Οι νικητές και τα ρεκόρ σε μονοψήφια μίας τηλεοπτικής χρονιάς που αρκετοί θέλουν να ξεχάσουν

Οι σπατάλες του παρελθόντος και η συρρίκνωση της διαφημιστικής αγοράς, ήδη έχει δημιουργήσει ένα αβέβαιο καλοκαίρι για όλους τους ανθρώπους της τηλεόρασης.

Από τη μία πλευρά υπάρχει η δύσκολη οικονομική πραγματικότητα, από την άλλη πλευρά η ασάφεια για το πώς θα πρέπει να είναι το παραγόμενο τηλεοπτικό προϊόν και σε ποιους τηλεθεατές θα απευθύνεται.

Μέχρι να δούμε το τι τηλεόραση θέλουμε, ποια μας δίνουν και γιατί δεν τη βλέπουμε, ας δούμε τους νικητές και τους άτυχους (όχι και απόλυτα αποτυχημένους) της σεζόν που κλείνει.

Κατά την οποία τηλεοπτική σεζόν είχαμε ρεκόρ σε μονοψήφια τηλεθέασης.

Γιατί δεν ήταν τυχαία η στήριξη της Ρούλας Κορομηλά στη Φαίη Σκορδά ενώ η πρωινή ζώνη «διαλύεται»

Η κυριαρχία του Alpha, οι 3 σειρές που αγαπήθηκαν περισσότερο και οι εκπομπές που σώθηκαν στο παρά πέντε

Θα ξεκινήσω απ' αυτό που είναι ευκολότερο και είναι η μυθοπλασία.

Τρεις είναι οι σειρές (οι περισσότερες φέτος ήταν αρκετά καλές) που όχι μόνο αγαπήθηκαν, αλλά έδειξαν και την εξέλιξη προς το μέλλον της ελληνική μυθοπλασίας. Το εξαιρετικό Ριφιφί του Σωτήρη Τσααφούλια στην Cosmote TV, τα αξεπέραστα "Μπαμπαδάκια" στο Μπαμπά σ' αγαπώ στον Alpha και το Να με λες μαμά επίσης στον Alpha.

Οι 3 σειρές με το ξεχωριστό σενάριο και καστ, με τα εμφανή και τα υποδόρια μηνύματα με τον ξεκάθαρο καλλιτεχνικό τους στόχο, αξίζει να μνημονεύονται τη φετινή τηλεοπτική χρονιά γιατί δεν κέρδισαν απλά υψηλή τηλεθέαση, αλλά και τον σεβασμό μας για τον τρόπο που υλοποιήθηκε το κοινό τους όραμα.

Ξεχωριστή κατηγορία στις μίνι σειρές είναι η Μεγάλη Χίμαιρα στην ΕΡΤ και ευχόμαστε η οικονομική κρίση που πλήττει τα κανάλια να μη μας στερήσει στο μέλλον μία τόσο μεγάλη και ενδιαφέρουσα παραγωγή που θα "ταξιδέψει" και στο εξωτερικό.

Σε ειδική κατηγορία των νικητών θα βάλω το IQ 160 και τα Φαντάσματα στο Star. Σειρές υπόδειγμα, κωμωδίες απ' άλλο τηλεοπτικό σύμπαν με σπουδαίους ηθοποιούς. Σειρές εφάμιλλες των ξένων παραγωγών που συχνά βλέπουμε μόνο στις ειδικές πλατφόρμες.

Γενικά στον Alpha που κυριάρχησε σε όλες τις ζώνες του προγράμματος του πανηγυρικά σε μία τόσο δύσκολη χρονιά, υπάρχουν πλατιά χαμόγελα γιατί όλοι οι στόχοι κερδήθηκαν. Η μυθοπλασία "χτίστηκε" με ξεκάθαρο στόχο και σκοπό. Όλες οι εκπομπές κινήθηκαν άνω του μετρίου και υπήρξε έμφαση στη δημιουργία πρωτογενούς περιεχομένου.

Υπήρχε αυτό που "χάθηκε" σε κάποια από τα υπόλοιπα κανάλια, δηλαδή ο συγκεκριμένος στόχος ενός project και η προσοχή στην υλοποίηση. Μερικά στελέχη στην ελληνική τηλεόραση αφέθηκαν φέτος σε ένα "δεν άρεσε στο κοινό" χωρίς να έχουν αφουγκραστεί για το τι θέλει πια, να δει αυτό το ελληνικό κοινό.

Κάποιοι δούλεψαν και τα κατάφεραν.

