Η 19χρονη Μυρτώ στο Αργοστόλι πέθανε μόνη αλλά από πότε το «φεύγω» έγινε πιο εύκολο από το «σώζω»;
Από πότε χάθηκε η ανθρωπιά; Η ιστορία της 19χρονης στο Αργοστόλι έκανε σαφές το σε ποιά εποχή ζούμε, σε ποιά εποχή μεγαλώνουμε τα παιδιά μας: σε αυτή που τρεις άντρες παρατάνε ένα κορίτσι να ξεψυχήσει σε ένα πάρκο.
Υπάρχουν κάποιες ειδήσεις που δεν τις διαβάζεις απλώς αλλά σε ακολουθούν μέσα στη μέρα. Κάθονται δίπλα σου όταν πίνεις καφέ, σε βρίσκουν ξανά το βράδυ λίγο πριν κοιμηθείς και σου αφήνουν ένα βάρος που δεν φεύγει, ειδικά αν έχεις παιδιά, ακόμα πιο ειδικά αν μεγαλώνεις κόρες.
Έτσι είναι και η ιστορία της 19χρονης στο Αργοστόλι
Τα γεγονότα, ψυχρά, μα γνωστά πια. Μια κοπέλα 19 ετών εντοπίζεται ξημερώματα σε ημιλιπόθυμη κατάσταση στην κεντρική πλατεία του Αργοστολίου, μεταφέρεται στο νοσοκομείο, όπου διαπιστώνεται ο θάνατός της.
Λίγο νωρίτερα, βρισκόταν σε δωμάτιο ξενοδοχείου με τρεις άνδρες, ηλικίας 26, 23 και 22 ετών. Σύμφωνα με όσα φέρονται να κατέθεσαν, έκαναν χρήση κοκαΐνης και εκείνη κάποια στιγμή κατέρρευσε.
Και μετά; Μετά έρχεται εκείνο το κομμάτι που δεν χωράει εύκολα μέσα σου.
Βιντεοληπτικό υλικό δείχνει έναν από τους τρεις να τη μεταφέρει σε κωματώδη κατάσταση, με τους άλλους δύο να ακολουθούν. Τη μεταφέρουν στην πλατεία, την αφήνουν εκεί μόνη να πεθάνει και ύστερα στέλνουν μηνύματα.
«Την έχουμε αφήσει»
«Την έχουμε παρατήσει εκεί πέρα, μόνη της»
Αυτά τα SMS ήταν που οδήγησαν τελικά τις αρχές στα ίχνη τους. Σε βάρος τους έχει σχηματιστεί δικογραφία για έκθεση σε κίνδυνο, ενώ τα ακριβή αίτια θανάτου της κοπέλας αναμένονται από την ιατροδικαστική εξέταση.
Μέχρι εδώ είναι το ρεπορτάζ. Από εδώ και πέρα, όμως, δεν είναι μόνο υπόθεση της αστυνομίας. Είναι και δική σου και δική μου.
Γιατί, αν το σκεφτείς έστω για ένα λεπτό, το ερώτημα δεν είναι τι έγινε πριν λιποθυμήσει αυτό το κορίτσι. Το ερώτημα είναι τι κάνεις εσύ όταν ένας άνθρωπος καταρρέει μπροστά σου.
Τι κάνεις όταν μια 19χρονη, φίλη σου, γνωστή σου, ξένη που πέφτει μπροστά σου δεν αντιδρά;
Σηκώνεις το τηλέφωνο και καλείς βοήθεια. Αυτό κάνεις. Δεν σε απασχολεί τι θα πεις. Δεν σε απασχολεί αν θα μπλέξεις. Δεν σε απασχολεί τίποτα πέρα από το να σωθεί. Μένεις δίπλα της.
Δεν την κουβαλάς για να την αφήσεις κάπου αλλού. Δεν τη μετατρέπεις σε πρόβλημα που πρέπει να εξαφανιστεί. Δεν στέλνεις μήνυμα για να μεταθέσεις την ευθύνη κι όμως, σήμερα, αντί να μένουμε σε αυτό, χανόμαστε αλλού.
Τα σχόλια που έχουν γραφτεί για το κορίτσι αυτό που έχει φύγει πια από τη ζωή σε κάνουν να απορείς για την κοινωνία:
Τι φορούσε;
Τι είχε πάρει;
Γιατί πήγε εκεί;
Πού ήταν οι γονείς της;
Σταμάτα για λίγο. Τι σημασία έχουν όλα αυτά εκείνη τη στιγμή;
Από πότε το τι έκανε πριν, ένα κορίτσι 19 ετών γίνεται πιο σημαντικό από το ότι κάποιος το άφησε αβοήθητο;
Από πότε το αν έφταιξε με κάποιον τρόπο μπαίνει στη ζυγαριά πριν καν αναρωτηθούμε γιατί κανείς δεν έκανε το αυτονόητο;
Γιατί η αλήθεια είναι απλή και άβολη: Η ανθρωπιά δεν είναι επιλεκτική. Δεν ενεργοποιείται μόνο όταν ο άλλος την αξίζει. Δεν εξαρτάται από το πώς ντύνεται, τι πίνει, με ποιους είναι ένα κορίτσι 19 ετών.
Θυμάμαι τη μητέρα της Γαρυφαλλιά Ψαράκου, την Αλεξάνδρα Μάκου, να περιγράφει πώς άκουσε στο δικαστήριο τον άνθρωπο που σκότωσε την κόρη της να λέει: «στράβωσε η φάση» και κάθε φορά που το ακούω αυτό, σκέφτομαι το ίδιο:
Δεν στραβώνει η φάση, στραβώνει η αντίληψη του τι είναι σωστό. Γιατί εκείνη τη στιγμή δεν είσαι θεατής, δεν είσαι άτυχος, δεν είσαι «μπλεγμένος». Είσαι υπεύθυνος και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το πούμε καθαρά και να το μάθουμε, επιτέλους, στα αγόρια που μεγαλώνουμε:
Όταν ένας άνθρωπος κινδυνεύει, μένεις. Καλείς βοήθεια. Περιμένεις. Δεν φεύγεις.
Αν μεγαλώνεις παιδιά, αν μεγαλώνεις κόρες, δεν είναι μόνο το τέλος αυτής της ιστορίας στο Αργοστόλι που σε στοιχειώνει, είναι η στιγμή πριν από αυτό, η στιγμή που όλα θα μπορούσαν να είχαν πάει αλλιώς και κάποιος επέλεξε να μην το κάνει γιατί στράβωσε η φάση και κάπου εκεί, πολύ πριν χαθεί μια ζωή, είχε ήδη χαθεί κάτι άλλο: Η ανθρωπιά.
Bloggers
