Ευαγγελία Μουμούρη: «Στο φινάλε του Ριφιφί, θα νιώσουμε πως η αδικία υπερβαίνει τον άνθρωπο»

Όταν προβλήθηκε από την Cosmote TV την περασμένη Δευτέρα το 5ο και πιο δραματικό επεισόδιο του Ριφιφί, στο οποίο πλέον γίνονταν σαφές πως η Ευαγγελία Μουμούρη ως Όλγα, υποδυόταν μία υπαρκτή μητέρα, τη μητέρα του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλη που "έχασε" τον γιο της στα τέλη της δεκαετίας του '90 επειδή η τράπεζα δεν έδωσε τα χρήματα του πανελλήνιου εράνου, για να μπορέσει να κάνει ο γιος της εγχείρηση στην Αμερική, το τηλεοπτικό κοινό πραγματικά συγκλονίστηκε με την ταύτιση και την ερμηνεία της.

Πριν το φινάλε του Ριφιφί με μία σύλληψη, αποκαλύφθηκε η κρυφή ιστορία που συγκίνησε το κοινό στο X

Τα γεγονότα και τα ονόματα δεν αναφέρονται στη σειρά, αλλά αυτή η ιστορία ήταν η έμπνευση του Σωτήρη Τσαφούλια για την ιστορία της Όλγας του Ριφιφί, που όχι μόνο υποδειγματικά, αλλά καθηλωτικά φέτος, υποδύεται η Ευαγγελία Μουμούρη. Δεν κάνει απλά τον τηλεοπτικό ρόλο της χρονιάς, αλλά κάνει έναν ρόλο ζωής που βαθιά χαράχτηκε μέσα της όπως μας λέει και η ίδια στην αποκλειστική μας συνέντευξη στο Queen.gr.

Η γενναιόδωρη, ταλαντούχα και τόσο αγαπητή στο κοινό Ευαγγελία Μουμούρη που έχει συμπληρώσει πια σχεδόν 3 δεκαετίες στην υποκριτική, μοιράζεται τις σκέψεις της μαζί μας, τόσο για τη σειρά και το συγκλονιστικό της φινάλε την ερχόμενη Δευτέρα, όσο και για το πώς η ίδια αντιμετωπίζει την αδικία, πόσο ρεαλιστικά βλέπει την εξέλιξή της και τον ίδιο της τον εαυτό στον καθρέπτη της -μεταφορικά και αληθινά - το προσωπικό της βίωμα που αφορά σε τραπειζικά δάνεια και μας απαριθμίζει τις ιδιότητες με τις οποίες θέλει οι φίλοι της να μιλούν για εκείνην.

Μας χαρίζει λίγη από τη σπάνια ενέργεια που διαθέτει ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης με τα λόγια της και κυρίως με τον τρόπο που αισθάνθηκε μέσα από έναν ρόλο, "κουβαλώντας" παράλληλα και μία τεράστια ευθύνη να φανεί αντάξια της αληθινής ιστορίας της.

«Με αυτή τη σειρά έκανα ένα "ταξίδι" μέσα στο Ριφιφί και ένα μέσα μου, μπήκαμε σε βαθιά μονοπάτια ψυχικά και προσωπικά»

Θέλω να μου πείτε αρχικά πώς προέκυψε η πρόταση από τον Σωτήρη Τσαφούλια για τη σειρά και το πρώτο πράγμα που σκεφτήκατε όταν πια είχατε την ολοκληρωμένη εικόνα για το σενάριο αλλά και το καστ.

Πριν από δύο καλοκαίρια, χτύπησε το τηλέφωνό μου, ήταν ο Σωτήρης με τον οποίο μέχρι τότε δεν γνωριζόμασταν και μου είπε πως θα έκανε αυτή τη σειρά και πως με ήθελε για να συνεργαστούμε. Κάτι είχε δει ξεκάθαρα σε εμένα εκείνη τη στιγμή για τον συγκεκριμένο ρόλο.

Επίσης με τους περισσότερους ηθοποιούς από το καστ είχα δουλέψει κατά το παρελθόν, κυρίως με τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη και τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη. Τους υπόλοιπους τους εκτιμούσα πολύ από τη δουλειά τους και από την προσωπικότητά τους στον χώρο μας. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα τότε με την πρόταση του Σωτήρη, είναι το πόσο ωραίο θα ήταν που θα έσμιγα ξανά με τους «παλιούς» και που θα γνώριζα τους «νέους». Ένιωσα εξαρχής ότι θα ήταν ένα ασφαλές περιβάλλον στο οποίο και θα δούλευα με πολύ χαρά και έτσι τελικά συνέβη.

Ποιο στοιχείο της ιδιοσυγκρασίας της Όλγας σας προβλημάτισε υποκριτικά και το μελετήσατε λίγο παραπάνω για να δοθεί η σωστή διάσταση του ρόλου στο κοινό; Υπήρχε κάτι που δεν θέλατε να παρερμηνεύσουμε βλέποντάς σας;

Το ταξίδι της θέασης είναι προσωπικό. Θεωρώ πως βλέποντας ο καθένας από εμάς, έναν χαρακτήρα στην τηλεόραση, τον αγγίζουν μέσα του διαφορετικά πράγματα, οπότε δεν υπάρχει θέμα παρερμηνείας. Δεν προβληματίστηκα για κανένα στοιχείο και για κανένα κομμάτι του ρόλου μου.