Υπήρξαν όμως και σειρές που ενώ άξιζαν το κάτι παραπάνω, ατύχησαν. Κάποιες, αδικήθηκαν από εκείνους που τις διαχειρίστηκαν και όχι απ' εκείνους που τις δημιούργησαν. Το Γιατί ρε πατέρα στον ΑΝΤ1 είναι ένα δείγμα μελλοντικής προχωρημένης κωμωδίας, αλλά αδικήθηκε, παρόλο που συζητήθηκε πολύ θετικά στα social media.

Ο Δικαστής στον ΑΝΤ1, μία που προβλήθηκε, μία που χάθηκε από τη μικρή οθόνη. Αξίζει να τη δεις ολόκληρη στον ΑΝΤ1+. Έχει το καλύτερο plot twist - φινάλε.

Το Σπίτι δίπλα στο Ποτάμι, όπως και το Porto Leone Στη γειτονιά με τα κόκκινα φανάρια, αν είχε λιγότερα επεισόδια θα ήταν στο top 3 των φετινών σειρών, λόγω υπέροχου καστ αλλά και σεναρίου. Το Μία Νύχτα μόνο, αν και είχε εξαιρετικούς ηθοποιούς στο ενεργητικό του, είχε πολλές φορές αδιάφορη πλοκή. Άτυχη και η δεύτερη σεζόν του Grand Hotel. Η επιτυχία του οφείλεται ξεκάθαρα και μόνο στους ηθοποιούς του, που όμως δεν βοηθήθηκαν από το σενάριο και την μέτρια σε εκτέλεση, παραγωγή.

Οι Αθώοι στο Mega αν και δεν είχαν τηλεθέαση, κατάφεραν να αφήσουν ένα ωραίο αποτύπωμα. Είναι μία φωτεινή εξαίρεση, ως σειρά εποχής. Όμως η αργοπορία στον προγραμματισμό της προβολής της, ίσως επηρέασε το αντίκτυπο που είχε στο κοινό, όπως και οι κάπως αδιάφοροι διάλογοι.

Οι Αθώοι: Το συγκλονιστικό φινάλε με μία ομολογία και λύτρωση για Νιάρρο - Νικούλι

Όλες οι άλλες σειρές κινήθηκαν ικανοποιητικά -και στη δημόσια τηλεόραση-, αλλά σαρωτικό στην τηλεθέαση ήταν μόνο το Σόι σου. Η επιστροφή του άξιζε και με το παραπάνω. Το κοινό λάτρεψε ξανά την πιο top οικογενειακή σειρά της δεκαετίας. Εξαιρετικό σε αποδόσεις και το Να μ' αγαπάς και η δεύτερη σεζόν στον Άγιο Έρωτα.

Παρένθεση...οι περισσότερες σειρές δεν βοηθήθηκαν και από τις εκπομπές του ίδιου του καναλιού στις οποίες ανατέθηκε το promotion τους, με καλεσμένους τους ηθοποιούς τους. Η μόνη παρουσιάστρια που ήταν απόλυτα διαβασμένη και έβλεπε επεισόδια των σειρών ήταν η Κατερίνα Καινούργιου και φυσικά πάντα και παντού η Ναταλία Γερμανού.

Πιο γενικός ο Γρηγόρης Αρναούτογλου αλλά τιμά πάντα τον ηθοποιό του καναλιού του, ενώ απόλυτα αδιάβαστος ξανά, ήταν ο Γιώργος Λιάγκας. Δεν έχει δει ούτε τους τίτλους αρχής των σειρών του ΑΝΤ1.

Τα documentary, τα shows, τα reality

Αν κάτι αξίζουμε να μνημονεύσουμε εκτός από τη μυθοπλασία τη φετινή χρονιά στη βραδινή ζώνη, είναι οι ειδικού τύπου εκπομπές - documentary, η ενημερωτική prime time ζώνη του ΣΚΑΙ, η Αυτοψία του Αντώνη Σρόιτερ στον Alpha, oι Πρωταγωνιστές του Σταύρου Θεοδωράκη στο ίδιο κανάλι.

Ειδική μνεία θα κάνω για το επετειακό MasterChef 10. Παρά τις μικρές ατέλειες, το κοινό ταυτίστηκε ξανά με τους 3 κριτές που είναι ο πυρήνας της επιτυχίας του. Γιατί στο τέλος κάθε σεζόν θυμάσαι όλο και λιγότερο τον νικητή, αλλά δεν ξεχνάς τι σε έκαναν να νιώσεις ο Κοντιζάς, ο Ιωαννίδης και ο Κουτσόπουλος. Πάμε δυνατά για τον 11ο κύκλο.

