Meg Ryan εκεί; Το «Voicemails for Isabelle» στο Netflix είναι γράμμα αγάπης στα rom-coms των '90s

Τις αγαπάμε τις ρομαντικές κομεντί και δεν το κρύβουμε. Ανήκουμε στη γενιά που μεγάλωσε με τη Meg Ryan να τρέχει στους δρόμους της Νέας Υόρκης, να ερωτεύεται μέσα από γράμματα, emails και συμπτώσεις που σήμερα θα χαρακτηρίζαμε μάλλον απίθανες. Είναι η γενιά μας αυτή που πίστεψε ότι ο έρωτας μπορεί να σε περιμένει στην άλλη άκρη μιας οθόνης στο «You've Got Mail», σε μια ραδιοφωνική εκπομπή στον «Άγρυπνο στο Σιάτλ», σε ένα μπουκάλι που ταξιδεύει στη θάλασσα στο «Message in a Bottle» ή σε μια σειρά από γράμματα που συνεχίζουν να φτάνουν ακόμη και μετά τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου στο «P.S. I Love You».

Και κάπως έτσι βρέθηκα να πατάω play στο «Voicemails for Isabelle», τη νέα ρομαντική ταινία του Netflix, με την ίδια ακριβώς προσμονή που είχα κάποτε όταν έβλεπα το τρέιλερ μιας νέας rom-com στη μεγάλη οθόνη. Γιατί αυτό είναι ίσως το πρώτο πράγμα που νιώθεις βλέποντας την ταινία: μια γλυκιά νοσταλγία για μια εποχή που οι ρομαντικές κομεντί ήταν κινηματογραφικά γεγονότα: είχαν μεγάλα budgets, πανέμορφες πόλεις για σκηνικό, soundtrack που έμεναν για χρόνια στις playlists μας (Θυμήσου την Πόλη των Αγγέλων με τους Goo Goo Dolls) και πρωταγωνιστές με χημεία που μπορούσε να στηρίξει ολόκληρη την ταινία και 2-3 ακόμα.

Κάπως έτσι συμβαίνει και με το «Voicemails for Isabelle» που μοιάζει σαν να πήρε λίγο από όλες αυτές τις ταινίες που αγαπήσαμε και να τις έφερε στο σήμερα. Έχει κάτι από το «You've Got Mail» το οποίο επαναλαμβάνεται και στις ατάκες της ταινίας, κάτι από τον «Άγρυπνο στο Σιάτλ», λίγη από τη συγκίνηση του «My Sister's Keeper» και αρκετή από τη μελαγχολική ρομαντική διάθεση που χαρακτήριζε τις μεγάλες επιτυχίες των '90s και των πρώτων χρόνων των 00s.

Η ιστορία ακολουθεί τη Jill, την οποία υποδύεται εξαιρετικά η Zoey Deutch. Μια νεαρή σεφ που προσπαθεί να επιβιώσει μετά τον θάνατο της αδελφής της, Isabelle μετά από το κοινό τους μεγάλωμα στο οποίο Isabelle ζούσε με κυστική ίνωση. Αντί να την αποχαιρετήσει οριστικά, η Jill συνεχίζει να της αφήνει φωνητικά μηνύματα στο κινητό της, να της μιλά για τη δουλειά της, για τις απογοητεύσεις της, για τους άντρες που γνωρίζει, για τη ζωή που συνεχίζει να προχωρά ενώ εκείνη νιώθει παγιδευμένη στο πένθος.

Όταν ο αριθμός της Isabelle μεταβιβάζεται στον Wes, έναν μεσίτη από το Austin που υποδύεται ο Nick Robinson, χωρίς η Jill να το γνωρίζει, εκείνος αρχίζει να ακούει τα μηνύματα και να γοητεύεται από τη γυναίκα που βρίσκεται στην άλλη άκρη της γραμμής.

Κάπως έτσι ξεκινά μια ιστορία που ισορροπεί διαρκώς ανάμεσα στον έρωτα και την απώλεια.

