Όταν η ελληνική τηλεόραση γίνεται τοξική, το MasterChef επιμένει να είναι ομάδα (και μπράβο του!)
Σε μια τηλεόραση γεμάτη εντάσεις και αντικαταστάσεις το αληθινό ζητούμενο δεν είναι πια η τηλεθέαση. Είναι η χημεία, είναι η ομάδα, είναι εκείνα τα προγράμματα που σου θυμίζουν πώς είναι να βλέπεις ανθρώπους που αγαπούν αυτό που κάνουν και κυρίως, ο ένας τον άλλον. Κάτι σαν το MasterChef δηλαδή.
Στην εποχή της τοξικότητας της ελληνικής τηλεόρασης, εκεί όπου εκπομπές κόβονται άβολα και άτσαλα, παρουσιάστριες αντικαθίστανται μέσα σε μια νύχτα και οι υπόλοιπες ομάδες συνεχίζουν σαν να μη συνέβη τίποτα, εκεί όπου τα μέλη ενός πάνελ αποφεύγουν να ανταλλάξουν ακόμη και μια κουβέντα, εντός και εκτός αέρα, το να βλέπεις μια ομάδα που αγαπιέται να επιστρέφει στη δουλειά της, μοιάζει σχεδόν ουτοπικό.
Θα πει κανείς: «Έτσι είναι η τηλεόραση. Ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος, η τηλεθέαση πάνω απ’ όλα, ο ένας θέλει τη θέση του άλλου». Μήπως όμως δεν είναι πια μονόδρομος;
Πόσο άβολο είναι για έναν τηλεθεατή να βλέπει έναν συνεργάτη εκπομπής να δηλώνει on air ότι θέλει να μιλά μόνο με τον κεντρικό παρουσιαστή και με κανέναν άλλον;
Πόσο περίεργο είναι να ακούς ανθρώπους να εκφράζουν τη χαρά τους επειδή μια άλλη εκπομπή «κόπηκε»;
Και κάπου εκεί, στον πάτο αυτής της τηλεοπτικής τοξικότητας, έρχονται και οι σπόντες για το ίδιο το κανάλι που τους φιλοξενεί. Άβολο; Και λίγα λες.
Ίσως γι’ αυτό το MasterChef παραμένει διαχρονικά το απόλυτο comfort πρόγραμμα.
Γιατί τελικά, τι ζητάμε από αυτή τη ζωή και από αυτή την τηλεόραση; Ανθρώπους που λειτουργούν σαν ομάδα. Παρουσιαστές που δεν παλεύουν για μισή ατάκα παραπάνω. Ανθρώπους που δουλεύουν μαζί μέρα και νύχτα στα γυρίσματα και έχουν την όρεξη και τη διάθεση να βρίσκονται μαζί και εκτός δουλειάς: στις γιορτές, στις νίκες, στα μεγάλα τους κατορθώματα.
Πρόσφατα, το Star Channel μάς κάλεσε να παρακολουθήσουμε από κοντά το πρώτο επεισόδιο του επετειακού 10ου κύκλου του MasterChef. Και φυσικά, ως μεγάλη MasterChef fan, δεν θα μπορούσα να πω όχι.
Κι αν κάτι με κέρδισε περισσότερο απ’ όλα όσα συνθέτουν αυτό το τηλεοπτικό προϊόν, ήταν η θετική αύρα και η αίσθηση ομαδικότητας όλων όσοι δουλεύουν στο project. Από τον σκηνοθέτη και τους τεχνικούς, μέχρι τους παρουσιαστές και την ομάδα του καναλιού.
Γιατί το MasterChef παραμένει σταθερά το comfort πρόγραμμα της ελληνικής TV
Δεν είναι εύκολο τρεις παρουσιαστές, τρεις κριτές να έχουν τέτοια χημεία, τόσο on όσο και off camera. Κι όμως, εδώ μιλάμε για μια ξεκάθαρη εξαίρεση στον κανόνα. Ο τρόπος που μιλάει ο ένας για τον άλλον, η χαρά με την οποία ζουν το πρότζεκτ, η αλληλεπίδρασή τους με τους παίκτες, αλλά και αυτή η αίσθηση ότι πια λειτουργούν σαν οικογένεια, δημιουργούν μια σπάνια τηλεοπτική συνθήκη.
Η χαρά τους για την επιστροφή, για την έναρξη μιας ακόμη διαδρομής προς την ανάδειξη του επόμενου Έλληνα MasterChef, είναι αυθεντική kαι αυτό φαίνεται.
Μακάρι να βλέπουμε περισσότερα τέτοια projects. Εκπομπές που, ναι, εξαρτώνται από τηλεθεάσεις και αριθμούς, αλλά πίσω και μπροστά από τις κάμερες υπάρχουν άνθρωποι που πηγαίνουν στη δουλειά τους με χαρά, που χαίρονται να βρίσκονται στο ίδιο πόστο για δέκα χρόνια και που ίσως δεν συνειδητοποιούν πλήρως πόσο σπάνιο και πολύτιμο είναι αυτό που ζουν.
Bloggers
