Αντελίνα Βαρθακούρη, το θέμα δεν ήταν ποτέ το «νοικοκυρά vs εργαζόμενη», ήταν το «δεν ήμουν καλά»

Η υπόθεση Βαρθακούρη – Χρηστίδου πέρσι έμοιαζε να αφορά την παλιά, γνώριμη ελληνική διαφωνία: καριέρα ή σπίτι. Στην πραγματικότητα όμως έκρυβε κάτι πολύ πιο σύγχρονο και πολύ πιο σιωπηλό. Το κρίμα της υπόθεσης είναι πως έναν χρόνο μετά, η Αντελίνα επέλεξε στο The 2 Night Show να επιστρέψει στην κόντρα με τη Σίσσυ ενώ από όσα είπε, έπρεπε να μείνουμε στο «δεν ήμουν καλά», που την έστειλε στο νοσοκομείο, αποκάλυψε το πρόβλημα υγείας που είχε αδιάγνωστο, κάτι που συμβαίνει σε πολλές από εμάς.

Από τον Μάρτιο του 2025 στον Μάρτιο του 2026:

Όλα ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 2025 όταν ο Χάρης Βαρθακούρης, μιλώντας για την αποχή εκείνου και της συζύγου του από την τηλεόραση, είπε:
«Η αποχή μας από την τηλεόραση μας έχει βγει σε καλό, ακόμη και στην προσωπική μας ζωή» και λίγο αργότερα, επιχειρώντας να εξηγήσει γιατί η Αντελίνα δεν εργάζεται τηλεοπτικά, πρόσθεσε:

«Όσο τα παιδιά μας την έχουν ανάγκη, η θέση της είναι στο σπίτι».

Η φράση δεν πέρασε απαρατήρητη και η Σίσσυ Χρηστίδου αντέδρασε δημόσια, λέγοντας ότι «θα μπορούσε να διατυπωθεί όχι ως προσωπική του θέση», υπογραμμίζοντας δε πως τέτοιες τοποθετήσεις ακούγονται διαφορετικά σε μια κοινωνία όπου πολλές γυναίκες δεν έχουν την επιλογή να μείνουν σπίτι.

«Εγώ που είμαι εργαζόμενη μητέρα, δεν με χρειάζονται τα παιδιά μου;» αναρωτήθηκε τότε η Χρηστίδου.

Η συζήτηση τότε πήρε την αναμενόμενη τροπή. Social media, στρατόπεδα, «πολιτική ορθότητα», «δικαίωμα επιλογής». Η ίδια η Αντελίνα Βαρθακούρη απάντησε άμεσα με δημόσια στήριξη στον σύζυγό της, γράφοντας: «Ευλογημένη που σε έχω. Ο καλύτερος πατέρας και σύζυγος… μαζί πάντα και παντού, με σεβασμό στους ρόλους μας» και κάπου εκεί φάνηκε πως το θέμα ήταν ξεκάθαρο: μια γυναίκα υπερασπίζεται την επιλογή της να μείνει στο σπίτι.

Μόνο που δεν ήταν αυτό το πραγματικό θέμα και αυτό φάνηκε από τα λόγια της Αντελίνας το 2026.

Έναν χρόνο αργότερα μόλις χτες, η Αντελίνα Βαρθακούρη επέστρεψε τηλεοπτικά στον Γρηγόρη Αρναούτογλου και μίλησε ξανά για εκείνη την περίοδο.

Έχω δηλώσει νοικοκυρά. Εγώ μία φορά βγήκα και απάντησα σε κάτι το οποίο με είχε ενοχλήσει και με είχε προσβάλλει - αυτό που είχε γίνει με την κα Χρηστίδου και όσα είχαν ειπωθεί. Δεν υπάρχει πιο ιερό πράγμα για μένα από τις νοικοκυρές. Δεν υπάρχει πιο ιερό πράγμα. Εάν εγώ έχω επιλέξει έναν άντρα κι έχω κάνει παιδιά μαζί του κι αυτός ο άντρας δεν έχει δικαίωμα να μιλάει για τη γυναίκα του ή εγώ να μην έχω δικαίωμα να μιλάω για τον άντρα μου, εδώ υπάρχει πρόβλημα.

Στο δικό μου το φτωχό το μυαλό, υπάρχει πρόβλημα. Ο δικός μου άντρας - γιατί μιλάω για εμάς, να μην παρεξηγηθώ - έχει δικαίωμα να λέει ότι θέλει για εμένα. Κι είμαι πάρα πολύ περήφανη γιατί ξέρω πόσο πολύ αγαπάει την οικογένειά του, που ο άντρας μου μπορεί να πει ό,τι θέλει. Έχει κάθε δικαίωμα από εμένα γιατί πριν το πει εννοείται ότι το έχουμε συζητήσει 100 χιλιάδες φορές μαζί.

