Από το χειρουργείο στη σκηνή των Oscars: Η Misty Copeland είναι η μπαλαρίνα που (μας) εμπνέει
Λίγους μήνες μετά την επέμβαση στο ισχίο και την αποχώρησή της από τη σκηνή, η Misty Copeland επέστρεψε στα Oscars με μια εμφάνιση που έκλεψε την παράσταση και θύμισε σε όλους γιατί το μπαλέτο δεν θα πάψει ποτέ να μας συγκινεί.
Η σκηνή του Dolby Theatre το βράδυ της Κυριακής ήταν από αυτές που δεν παρακολουθείς απλώς- τις θυμάσαι. Και αυτή τη φορά, ο λόγος είχε όνομα: Misty Copeland. Και όσο «τυχαία» κι αν μοιάζει η εμφάνισή της, ήρθε σε μια στιγμή που το μπαλέτο βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο της συζήτησης, μετά και τις δηλώσεις του Timothée Chalamet περί «ξεπερασμένων» τεχνών.
Στα Oscars, η εμβληματική πρώτη χορεύτρια του American Ballet Theatre, που αποσύρθηκε μόλις το περασμένο φθινόπωρο, επέστρεψε -έστω και για λίγο- εκεί όπου ανήκει: Στο φως της σκηνής. Και το έκανε με έναν τρόπο που έμοιαζε σχεδόν συμβολικός. Μέσα σε ένα σκηνικό γεμάτο φτερά και λάμψη, εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια της ερμηνείας του «I Lied to You» από το Sinners. Για λίγα λεπτά, το κλασικό μπαλέτο έγινε ξανά το πιο σύγχρονο θέαμα της βραδιάς.
Κίνηση διαμαρτυρίας ή τυχαίο; Ο λόγος που ο Sean Penn δεν παρέλαβε το 3ο του Όσκαρ
Δίπλα της, ο Miles Caton, ο Raphael Saadiq, ο Shaboozey και η Alice Smith έδιναν μια performance που ένωνε μουσική, κινηματογράφο και performance art. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που είδαν την εμφάνισή της ως μια έμμεση απάντηση στη συζήτηση γύρω από το αν το μπαλέτο και η όπερα έχουν χάσει τη θέση τους στο σύγχρονο πολιτιστικό τοπίο. Η ίδια, πάντως, κρατά αποστάσεις από τέτοιες ερμηνείες: «Είχα συμφωνήσει να συμμετάσχω πριν ξεκινήσει όλη αυτή η συζήτηση».
Timothée Chalamet: Από τo τρολάρισμα για το μπαλέτο στο οικογενειακό δράμα με την Κylie Jenner
Και πράγματι, τίποτα σε αυτή την εμφάνιση δεν ήταν τυχαίο, αλλά ούτε και «αντίδραση». Όπως εξηγεί η παραγωγός Serena Göransson, η ιδέα γεννήθηκε μέσα από τον ίδιο τον κόσμο της ταινίας του Ryan Coogler: Ένα σύμπαν που μπλέκει το Southern Gothic με blues ήχους και βαθιές αναφορές στη μαύρη πολιτιστική ιστορία. Σε αυτό το πλαίσιο, η Copeland δεν ήταν απλώς μια guest εμφάνιση ήταν ήδη κομμάτι της αφήγησης.
Στην ταινία, μια μπαλαρίνα με κόκκινο κορμάκι, που κινείται σχεδόν ονειρικά ανάμεσα στις σκηνές, λειτουργεί ως σαφής αναφορά στην ίδια και στον εμβληματικό της ρόλο στο «Firebird». Μια εικόνα που πέρασε από τη μυθοπλασία στην πραγματικότητα, όταν η Copeland εμφανίστηκε στη σκηνή των Oscars.
Ποιο Oscar; Εδώ ο DiCaprio έκανε την 1η επίσημη δημόσια εμφάνιση με την 27χρονη Vittoria Ceretti
Και τότε ήρθε η λεπτομέρεια που έκανε τη στιγμή ακόμη πιο δυνατή: To κοστούμι. Γιατί η Copeland δεν φόρεσε απλώς κάτι εντυπωσιακό, φόρεσε ένα αυθεντικό κομμάτι από την ιστορία του χορού. Το costume που επέλεξε δημιουργήθηκε από τον Geoffrey Holder για την ιστορική παραγωγή του 1982 του «Dance Theatre of Harlem» σε μια εκδοχή του Firebird που έχει αφήσει εποχή.
Στο ίδιο το σχέδιο είναι ενσωματωμένο και το σύμβολο sankofa, μια έννοια από τον πολιτισμό των Akan της Γκάνας, που μιλά για την επιστροφή στο παρελθόν, ώστε να αντλείς σοφία από αυτό και να χτίσεις ένα πιο δυνατό μέλλον. Και ίσως να μην υπήρχε πιο κατάλληλη στιγμή για να «φορεθεί» αυτή η ιδέα.
Το Vanity Fair Party μας «αποζημίωσε»: Όλα τα looks από τις νικήτριες ως τις Kardashians
«Ανατρίχιασα», έχει πει η Copeland. «Ήταν συγκινητικό και μόνο που μου έδωσαν την ευκαιρία να φορέσω κάτι τόσο σημαντικό».Η χορογραφία της βραδιάς ήταν εξίσου προσωπική. Δεν επρόκειτο για ένα κλασικό απόσπασμα, αλλά για μια σύνθεση που δημιούργησε η ίδια, εμπνευσμένη από το Firebird, με μικρές αναφορές στη Λίμνη των Κύκνων.
Η ανάρρωση μετά το χειρουργείο
Κι όμως, πίσω από αυτή τη φαινομενικά effortless στιγμή, υπάρχει μια πολύ διαφορετική πραγματικότητα. Η Copeland βρίσκεται ακόμη σε φάση αποκατάστασης, μόλις τρεις μήνες μετά από επέμβαση στο ισχίο. Η ίδια το λέει με ειλικρίνεια: «Δεν είμαι έτοιμη να επιστρέψω στη σκηνή. Κάνω ακόμα φυσικοθεραπεία, ούτε καν μάθημα μπαλέτου».
Ίσως γι’ αυτό και η εμφάνισή της είχε ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα. Δεν ήταν μια «επιστροφή», αλλά μια συνειδητή επιλογή να είναι παρούσα σε μια στιγμή που όπως λέει η ίδια, «δεν ήθελε να χάσει» και συνέχισε:«Ήταν σημαντικό για μένα να είμαι εκεί», εξηγεί. «Γιατί είναι μια ευκαιρία να δούμε το μπαλέτο αλλιώς. Να το επανατοποθετήσουμε στο σήμερα».
Και τελικά, αυτό ακριβώς κατάφερε. Μέσα σε μια βραδιά γεμάτη κινηματογράφο, μουσική και λάμψη, το μπαλέτο δεν έμοιαζε ούτε παλιό ούτε «εκτός μόδας». Έμοιαζε ζωντανό, επίκαιρο και ίσως πιο σημαντικό απαραίτητο.
Γιατί, όπως απέδειξε η Misty Copeland, κάποιες τέχνες δεν «σβήνουν». Απλώς περιμένουν τη σωστή στιγμή για να μας θυμίσουν γιατί εξακολουθούν να μας συγκινούν.
Bloggers