Ο έρωτας που γεννήθηκε στο MasterChef 10 για τον Τάσο και τη Μενεξιά και το πολύτιμο φυλαχτό

Δεν ήταν φέτος η χρονιά των reality πιο σκληρού τύπου και αμφιβάλλουμε αν θα ξαναγίνει. Η απότομη διακοπή του Survivor λόγω του σοβαρού τραυματισμού του Σταύρου Φλώρου ήρθε σε μία στιγμή που το reality δεν πήγαινε καθόλου καλά σε επίπεδο τηλεθέασης.

Σε ένα κομμάτι που αφορά τα τηλεπαιχνίδια, τα περισσότερα είχαν μία μέτρια απόδοση, αλλά μας είναι απαραίτητα, γιατί αποτελούν καθαρόαιμη ψυχαγωγία. Το club του 1% και το Lingo προστέθηκαν το δεύτερο μισό της σεζόν και δεν τα πήγαν καθόλου άσχημα.

Στα αυτοβιογραφικά projects, το Moments με τη Ζέτα Μακρυπούλια στον ΑΝΤ1 και το «Πάμε μία βόλτα» της Νίκης Λυμπεράκη στο Mega, κατάφεραν να κερδίσουν τις εντυπώσεις, αν και η βάση της επιτυχίας ενός τέτοιου project, παραμένει το εύρος της προσωπικότητας του καλεσμένου του. Μας άρεσαν στο τελικό τους αποτέλεσμα ενώ η πολύ δουλειά που χρειάστηκαν σε επίπεδο έρευνας, είχαν αντίκρισμα.

Και αφού είπα για "δουλειά" ας πάμε στην Πρωινή ζώνη.

Ο πρωινός αχταρμάς η νίκη της Κατερίνας Καινούργιου και το ΣΚ

Δεν χρειάζονται τα επίσημα στοιχεία τηλεθέασης για να αξιολογήσουμε την πρωινή ζώνη που ήδη διαλύεται και ανασυντίθεται με αμφίβολο αποτέλεσμα για την επόμενη χρονιά.

Να κάνω μία παρένθεση σχετική για όλο το τηλεοπτικό φάσμα.

Αρκετοί παρουσιαστές και παρουσιάστριες δεν κατανόησαν τη φετινή χρονιά πως δεν ήταν ατελή μόνο τα τηλεοπτικά προγράμματα που ηγήθηκαν κάνοντας ρεκόρ σε μονοψήφια, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις, υπήρξαν οι ίδιοι και οι ίδιες ατελείς. Δεν άρεσαν ως προσωπικότητες.

Στην πρωινή ζώνη, ψυχαγωγική, infotainment και ενημερωτική, νικητές φυσικά ήταν το Happy Day, η Κοινωνία ώρα Mega, οι Αταίριαστοι του ΣΚΑΙ.

Ήταν επίσης, η χρονιά της Κατερίνας Καινούργιου και όχι μόνο επειδή έγινε μαμά, αλλά γιατί άλλαξε το ύφος της εκπομπής της και το κοινό τη δικαίωσε. Άτυχη για την κατάληξη που είχε το Buongiorno, ήταν η Φαίη Σκορδά η οποία πάλεψε δυνατά και με αξιοπρέπεια με τον ανταγωνισμό έχοντας ομολογουμένως μία πολύ καλή εκπομπή.

Άτυχο ήταν το Breakfast@star το μόνο ψυχαγωγικό πρωινό πρόγραμμα. Παρόλο που βρέθηκε συχνά στη δεύτερη και τρίτη θέση, υπέκυψε στον ανταγωνισμό. Περήφανα και με αξιοπρέπεια, δε χαρήκαμε μόνο τους δύο παρουσιαστές, αλλά και το πάνελ τους. Το καλύτερο, μακράν.

Εν κατακλείδι αν τα πρωινά προγράμματα με τον infotainment αχταρμά δεν κατανοήσουν πως είναι αριθμητικά μικρό το κοινό που τα παρακολουθεί και πως αν δεν δημιουργήσουν πρωτογενές περιεχόμενο δεν θα διασωθούν. Το μοντέλο της δομής μίας πρωινής σκαλέτας με λίγο έγκλημα, λίγο gossip, λίγη μαγειρική, έναν καλεσμένο, δύο χορηγίες, μία live σύνδεση δεν εξυπηρετεί κανέναν πια.