Με ενδιαφέρει να μιλάω με ανθρώπους που το εγώ τους είναι σωστά τοποθετημένο. Όταν μιλάω με ανθρώπους που χρησιμοποιούν μια μόδα, δεν ξέρουν την ουσία - γιατί κανένας δεν μπορεί να πει ότι ξέρει την ουσία - μιλάς για πράγματα πολύ ευαίσθητα και είναι ευαίσθητα και θα στο αποδείξω ότι είναι ευαίσθητα, γιατί μια κουβέντα που αφορούσε ένα τέτοιο κοινωνικό θέμα είχε κρατήσει στην τηλεόραση και στα social media ένα μήνα.

Ο κόσμος λοιπόν, όχι της τηλεόρασης, ο κόσμος ο οποίος μας βλέπει είχε ασχοληθεί πάρα πολύ με αυτό το θέμα. Κάποιοι - και οι περισσότεροι - θετικά και υπήρχαν και κάποιοι που μιλούσαν για τον φεμινισμό. Ε λοιπόν, για μένα αυτός δεν είναι ο φεμινισμός. Και θα σου πω γιατί δεν είναι ο φεμινισμός.

Γιατί όταν βγαίνεις και λες και σηκώνεις το δάχτυλο βαρύγδουπα για το πόσο νοιάζεσαι και αγαπάς τη γυναίκα - έστω ότι εγώ λοιπόν είμαι μια γυναίκα που δεν καταλαβαίνω, έστω ότι εγώ έχω έναν άντρα πατριάρχη που εγώ δεν έχω το μυαλό, δεν έχω την ψυχική δύναμη, δεν αντιλαμβάνομαι ρε παιδί μου τι γίνεται.

Είχα πει λοιπόν, στον Γιώργο Λιάγκα και την εκπομπή του ότι εγώ χωρίς τον άντρα μου αισθάνομαι ένα τίποτα και χρησιμοποιώ το τραγούδι του άντρα μου, το «Χωρίς εσένα δεν υπάρχω». Εάν κάποιος δεν έχει το μίνιμουμ της κοινής λογικής να καταλαβαίνει τι εννοώ και πώς το εννοώ και βγαίνει τηλεοπτικά, δημοσίως και χρησιμοποιεί τον αέρα ενός καναλιού και βγαίνει και λέει ότι "αν η Αντελίνα είναι ένα τίποτα χωρίς τον άντρα της, μπορούμε εμείς να την κάνουμε να αισθανθεί κάτι" και δεν ντρέπεται που το λέει θα σου πω το εξής: αν υπάρχει έστω ένας άνθρωπος σήμερα έξω που μπορεί να πει, να ψελλίσει ή να πιστέψει ότι μια ανθρώπινη ψυχή είναι ένα τίποτα, δεν τον εκτιμώ και δεν θέλω καθόλου να συνδιαλλαγώ μαζί του», είπε χαρακτηριστικά η Αντελίνα.

Η κουβέντα, όμως, ενώ θα μπορούσε να κλείσει, ξανάνοιξε στο ίδιο σημείο: στον ρόλο.

Στο αν μια γυναίκα είναι νοικοκυρά ή εργαζόμενη, στο ποιος παρεξήγησε ποιον και τότε, σχεδόν εκτός αντιπαράθεσης, ήρθε η πιο σημαντική αποκάλυψη.

«Αν με ρωτούσες τότε τι είναι κατάθλιψη θα σου έλεγα δεν το έχω περάσει. Τώρα μπορώ να καταλάβω ότι εκείνη η Αντελίνα είχε μια κατάθλιψη».

Η ίδια περιέγραψε ένα βράδυ δυσφορίας, αδυναμίας αναπνοής και έντονης πίεσης. Πήγε μόνη της στο νοσοκομείο χωρίς να ειδοποιήσει κανέναν. Εκεί ανακάλυψε ότι είχε υποθυρεοειδισμό και προβλήματα πίεσης, καταστάσεις που συνδέονται συχνά και με ψυχική εξάντληση.

