Όταν η Eurovision γίνεται καθρέφτης ζωής: Το «FERTO» ξεγύμνωσε όσα κουβαλούν τα παιδιά μας
Το πρόβλημα δεν ήταν η 10η θέση του Akyla. Ήταν το «FERTO» που ζητάμε από τα παιδιά μας.
Το manifestation του Ακύλα μπορεί να μην πέτυχε στο 100%, όμως τόλμησε να πει ferto και το στήριξε μέχρι τέλους και ίσως αυτό από μόνο του να ήταν αρκετό.
H «συγγνώμη» του Akyla και το «μας αδίκησαν»: Οι πρώτες του δηλώσεις μετά τη 10η θέση στη Eurovision
Την ίδια στιγμή, η Αντιγόνη της Κύπρου είπε με δάκρυα στα μάτια πως το «άστους να λαλούν» είναι ο στόχος αλλά κάποιες φορές αυτό το «λάλημα» πονάει πολύ περισσότερο απ’ όσο αντέχεις να παραδεχτείς.
Γιατί η αλήθεια είναι σκληρή: δεύτερος, τρίτος ή ακόμα και μέσα στην πεντάδα να έβγαινε ο Akyla, πάλι θα βρίσκαμε κάτι να πούμε.
Όσοι θυμόμαστε τη νίκη της Έλενας Παπαρίζου το 2005, ξέρουμε καλά πως ούτε η πρωτιά τη γλίτωσε από την κριτική: Το φόρεμα, το εσώρουχο, τα χρήματα που δαπανήθηκαν.
Πάντα κάτι δεν ήταν αρκετό. Όπως δεν ήταν «αρκετή» ούτε η 19η θέση της Αντιγόνης.
Κι όμως, εκείνο το κορίτσι ανέβηκε στη σκηνή και έδωσε ό,τι είχε, φωτίζοντάς τη με ένα χαμόγελο που δεν μετριέται σε βαθμούς.
Ίσως τελικά το πρόβλημα να μην είναι η θέση. Ίσως το πρόβλημα να είναι πως ποτέ το «FERTO» δεν είναι αρκετό, ακόμα κι όταν σου χαρίζει την κορυφή.
Και κάπου εδώ, η Eurovision γίνεται καθρέφτης της ζωής μας.
Γιατί φέτος δεν ήταν μόνο η προσδοκία για το «FERTO» ενός τραγουδιού. Ήταν και οι προσδοκίες με τις οποίες μεγαλώνουν τα παιδιά μας. Ειδικά τώρα, αυτές τις ημέρες πριν τις Πανελλήνιες, αξίζει να σταθούμε για λίγο και να αναρωτηθούμε: πόσα ferto ζητάμε τελικά;
Το «FERTO» του Ακύλα μιλούσε για χρήματα, σπίτια, αυτοκίνητα, για όλα εκείνα που πιστεύουμε ότι θα μας γεμίσουν. Ίσως ειρωνικά, ίσως και επίτηδες, ξεγύμνωνε αυτή την ανάγκη να αποκτήσουμε για να νιώσουμε αρκετοί. Να πετύχουμε για να αγαπηθούμε. Να φέρουμε κάτι για να αξίζουμε κάτι. Αλλά κάπου εκεί, η γραμμή γίνεται επικίνδυνα λεπτή.
Γιατί έξω από τη σκηνή, υπάρχουν παιδιά που μεγαλώνουν με τον φόβο της «αποτυχίας» να τους κόβει την ανάσα.
Παιδιά που νιώθουν ότι πρέπει να αποδείξουν την αξία τους, να ανταποκριθούν, να φέρουν αποτελέσματα, αλλιώς απογοητεύουν.
Και τότε, χωρίς να το καταλάβουμε, το ferto γίνεται βάρος. Πόσα «φέρ’ το» ζητάμε χωρίς ουσία;
Πόσα «φέρ’ το» γεμίζουν το πρόγραμμα και αδειάζουν την ψυχή;
Πού ακριβώς χωράει η επιτυχία, όταν ένα παιδί νιώθει την ανάγκη να ζητήσει συγγνώμη επειδή δεν τα κατάφερε;
Ίσως γιατί, μέσα στον θόρυβο των απαιτήσεων, ξεχάσαμε κάτι πολύ πιο απλό. Ότι η αγάπη δεν αγοράζεται, δεν μετριέται σε θέσεις, βαθμούς ή αποτελέσματα. Δεν είναι ferto, είναι «είμαι εδώ» ακόμα κι αν δεν το φέρεις.
Αν υπάρχει κάτι που αξίζει να κρατήσουμε από όλο αυτό, δεν είναι το αποτέλεσμα, αλλά η υπενθύμιση. Ότι δεν χρειαζόμαστε κανένα ferto, χρειαζόμαστε αγάπη και στήριξη από καρδιάς χωρίς όρους και χωρίς ανταλλάγματα.
Ίσως τότε να μπορέσουμε να κάνουμε κάτι πολύ πιο σημαντικό από το να κερδίσουμε έναν διαγωνισμό. Να ξεκουράσουμε τα παιδιά μας και να τους επιστρέψουμε να είναι απλώς αρκετά.
Bloggers