Στον πρωινό ενημερωτικό τομέα, άτυχος υπήρξε ο Παναγιώτης Στάθης, αλλά δε φέρει εκείνος την ευθύνη. Εξυπηρετεί ένα format ξεπερασμένο και οπτικά και ως δομή. Το Καλημέρα Ελλάδα έχει κλείσει τον κύκλο του οριστικά και αμετάκλητα, μετά το "αντίο" του ιδρυτή του Γιώργου Παπαδάκη. Δεν μπορεί να ριχτεί στη μάχη ο δημοσιογράφος δίχως τα κατάλληλα όπλα. Ούτε καν το κατάλληλο σκηνικό δεν έχει η εκπομπή του.

Στα του Σαββατοκύριακου, η Σίσσυ Χρηστίδου (με μία εκπομπή που είναι και δεν είναι ενημερωτική, είναι και δεν είναι ψυχαγωγική), ο Νίκος Μάνεσης, η Φαίη Μαυραγάνη, αν και με μικρές αποκλίσεις μεταξύ τους τα πήγαν καλά σε τηλεθέαση και γενικά άρεσαν ως προγράμματα.

Άτυχη, υπήρξε η Κατερίνα Καραβάτου που κληρονόμησε την εκπομπή της Ελένης Τσολάκη που έφυγε εν μία νυκτί. Κυριολεκτικά η παρουσιάστρια δεν ήξερε πως να χειριστεί την εκπομπή που της ανατέθηκε.

Από τη νέα σεζόν θα βρίσκεται στην ΕΡΤ και δεν θα έχει και το άγχος της τηλεθέασης, καθώς η δημόσια τηλεόραση έγινε για λιγοστούς και ένα σίγουρο λιμάνι επειδή δεν αντέχουν στον ανταγωνισμό και θέλουν μία δουλειά στην τηλεόραση με λιγότερα χρήματα και λιγότερες έγνοιες. Βλέπε και το δίδυμο Κατσούλης - Ηλιάκη. Το 1% και το 2% είναι πάντα η βάση τους αλλά δε φαίνεται να τους απασχολεί.

Αντίθετα όμως στο Πρωίαν σε Είδον γίνεται "δουλειά" και φαίνεται. Φυσικά και την απόλυτη νίκη στην ΕΡΤ έκανε το Στούντιο 4, που υπήρξε υπόδειγμα εκπομπής. Η δημόσια τηλεόραση είχε πολλές νίκες τη φετινή χρονιά κυρίως στη μυθοπλασία. Αλλά αυτές οι νίκες συμπεριλαμβάνουν και τη θέαση μέσω Ertflix.

Στη μεσημεριανή ζώνη του Σαββατοκύριακου, υπάρχει μόνο η Ναταλία Γερμανού. Top σε όλα, τι να αναλύσω και τι να πω; Εκπομπή με εύρος, βάθος και αξία. By the way, είναι η πιο διαβασμένη παρουσιάστρια, γιατί εκτός από τον εαυτό της, σέβεται το κοινό της.

Φωτεινή εξαίρεση η επιστροφή των shows. To YFSF σάρωσε με έναν αλλιώτικο Σάκη Ρουβά και μακάρι να υπάρξει η οικονομική άνεση για να γίνουν ξανά μεγάλα shows στην ελληνική tv. Τα έχουμε ανάγκη. Ακόμη και αν το συγκεκριμένο είδος στο εξωτερικό επίσης εκλείπει.

Το δίκαιο - άδικο, άτυχο "κόψιμο" των εκπομπών

Τσολάκη - Τσουρός - Γκουντάρας δεν κατάφεραν να συνεχίσουν τις εκπομπές τους, τους βάζω στην κατηγορία των άτυχων, καθώς δεν τους άξιζε αυτή η ξαφνική διακοπή, αλλά και οι ίδιοι πρέπει να αναλογιστούν τα λάθη τους. Ήταν όπως έπρεπε να είναι οι εκπομπές τους αλλά και οι ίδιοι;

Από την άλλη πλευρά και τα στελέχη που τους επέλεξαν φέρουν ευθύνη. Οι εκπομπές δεν είναι ακυβέρνητα καράβια στο τηλεοπτικό πέλαγος, χρειάζονται επιτήρηση, παρέμβαση και διόρθωση. Φέρουν ευθύνη αρκετοί απ' εκείνους.

Οι 3 αυτές περιπτώσεις δημιούργησαν μαζί με εκείνη της Φαίης Σκορδά μία μεγάλη αβεβαιότητα. Αλλά δυστυχώς τα τελευταία χρόνια στην ελληνική Tv ισχύει το «Σήμερα είμαστε, αύριο δεν είμαστε».