«Εγώ δεν με αναγνωρίζω (σ.σ σε φωτογραφίες από την περίοδο που βρισκόταν στην τηλεόραση), αλλά με αγαπάω. Δεν ποινικοποιούμε τα κιλά. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι είναι πολύ καλά με το σώμα τους - κι ας έχουν κιλά - και είναι πολύ ευτυχισμένοι και τους βλέπεις ότι λειτουργούν τέλεια.

Εγώ δεν ήμουν καλά με τα κιλά μου. Εγώ έπαθα κάτι που σήμερα το αντιλαμβάνομαι. Αν με ρωτούσες τότε και μου έλεγες Αντελίνα τι είναι κατάθλιψη; θα σου έλεγα δεν ξέρω, δεν το έχω περάσει. Τώρα μπορώ να καταλάβω ότι εκείνη η Αντελίνα είχε μια κατάθλιψη.

Ήμουν ένα βράδυ πολύ δύσκολο που νιώθω ότι έχω δυσφορία, δεν μπορούσα να αναπνεύσω, ένιωθα ότι έχω πίεση - τότε ήμουν αρκετά κιλά - και λέω "Θεέ μου να δεις κάτι παθαίνω και τι θα κάνω τώρα". Σηκώνομαι λοιπόν, το πρωί, πάω τα παιδιά στο σχολείο, επιστρέφω αλλά ήταν η πρώτη φορά που ένιωθα ότι δεν είμαι καλά.

Πήγα μόνη μου (σ.σ στον Ευαγγελισμό), ο Χάρης έλειπε και δεν πήρα κάποιον τηλέφωνο να του το πω. Λέω θα πάω εκεί και θα δω τι έχω. Πήγα και πραγματικά ευχαριστώ όλους τους γιατρούς. Τι μου είπαν; Ανακάλυψα πρώτη φορά ότι είχα υποθυρεοειδισμό - κι αυτός ήταν ένας από τους λόγους που πάχαινα χωρίς να το αντιλαμβάνομαι - είχα πίεση, είχα διάφορα πράγματα που μου έφερναν αυτή τη δυσφορία.

«Ήταν η πρώτη φορά που ένιωθα ότι δεν είμαι καλά». Αυτή ήταν η φράση που πέρασε σχεδόν απαρατήρητη.

Γιατί τελικά η ιστορία δεν αφορούσε ποτέ πραγματικά το αν μια γυναίκα πρέπει να δουλεύει ή να μένει σπίτι. Αφορούσε κάτι πολύ πιο σύγχρονο: ότι πολλές γυναίκες συνεχίζουν να λειτουργούν κανονικά ενώ βρίσκονται ήδη σε εξάντληση, ψυχική ή σωματική.

Η σύγχρονη γυναίκα δεν πιέζεται μόνο από την εργασία, πιέζεται από τη διαρκή ευθύνη, από το να διαχειρίζεται συναισθήματα, οικογένεια, παιδιά, σχέσεις, πρακτικές υποχρεώσεις, προσδοκίες. ακόμη και όταν δεν εργάζεται επαγγελματικά, δεν παύει να εργάζεται ψυχικά.

Και εδώ βρίσκεται ίσως το λάθος της φετινής επαναφοράς της συζήτησης: Επιστρέφοντας στο δίπολο «νοικοκυρά ή εργαζόμενη», χάθηκε η ουσία που η ίδια περιέγραψε πιο καθαρά από όλους.

Η κοινωνική αντιπαράθεση έμεινε στη λέξη «νοικοκυρά». Το πραγματικό μήνυμα ήταν αλλού.

Ότι πολλές γυναίκες αντιλαμβάνονται την ψυχική τους κατάσταση μόνο όταν το σώμα αναγκάζεται να τις σταματήσει. Ότι η εξάντληση δεν έχει επάγγελμα και ότι το «είμαι καλά» έχει γίνει περισσότερο κοινωνική απάντηση παρά πραγματική κατάσταση.

Κι όσο κοιτάζουμε τη Σίσσυ και την Αντελίνα εν έτει 2026, κι όσο τις ακούμε την κάθε μία για τη ζωή της, την εικόνα της, την υγεία της, τις βλέπουμε καλά, τις νιώθουμε καλά και δεν είναι μόνο τα κιλά, είναι η αυτο- φροντίδα και το νοιάξιμο του εαυτού τους για τον εαυτό τους. Κι αν κάτι θέλουμε είναι να γίνουμε όλες το ίδιο καλά, με λιγότερα βάρη συνολικά. Πλησιάζει και η Ημέρα της Γυναίκας και μας αξίζει λίγη αλληλεγγύη παραπάνω, εργαζόμενες και μη!

Κατερίνα Πατούλια