Άρα και το κίνητρο αυτής της γυναίκας για να γίνει το μυαλό του Ριφιφί, είναι αληθινό και ισχυρό. Αυτή ήταν άλλωστε και η κινητήριος δύναμή μου για να μπορέσω να την υποδυθώ. Είναι μία γυναίκα που έζησε τον μεγαλύτερο πόνο που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος, τον θάνατο του παιδιού της και με έναν πολύ τραγικό τρόπο, μία αδικία εξαιτίας της τράπεζας. Ψάχνει τρόπο για να εκδικηθεί, για να καταφέρει να τον πενθήσει.

Δε σκέφτηκα ποτέ πώς θα την υποδυθώ, ήμουν σχεδόν κουρδισμένη, δεν μπορούσε να παιχτεί αλλιώς αυτός ο ρόλος. Ήταν από μόνη της «έτοιμη» και εγώ απλά τη βοήθησα με την τεχνική μου και με την εμπειρία μου. Ένωσα τον πόνο για το αληθινό παιδί.

Η Όλγα θέλει να δικαιωθεί μέσω της εκδίκησης, ούσα και η αρχηγός της επιχείρησης του ΡΙΦΙΦΙ. Το κάνει για τα χρήματα ή για το αίσθημα πως θα χτυπήσει το σύστημα με έξυπνο τρόπο, ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή αυτό το ίδιο τραπεζικό σύστημα, με ύπουλο τρόπο παίρνει τα χρήματα από τους δανειολήπτες, αγνοώντας συναισθήματα, προσωπικότητες και ανάγκες;

Το κίνητρο για να γίνει το ριφιφί, δεν ήταν ποτέ τα χρήματα. Αλλά ούτε και θέλει να αποδείξει η Όλγα πως είναι εξυπνότερη από το τραπεζικό σύστημα. Θέλει να «εξαφανίσει» τη συγκεκριμένη τράπεζα και τους συγκεκριμένους ανθρώπους που πήραν την απόφαση να σώσουν την τράπεζα τους και όχι το παιδί της. Για αυτό και την είδαμε να αναζητά τους συνεργούς τους ανάμεσα στους ανθρώπους που έχουν και εκείνοι πληγεί από την τράπεζα. Δεν τους πείθει με δέλεαρ τα χρήματα. Είναι σα να τους τοποθέτησε μπροστά τους, έναν καθρέφτη αλήθειας για να δουν τη ζωή τους όπως ακριβώς είναι και ενδεχομένως όπως θα μπορούσε να την είχαν κάνει. Σε ένα από τα επεισόδια ακούγεται ο ένας από αυτούς, να λέει πως «οι άνθρωποι βλέπουμε τι είμαστε και όχι τι θα μπορούσαμε να έχουμε γίνει». Και εκείνοι επίσης δέχτηκαν την πρότασή της για να πάρουν τη δύναμή τους πίσω. Είναι η ευκαιρία αυτοί οι loosers να δείξουν, πως υπάρχουν.

Στα πρώτα επεισόδια βλέπουμε την Όλγα με έναν βουβό πόνο, σα να μη θέλει να πενθήσει και κάποιες flashback εικόνες του οικογενειακού της δράματός. Θα έχει στο τέλος του ριφιφί κάποιο ξέσπασμα για να απελευθερωθούν όλα τα συναισθήματά της;

Κάθε επεισόδιο είναι ένα μικρό κομμάτι από ένα πάζλ και στο τέλος, βάσει του σεναρίου του Βασίλη Ρίσβα και της Δήμητρας Σακαλή θα «κουμπώσουν» δίνοντας τη μεγάλη εικόνα των ανθρώπινων ιστοριών. Μόνο αυτό μπορώ να σας πω.

Να συμπληρώσω τότε την ερώτηση. Τι θα νιώσουμε βλέποντας το φινάλε της σειράς;

Η προσωπική εμπειρία με τραπεζικό δάνειο και η αντίδραση στην αδικία

Είχατε προσωπική εμπειρία με δάνειο από τράπεζα; Ή κάποιος από το οικογενειακό ή το φιλικό σας περιβάλλον που έζησε την απόγνωση γιατί θα έχανε τα πάντα;

Είχα γίνει εγγυήτρια στο στεγαστικό δάνειο μίας πολύ καλής μου φίλης μου και είχαμε φτάσει σε ένα σημείο να με παίρνουν τηλέφωνο κάθε μέρα και να μου μιλούν με πολύ άσχημο τρόπο. Το χειρότερο ήταν ότι έφτασαν στο σημείο να πάρουν τηλέφωνο και να ενοχλήσουν τη μητέρα μου από ένα δικηγορικό γραφείο και μου το είπε τρομοκρατημένη. Της είχαν πει ότι με ψάχνει ένας δικηγόρος που θέλει να μου μιλήσει για ένα προσωπικό μου ζήτημα. Την καθησύχασα αστειευόμενη πως μπορεί να με θέλει για κάποια κληρονομιά από την Αμερική.

