Κι όμως! Υπήρξε μια χρονιά που η Eurovision δεν είχε έναν νικητή, αλλά τέσσερις

Η Eurovision του 1969 δεν ήταν απλώς ένας διαγωνισμός τραγουδιού, ήταν ένα από τα πιο σουρεαλιστικά και αμφιλεγόμενα κεφάλαια στην ιστορία της ευρωπαϊκής τηλεόρασης. Σε μια εποχή που οι κανόνες ήταν ακόμα «υπό διαμόρφωση», η βραδιά στη Μαδρίτη κατέληξε σε ένα αποτέλεσμα που κανείς δεν είχε προβλέψει και που ανάγκασε την EBU να αλλάξει το παιχνίδι για πάντα.

To ζευγάρι που παντρεύει ο Αkylas λίγο πριν τη Eurovision ενώ παραμένει σταθερά στα top 5 φαβορί

Το μαθηματικό παράδοξο της Μαδρίτης

Όταν η ψηφοφορία ολοκληρώθηκε στο Teatro Real, το ταμπλό έδειξε κάτι που έμοιαζε με τυπογραφικό λάθος: τέσσερις χώρες βρίσκονταν στην πρώτη θέση (από τις συνολικά 16 που συμμετείχαν) με ακριβώς 18 βαθμούς η καθεμία.

Χωρίς να υπάρχει τότε κανόνας για την επίλυση ισοπαλιών, αφού ο διαγωνισμός μετρούσε μόλις 13 χρόνια, η παρουσιάστρια Laurita Valenzuela βρέθηκε σε απόγνωση, ρωτώντας ζωντανά στον αέρα τους επόπτες τι πρέπει να κάνει. Η απάντηση; «Είναι όλες νικήτριες!».

Οι 4 «βασίλισσες» της βραδιάς

Οι συμμετοχές που μοιράστηκαν το στέμμα ήταν εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους, αποδεικνύοντας τον μουσικό πλουραλισμό της εποχής:

Ισπανία (Salomé - "Vivo cantando"): Η οικοδέσποινα ξεσήκωσε το κοινό με ένα ρυθμικό κομμάτι και ένα εμβληματικό κοστούμι από πορσελάνινες χάντρες που ζύγιζε 14 κιλά!

Ηνωμένο Βασίλειο (Lulu - "Boom Bang-a-Bang"): Μια ποπ «έκρηξη» ενέργειας από τη διάσημη Lulu, που έφερε έναν φρέσκο, μοντέρνο αέρα στον διαγωνισμό.

H Eurovision πάει στην Ασία; Πού θα γίνει ο διαγωνισμός και ποιες 10 χώρες είπαν ήδη το «ναι»

Ολλανδία (Lenny Kuhr - "De troubadour"): Μια πιο κλασική, folk μπαλάντα με τη συνοδεία κιθάρας, που κέρδισε τους κριτικούς με τη λιτότητα και την ειλικρίνειά της.

Γαλλία (Frida Boccara - "Un jour, un enfant"): Η επιτομή του γαλλικού chanson. Μια συγκλονιστική, ορχηστρική ερμηνεία που θεωρείται μέχρι σήμερα από τις ποιοτικότερες στην ιστορία του θεσμού.

Από το χάος στην αναμόρφωση

Η εικόνα των τεσσάρων τραγουδιστριών να στριμώχνονται στη σκηνή του Teatro Real για να παραλάβουν τα βραβεία τους - τα οποία μάλιστα δεν επαρκούσαν για όλες, με αποτέλεσμα να δοθούν μετάλλια μόνο στις ερμηνεύτριες και όχι στους συνθέτες - προκάλεσε άμεσες και έντονες αντιδράσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το θέαμα αυτό θεωρήθηκε από πολλούς ως υποβάθμιση του κύρους του θεσμού, οδηγώντας σε μια πρωτοφανή κρίση εμπιστοσύνης.

Η δυσαρέσκεια αυτή μετατράπηκε γρήγορα σε πράξη, προκαλώντας τη μαζική αποχή του 1970. Πολλές χώρες, ανάμεσά τους η Νορβηγία, η Σουηδία, η Φινλανδία και η Πορτογαλία, εξέφρασαν την οργή τους για το σύστημα ψηφοφορίας και το ασαφές αποτέλεσμα, αποφασίζοντας να αποσυρθούν από τον επόμενο διαγωνισμό ως ένδειξη διαμαρτυρίας.

Αυτό το «μποϊκοτάζ» ανάγκασε την EBU να δράσει άμεσα για να σώσει το μέλλον της Eurovision, θεσμοθετώντας για πρώτη φορά αυστηρούς κανόνες για την επίλυση ισοπαλιών. Έκτοτε, καθορίστηκαν συγκεκριμένα κριτήρια που διασφαλίζουν ότι η Ευρώπη δεν θα βρεθεί ποτέ ξανά στην αμήχανη θέση να αναζητά τον νικητή ανάμεσα σε περισσότερες από μία συμμετοχές.

Αξίζει να σημειωθεί πάντως πως, αν εκείνο το βράδυ ίσχυαν οι σύγχρονοι κανονισμοί, η ιστορία θα είχε γραφτεί πολύ διαφορετικά. Η Γαλλία και η Frida Boccara θα είχαν στεφθεί ως οι μοναδικοί νικητές της διοργάνωσης, καθώς το τραγούδι «Un jour, un enfant» είχε καταφέρει να ψηφιστεί από τις περισσότερες χώρες (εννέα στο σύνολο) σε σχέση με τις υπόλοιπες τρεις συμμετοχές της πρώτης θέσης.