Με στοιχεία που θύμιζαν Grey's Anatomy και με έναν Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη στην καλύτερη εκδοχή της επιστροφής του στη μικρή οθόνη, η σειρά ήταν μια ιστορία για τη μνήμη, την απώλεια και τελικά για την επιλογή του ποιος θέλεις να είσαι.

Ο Δικαστής, η πρεμιέρα: Οι σύμμαχοι και οι αντίπαλοι του Μαρκουλάκη στον αδιέξοδο αγώνα του

Ίσως γι’ αυτό το φινάλε του Γιατρού να μην είχε ανάγκη από εντυπωσιακές ανατροπές και plot twists ή για μεγάλες απώλειες στο τελευταίο επεισόδιο (η πιο μεγάλη άλλωστε, ο θάνατος του γιου του Ανδρέα Βρεττού υπήρξε η κινητήριος δύναμη της αλλαγής του από το πρώτο κιόλας επεισόδιο).

Ο κύκλος που έκλεισε, όπως έπρεπε

Από την πρώτη σεζόν, ο Αντρέας Βρεττός δεν ήταν ένας «τέλειος» γιατρός. Ήταν ένας άνθρωπος που προσπαθούσε να ξανασυστηθεί στον εαυτό του μετά τον πυροβολισμό του. Η απώλεια μνήμης δεν ήταν απλώς ένα σεναριακό εύρημα, ήταν η αφετηρία για να ξαναχτιστεί από την αρχή ο ίδιος, ως γιατρός, ως σύντροφος και ως άνθρωπος.

Και αν στην αρχή η ερώτηση που έκανε ο ίδιος ο γιατρός Βρεττός ήταν «ποιος είναι», στο τέλος η απάντηση έγινε «ποιος θέλει να είναι», χωρίς να έχει εντέλει επανακτήσει πλήρως τη μνήμη του.

Η φετινή σεζόν έφερε τον Αντρέα πιο κοντά από ποτέ στη διοίκηση, στη θέση, στη δύναμη. Ο ρόλος του διευθυντή δεν ήταν απλώς μια επαγγελματική εξέλιξη, ήταν ένα τεστ. Μπορείς να μείνεις ο ίδιος όταν ανεβαίνεις; Μπορείς να κρατήσεις την ενσυναίσθηση μέσα σε ένα σύστημα που λειτουργεί με κανόνες και αριθμούς; Θες την εξουσία αν πρέπει να χάσεις την ανθρωπιά σου;

Γιατί ο Αντρέας, όσο προχωρούσε η σεζόν, έμοιαζε όλο και πιο μακριά από τον εαυτό του μέσα σε αυτόν τον ρόλο.

Το τέλος του «Γιατρού» δεν ήρθε με μια μεγάλη ιατρική νίκη (σίγουρα υπήρξε η νίκη κατά του Ηλιάδη) ή ένα ηχηρό plot twist. Ήρθε με μια απόφαση.

Ο Αντρέας δεν διάλεξε να είναι ο άνθρωπος πίσω από το γραφείο, διάλεξε να είναι εκεί που ήταν πάντα πιο αληθινός: δίπλα στους ασθενείς του και δίπλα στους ανθρώπους του.

Όχι ως διευθυντής αλλά ως γιατρός και αυτή η επιλογή δεν είναι μικρή.

Είναι ίσως η πιο δύσκολη σε έναν κόσμο που σε σπρώχνει συνεχώς να «ανέβεις». Γιατί εδώ δεν μιλάμε για παραίτηση, μιλάμε για επιλογή:

«Θα είμαι δίπλα στους ανθρώπους μου και στους ασθενείς μου ως γιατρός κι αυτοί δεν με χρειάζονται ως διευθυντή», είπε χαρακτηριστικά ο Αντρέας στη Σοφία και έφυγε για να ζήσει τη ζωή που τους μένει με την Άννα.

Μια σειρά που δεν βρήκε ποτέ σταθερή ώρα, αλλά βρήκε κοινό

Αλλαγές σε ημέρες. Μετακινήσεις σε ώρες. Διακοπές και επιστροφές. Μια σειρά που δεν της δόθηκε ποτέ πραγματική σταθερότητα στην prime time ζώνη, τουλάχιστον όχι αυτή που γνωρίσαμε την πρώτη σεζόν. Κι όμως, όσοι την ακολούθησαν, έμειναν.

Ίσως γιατί ο «Γιατρός» δεν βασίστηκε ποτέ στο σοκ (εξαιρούμε την θεϊκή σκηνή του πυροβολισμού με τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη) βασίστηκε στην ενσυναίσθηση, στις μικρές ιστορίες, στην αίσθηση ότι αυτό που βλέπεις, κάπως σε αφορά, στον Μαρκουλάκη που πήρε ένα σενάριο από την Ιταλία και έκανε τον Ανδρέα Βρεττό ολόδικό του.

01

04

Το πιο σωστό τέλος για έναν ανθρώπινο ήρωα

Σε μια τηλεόραση που συχνά επιβραβεύει τον πιο δυνατό, εκείνον που κάνει τον μεγαλύτερο θόρυβο, ο «Γιατρός» διάλεξε κάτι άλλο, ένα ήσυχο, αλλά απόλυτα συνεπές φινάλε.

Μια σειρά που μετακινήθηκε πολλές φορές στο πρόγραμμα, κατάφερε τελικά να μείνει σταθερή εκεί που μετράει περισσότερο: στο συναίσθημα (μας).

Σε μια εποχή που όλοι κυνηγούν τίτλους, θέσεις και εξουσία, ο Αντρέας Βρεττός μάς θύμισε πως καμιά φορά η πιο γενναία επιλογή είναι απλώς να μείνεις με τους ανθρώπους σου.

01

04