«Η ζωή δεν τελειώνει στις Πανελλήνιες, τότε αρχίζει», λέει η Δανάη Μπάρκα.
Και τώρα τέλος το άγχος των Πανελληνίων. Όλα τα παιδιά ξέρουν σε ποια σχολή έχουν περάσει και ετοιμάζονται για τη νέα τους ζωή. Υπάρχουν οι μαθητές- που σε λίγες μέρες θα είναι φοιτητές- που είναι πολύ χαρούμενοι, πέτυχαν το στόχο που είχαν θέσει από την αρχή της φετινής χρονιάς και τώρα ετοιμάζονται για νέες προκλήσεις. Υπάρχουν, όμως, και εκείνα τα παιδιά που προσπάθησαν, αλλά δεν κατάφεραν να εισαχθούν εκεί που είχαν ονειρευτεί ή κάτι πήγε στραβά ή δε διάβασαν εν πάση περιπτώσει.
Με τις Πανελλήνιες δεν έρχεται, όμως, το τέλος του κόσμου. Δεν είναι η μοναδική ευκαιρία στη ζωή των ανθρώπων αυτές οι εξετάσεις. Και αυτό θέλησε να επικοινωνήσει σε νέα παιδιά και γονείς η ηθοποιός Δανάη Μπάρκα. Η κόρη της Βίκυς Σταυροπούλου δημοσίευσε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram μία φωτογραφία από την παιδική της ηλικία και τη συνόδευσε με ένα μακροσκελές κείμενο στο οποίο προτρέπει όλους τους γονείς να είναι δίπλα στα παιδιά τους όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα των Πανελληνίων εξετάσεων και εξηγεί ότι τώρα είναι η αρχή της ζωής των νέων παιδιών.
Δες στην παρακάτω gallery όλα όσα έγραψε στο post της η Δανάη Μπάρκα.
Η Δανάη Μπάρκα ανέβασε μία φωτογραφία από την παιδική της ηλικία και έγραψε ένα μακροσκελές κείμενο στο Instagram για τις Πανελλήνιες δίνοντας δύναμη σε παιδιά και γονείς.
Ιδού η φωτογραφία!! Και το κείμενο που έγραψε: «‼️true story για γονείς και παιδιά‼️
Στην ηλικία αυτής της φωτογραφίας δεν ήξερα τι θέλω να κάνω όταν τελειώσω το σχολείο.
Δεν ήξερα τι σημαίνει πανελλήνιες, δεν ήξερα τι σημαίνει «δουλειά»,τι σημαίνει εξετάσεις,τι σημαίνει άγχος.
Ήξερα μόνο ότι η μαμά μου,ο μπαμπάς μου, και ο Xρήστος θα ήταν δίπλα μου ό,τι κι αν έκανα.
Ήξερα ότι με στηρίζουν σε κάθε μου βήμα. Ήξερα ότι ακόμα και στις σκανδαλιές θα μου εξηγούσαν με ήρεμο τρόπο το λάθος μου για να το καταλάβω και να μην επαναληφθεί.
Μεγαλώνοντας συναναστρεφόμουν οικογένειες φίλων μου και παρατηρούσα ότι δεν είχαν την ίδια στήριξη και αγάπη που είχα εγώ απ’ την οικογένειά μου, αλλά γέμιζαν τα παιδιά με άγχος και αγωνία για τις σχολές, για το μέλλον και για να «ξεπεράσουν» τους διπλανούς τους προκειμένου να «είναι οι καλύτεροι». Θέλω να σας πω εκ πείρας, ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΛΑΖΟΝΙΚΑ, ότι αρκετά από αυτά τα παιδιά τώρα -γιατί έχουμε επαφή μια στο τόσο- δεν είναι το ίδιο χαρούμενα με μένα που κυνήγησα το όνειρό μου και το έκανα πράξη. Δεν κάνουν τη δουλειά που σπούδασαν γιατί δεν τους άρεσε τελικά και δεν κάνουν αυτό που ονειρεύτηκαν.
Συμβουλή για τους πιο μικρούς: κάντε αυτό που σας κάνει χαρούμενους. Στο τέλος κάθε μέρας για το υπόλοιπο της ζωής σας θα είστε εσείς κ ο εαυτός σας/κανείς άλλος. Φροντίστε να τον κάνετε χαρούμενο. Συμβουλή για τους γονείς : στηρίξτε τα παιδιά σας Ο,ΤΙ κι αν θέλουν να κάνουν. Αν παίρνουμε την στήριξη και την αγάπη απ’ το σπίτι μας όταν είμαστε έφηβοι δεν θα έχουμε μετά την ανάγκη για αναγνώριση σε «λάθος δρόμους». Όσο παίρνουμε αγάπη, θα δίνουμε αγάπη. Η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία, είναι δύναμη. Θυμηθείτε πώς αισθανόσασταν εσείς σ’ αυτή την ηλικία και ποσό ανάγκη είχατε να νιώθετε πως υπάρχουν σύμμαχοι γύρω σας.
Δεν είμαι «ειδική σε οικογενειακά θέματα» ούτε είναι η δουλειά μου. Αλλά έχω υπάρξει «παιδί» κάποιου, έχω υπάρξει έφηβη κι απλά λέω μια σκέψη/εμπειρία μου που μπορεί να κάνει σε κάποιον ένα “κλικ” και να δει τα πράγματα αλλιώς(ελπίζω προς το καλύτερο).
Χαμογελάστε, αγκαλιάστε τα παιδιά σας ό,τι αποτέλεσμα κι αν έφεραν και ψιθυρίστε τους ότι η ζωή τώρα αρχίζει και θα είστε δίπλα τους σε ό,τι χρειαστούν.
Η ζωή δεν τελειώνει στις Πανελλήνιες, τότε αρχίζει!!!
ΚΑΛΗΜΕΡΑ».
