Όταν τα podcasts κερδίζουν Χρυσές Σφαίρες και η ελληνική τηλεόραση (Πρωινό γαρ) ακόμη τα αμφισβητεί

Την ώρα που στην ελληνική τηλεόραση εξακολουθούμε να συζητάμε αν ένα podcast «δικαιούται» να φιλοξενεί μεγάλα ονόματα ή αν έχει λόγο ύπαρξης πέρα από τα views του YouTube, ο διεθνής κόσμος του θεάματος έχει ήδη προχωρήσει ένα βήμα μπροστά και μάλιστα θεσμικά.

Οι Χρυσές Σφαίρες 2026 προχώρησαν πριν μερικούς μήνες για πρώτη φορά στην ιστορία τους τη δημιουργία νέας επίσημης κατηγορίας: Best Podcast και χτες δόθηκε και η πρώτη Χρυσή Σφαίρα για το καλύτερο podcast στην Αμερική. Όχι ως τάση, όχι ως πείραμα, αλλά ως αναγνώριση μιας νέας, ώριμης και πανίσχυρης μορφής αφήγησης.

Όπως δήλωσε σχετικά, η πρόεδρος του Golden Globes Foundation, Helen Hoehne, «τα podcasts έχουν αναδειχθεί σε ένα βαθύ μέσο αφήγησης που δημιουργεί κοινότητες πέρα από σύνορα και γενιές».

Με απλά λόγια, το μέλλον της ψυχαγωγίας δεν παίζεται πια μόνο στην τηλεόραση.

Κι όμως, στην Ελλάδα συνεχίζουμε να αντιμετωπίζουμε τα podcasts και τα vidcasts σαν μια δεύτερης κατηγορίας δημιουργία, σαν «εκπομπές του YouTube» που απλώς κάνουν νούμερα επειδή αναπαράγονται από την τηλεόραση.

Η πραγματικότητα είναι ακριβώς η αντίστροφη.

Σε διεθνές επίπεδο, τα μεγαλύτερα podcasts της εποχής φιλοξενούν τα πιο ισχυρά ονόματα του πλανήτη: στο Call Her Daddy έχει καθίσει απέναντι από το μικρόφωνο της Sarah Jessica Parket μέχρι και η Victoria Beckham ενώ στο Armchair Expert του Dax Shepard εμφανίζονται από τον Barack Obama μέχρι τη Jennifer Aniston και τον Brad Pitt. Για να μην μιλήσουμε για το New Heights των αδελφών Kelce στο οποίο είδαμε τον πιο ακομπλεξάριστο ever Leonardo DiCaprio.

Σε αυτούς τους χώρους, οι διάσημοι δεν εμφανίζονται απλώς για να προωθήσουν μια ταινία ή μια περιοδεία. Καταφέρνουν να μιλούν αληθινά, ανθρώπινα, χωρίς φίλτρα, χωρίς τηλεοπτικό σενάριο, χωρίς την παλιά απόσταση ανάμεσα στον «σταρ» και στο κοινό.

Και δεν εμφανίζονται μόνο stars από τον χώρο του θεάματος αλλά και επιστήμονες ή πολιτικοί. Και στην Ελλάδα τι;

Πρόσφατα, η συνέντευξη του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στο podcast «Θα Σας Ειδοποιήσουμε» αποτέλεσε ακόμη μία ξεκάθαρη ένδειξη ότι τα podcasts (και στη χώρα μας) δεν είναι απλώς μια εναλλακτική μορφή ψυχαγωγίας, αλλά ένας σύγχρονος και ουσιαστικός χώρος δημόσιου διαλόγου και πολιτικής επικοινωνίας.

Μέσα σε αυτό το ήδη φορτισμένο τοπίο, ήρθε και το πρόσφατο περιστατικό με την Ελίνα Παπίλα, το οποίο λειτούργησε σαν μικρογραφία του ευρύτερου προβλήματος. Μετά από δηλώσεις της στην εκπομπή «Το Πρωινό», όπου ανέφερε απλώς ότι θα ήθελε να πάρει συνέντευξη στο vidcast της από τον Γιώργο Λιάγκα, δέχτηκε δημόσια υποτιμητικά σχόλια από μέλη του πάνελ, που αμφισβήτησαν τόσο την επαγγελματική της πορεία όσο και το «δικαίωμά» της να στοχεύει ψηλά.

Η ίδια απάντησε ήρεμα αλλά ξεκάθαρα, υπενθυμίζοντας πως το να ονειρεύεσαι, να δουλεύεις και να προσπαθείς δεν είναι έπαρση, αλλά κινητήριος δύναμη.

Την ίδια στιγμή, στις Ηνωμένες Πολιτείες, πολλά ιστορικά τηλεοπτικά βραδινά shows παλεύουν να επιβιώσουν στα καλωδιακά δίκτυα, με τις τηλεθεάσεις να φθίνουν και το κοινό να μετακινείται μαζικά σε πλατφόρμες που του προσφέρουν ελευθερία, αυθεντικότητα και αίσθηση συμμετοχής.

Κι ενώ το παγκόσμιο τοπίο της ψυχαγωγίας αλλάζει μπροστά στα μάτια μας, στην Ελλάδα, παρά την ξεκάθαρη πτώση των αριθμών τηλεθέασης, επιμένουμε να μιλάμε υποτιμητικά για τα νέα μέσα, σαν να μην αντιλαμβανόμαστε ότι βρισκόμαστε ήδη μέσα στη μετάβαση.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Κάθε μεγάλη αλλαγή στον χώρο των media συνοδεύεται σχεδόν πάντα από επιθετικές και υποτιμητικές συμπεριφορές απέναντι σε όσους εκπροσωπούν το νέο.

Όσοι ξεκινήσαμε πριν από είκοσι χρόνια να δουλεύουμε αποκλειστικά στο διαδίκτυο, στα «sites», όπως έλεγαν τότε χαρακτηριστικά οι συνάδελφοι των εφημερίδων, γνωρίζουμε πολύ καλά τι σημαίνει να υποτιμάται η δουλειά σου. Χρειάστηκαν ολόκληρες δεκαετίες για να αντιμετωπιστούν οι δημοσιογράφοι του Internet ισότιμα με εκείνους του έντυπου Τύπου και ίσως όσοι δεν έζησαν εκείνη την εποχή να δυσκολεύονται να το αντιληφθούν, σήμερα που τα έντυπα είναι τόσο λίγα ώστε κανείς σχεδόν δεν θυμάται την τότε αντίστροφη αναλογία ισχύος.

Η αλήθεια είναι μία: όλοι οι καλοί χωράμε και στην τηλεόραση και στα έντυπα και στο Internet και στα podcasts.

Η τηλεόραση τα παίζει επειδή εκεί βρίσκεται πια το ενδιαφέρον του κοινού και όταν ένας θεσμός όπως οι Χρυσές Σφαίρες αναγνωρίζει επίσημα τη δύναμη αυτής της νέας μορφής αφήγησης, ίσως ήρθε η στιγμή να το κάνουμε κι εμείς, όχι αμυντικά, αλλά εξελικτικά.

Γιατί το μέλλον της επικοινωνίας, της ψυχαγωγίας και της αφήγησης δεν ανήκει στα κανάλια ανήκει στους ανθρώπους.

ΥΓ: Ελίνα Παπίλα, ονειρέψου, το χρωστάς στα παιδιά σου και σε εμάς που σε ακούγαμε καθημερινά στο ραδιόφωνο από το ξεκίνημά σου. Η Χρυσή Σφαίρα ίσως δεν είναι μακριά.