Αυτό που κάνει την ταινία να ξεχωρίζει είναι ότι δεν αντιμετωπίζει το πένθος ως ένα εμπόδιο που πρέπει να ξεπεραστεί γρήγορα για να έρθει το happy ending. Αντίθετα, του δίνει χώρο να υπάρξει και οι σκηνές ανάμεσα στις δύο αδελφές στην αρχή της ταινίας είναι τόσο τρυφερές και αληθινές που όταν έρχεται η απώλεια τη νιώθεις στο πετσί σοτ, καταλαβαίνεις γιατί η Jill δεν μπορεί να προχωρήσει και καταλαβαίνεις γιατί η πρωταγωνίστρια συνεχίζει να τηλεφωνεί σε κάποιον που δεν μπορεί πια να της απαντήσει.

Η Zoey Deutch μάς προσφέρει μία από τις πιο ώριμες και συγκινητικές ερμηνείες της καριέρας της γιατί δεν υποδύεται απλώς μια γυναίκα που πενθεί αλλά είναι μια γυναίκα που προσπαθεί να μάθει πώς να ζει ξανά χωρίς να έχει πραγματικά και νοητά στο πλευρό της το μεγαλύτερό της στήριγμα, την Isabelle.

Meg Ryan ακούει;

Μπορεί σεναριακά να υπάρχουν τρύπες, μπορεί ο χαρακτήρας του Wes να είναι κομματάκι κριντς και να μην αναπτύσσεται όπως θα του άξιζε. Το γεγονός ότι ο Wes γνωρίζει τη Jill μέσα από τα προσωπικά φωνητικά μηνύματά της είναι ένα εύρημα που σίγουρα θα διχάσει.

Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέσαι αν μια τέτοια ιστορία θα μπορούσε να λειτουργήσει στην πραγματική ζωή. Η ίδια η ταινία μάλιστα αυτοσαρκάζεται αρκετές φορές, συγκρίνοντας τον Wes με τους ήρωες των κλασικών ρομαντικών κομεντί και υπενθυμίζοντάς μας ότι ο Wes δεν είναι ο Tom Hanks.

Όμως υπάρχει μάλιστα μια στιγμή στην ταινία που μοιάζει βγαλμένη από τη βίβλο των rom-com, η στιγμή που η Jill περιγράφει πώς φαντάζεται ότι θα γνωρίσει τον άνθρωπο της ζωής της.

Δεν ξέρω αν υπάρχει πιο χαρακτηριστική ατάκα για όσους μεγαλώσαμε με τις ταινίες της Meg Ryan. Είναι ακριβώς εκείνο το είδος ρομαντισμού που κάποτε θεωρούσαμε δεδομένο στο σινεμά. Η ιδέα ότι μια τυχαία συνάντηση μπορεί να αλλάξει τα πάντα, ότι η ζωή μπορεί να χωριστεί στο πριν και το μετά από ένα βλέμμα, ότι υπάρχουν ακόμη ιστορίες που ξεκινούν από μια σύμπτωση κι όχι από εφαρμογές και apps.

Το καλύτερο είναι πως η χημεία ανάμεσα στη Zoey Deutch και τον Nick Robinson είναι τόσο φυσική που τελικά παραδίνεσαι στο μαζί τους, στα τα βλέμματα, ατις σιωπές, ατις αμήχανες στιγμές και στα χαμόγελα. Πιστεύεις ότι δύο πληγωμένοι άνθρωποι μπορούν να βρουν ο ένας στον άλλον αυτό που τους λείπει.

Η μεγαλύτερη επιτυχία του «Voicemails for Isabelle» είναι ότι σου θυμίζει πώς ένιωθες όταν έβλεπες τις παλιές ρομαντικές ταινίες, εκείνες που σε έκαναν να γελάς, να κλαις και να ερωτεύεσαι τους χαρακτήρες τους μέσα σε δύο ώρες.

Ίσως γι' αυτό, μόλις έπεσαν οι τίτλοι τέλους, δεν θα σκεφτείς αν η ταινία ήταν τέλεια αλλά ότι ανήκει σε εκείνες τις ταινίες που μας έκαναν να πιστεύουμε ότι ο έρωτας μπορεί να εμφανιστεί εκεί που δεν τον περιμένεις.