Ήταν τα δικηγορικά γραφεία πριν εμφανιστούν τα διάφορα funds και οι εισπρακτικές εταιρείες που σε έπαιρναν τηλέφωνο, ακόμη και αν έμπαινε η δόση. Με κλάματα με πήρε τότε η φίλη μου για να μου ζητήσει συγγνώμη, η οποία έκανε υπεράνθρωπο αγώνα για να καλύψει αυτό το δάνειο. Μας είχαν τρομοκρατήσει, αλλά σε αυτό πόνταραν, στον φόβο.

Η αντίδραση στην αδικία σε κάθε μορφή, είναι ατομική ή και συλλογική ευθύνη; Έχετε νιώσει την ανάγκη πολλές φορές να αντιδράσετε δημόσια στο άδικο, χωρίς να σας αφορούν οι επιπτώσεις στην εικόνα σας;

Η αντίδραση στην αδικία σε ατομικό επίπεδο εξυπηρετεί το θυμικό του ανθρώπου. Σε συλλογικό επίπεδο η κοινωνική αδικία, λειτουργεί διαφορετικά και έχουμε δει σε αρκετές περιπτώσεις τον κόσμο να αντιδρά, να βγαίνει στους δρόμους για να εκφραστεί, με την απαίτησή του να είναι πάνω από κόμματα και την πολιτική. Πιστεύω πολύ στο συλλογικό αυτό επίπεδο της αντίδρασης. Ο δημόσιος λόγος μου, συμπίπτει με τον ιδιωτικό μου λόγο. Παρόλα αυτά δεν έχω άποψη για τα πάντα. Δεν θα μιλήσω για πράγματα που δεν γνωρίζω βαθιά, αφήνω εκείνους που τα γνωρίζουν καλύτερα να μιλήσουν.

Έχω μέσα μου ανεπτυγμένο το αίσθημα της δικαιοσύνης και της αγάπης. Όσο μπορώ στο χώρο της δουλειάς μου, όταν βλέπω για παράδειγμα στα γυρίσματα έναν συνάδελφό μου μικρότερης ηλικίας να αδικείται, μπαίνω πάντα μπροστά, ακόμη και γίνω αγενής ή αν κάποιοι μου πουν πως δε είναι δική μου δουλειά. Στην πραγματικότητα είναι πως θέλω να κάνω στους νεότερους συναδέλφους μου, αυτό που δεν έκαναν κάποιοι σε εμένα όταν και εγώ ήμουν νέα.

Κάποτε είχατε πει πως βλέποντας τον εαυτό σας για πρώτη φορά στην τηλεόραση, ανεβάσατε 39 πυρετό γιατί απογοητευτήκατε. Τώρα που έχετε εμπειρία τι νιώθετε; Συνεχίζετε να είστε τόσο αυστηρή;

Όχι απλά ανέβασα πυρετό, αλλά έδιωξα και όλους τους φίλους μου από το σπίτι όταν είδα για πρώτη φορά τον εαυτό μου στην τηλεόραση (γελάει). Τώρα πια έχω εξοικειωθεί με την εικόνα μου, έχω την εμπειρία να διακρίνω τις λεπτομέρειες και έχω την ευλογία να βλέπω τον εαυτό μου να μεγαλώνει, να ωριμάζει σα γυναίκα και ως καλλιτέχνης. Το να βλέπεις όμως τον εαυτό σου όπως είναι πραγματικά είναι ακόμη και με τις ρυτίδες σου, θέλει δουλειά. Γιατί ζούμε στον κόσμο των φίλτρων του Instagram, των λαμπερών φώτων της τηλεόρασης και των αψεγάδιαστων ανθρώπων ως παρουσιαστές. Η μυθοπλασία κουβαλά μία διαφορετική αλήθεια οπτικά. Διακρίνεις τις ατέλειες, αλλά δεν είμαστε και όλοι οι καλλιτέχνες έτοιμοι να τις αποδεχτούμε.

Γνωρίζω πως αγαπάτε πολύ τους φίλους σας και τους δικούς σας ανθρώπους γενικότερα. Πώς θα θέλατε να σας χαρακτηρίζουν ως άνθρωπο, ως γυναίκα και όχι ως ηθοποιό; Τι αποτελεί για εσάς τιμητικό χαρακτηρισμό από εκείνους;

Τα τελευταία χρόνια ο κύκλος των ανθρώπων που βρίσκονται κοντά μου έχει ανοίξει και δεν έχει κλείσει όπως συμβαίνει στους περισσότερους. Θέλω να λένε λοιπόν για εμένα οι φίλοι μου πως είμαι ένας ακέραιος άνθρωπος, δοτικός, διακριτικός με ενσυναίσθηση, ευαισθησία, χιούμορ και πως έχω μία μεγάλη αγκαλιά που τους όλους τους χωρά.

Πόσο συχνά έχετε πει το «δεν έχω τίποτε να χάσω;» και τολμήσατε πράγματα που ούτε φανταζόσασταν πως θα μπορούσατε;