Η κουβέντα του Ντέμη Νικολαΐδη με τον Αντώνη Κανάκη απέδειξε πόσο καλός παρουσιαστής είναι

Υπήρξε για μια ολόκληρη γενιά κάτι πολύ περισσότερο από ένας επιθετικός της ΑΕΚ. Ο Ντέμης Νικολαΐδης ήταν το πρόσωπο των 90s: αφίσες, αυτόγραφα, περιοδικά όπως η Σούπερ Κατερίνα και το Αφισόραμα, μια φιγούρα που γέμιζε τα παιδικά δωμάτια μας. Υπήρξε ο αθλητής που αποσύρθηκε νωρίς, μισούσε τις συνεντεύξεις και κρατούσε την ιδιωτικότητά του πάνω από όλα.

Και όμως, τρεις δεκαετίες μετά, ο ίδιος άνθρωπος επιστρέφει με έναν εντελώς διαφορετικό ρόλο: όχι πια ως είδωλο του γηπέδου, αλλά ως συνομιλητής ουσίας.

Η νέα του ταυτότητα στο YouTube

Η πρόσφατη συνέντευξη με τον Αντώνη Κανάκη σηματοδοτεί κάτι ουσιαστικά καινούργιο:
ο Ντέμης δεν παίρνει απλώς συνεντεύξεις, δημιουργεί χώρο για ειλικρίνεια και ίσως αυτό είναι που εκπλήσσει περισσότερο.

Ένας άνθρωπος που για χρόνια απέφευγε τη δημοσιότητα, τώρα την αξιοποιεί με έναν σχεδόν ήσυχο, ανθρώπινο τρόπο. Δεν πιέζει, δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει αλλά ακούει.

Μια συζήτηση για τη ζωή (όχι για την εικόνα)

Η κουβέντα με τον Κανάκη δεν ήταν μια κλασική συνέντευξη, ήταν μια εξομολόγηση ανάμεσα σε δύο φίλους με μακρά ιστορία.

Όταν ο Κανάκης ρωτήθηκε για το τι τον άλλαξε περισσότερο, η απάντηση ήταν απλή και βαριά:

«Ο θάνατος κι η ζωή. Ο θάνατος του μπαμπά μου και η γέννηση των παιδιών μου».

Από εκεί και πέρα, η συζήτηση άνοιξε σε κάτι βαθύτερο: στην απώλεια, στον φόβο, στην ευαλωτότητα.

«Αν δεν το νιώσεις στο πετσί σου, δεν μπορείς να καταλάβεις τι εστί απώλεια», είπε και πόσο πολύ συμφωνούμε ειδικά στο momentum αυτό δεν περιγράφεται.

Και απέναντί του, ο Ντέμης, όχι ως δημοσιογράφος, όχι ως παρουσιαστής αλλά ως άνθρωπος που έχει περάσει από τα δικά του σκοτάδια, έχει βιώσει την απώλεια και δεν έμεινε σιωπηλός.

Κι ύστερα η κουβέντα πήγε στην γονεϊκότητα:

«Δεν υπάρχει κανένα βιβλίο που να λέει τι μπαμπάς είσαι. Από την υπερβολική αγάπη καμιά φορά τα κάνουμε θέλουμε και λίγο να μας έχουν ανάγκη».

Μιλώντας λοιπόν, για τα παιδιά του, ο παρουσιαστής του Ράδιο Αρβύλα ανέφερε:

«Έχουν μεγαλώσει σε χρόνο dt. Κάτι πρέπει να κάνουμε με τον χρόνο. Η Ευγενία είναι 9, γίνεται κοπέλα σιγά σιγά. Παίρνω τον John αγκαλιά το βράδυ να τον πάω για ύπνο και κοντεύω να μείνω στον τόπο.

Αυτό που συνηθίζω να λέω είναι ότι αυτά - ο θάνατος και η ζωή που ανέφερα - είναι πράγματα που δεν μπορεί κανείς να τα καταλάβει. Ούτε εμείς είχαμε την ικανότητα να το καταλάβουμε. Για παράδειγμα, όταν μας μιλούσαν για τον θάνατο ή όταν ο θάνατος μας πλησίαζε σίγουρα θα στεναχωριόσουν, αλλά αν δεν το νιώσεις στο πετσί σου με μια απώλεια αυτού του επιπέδου, αυτού του εκτοπίσματος, όπως είναι το να χάσεις τον μπαμπά σου, μόνο τότε καταλαβαίνεις τι εστί απώλεια και τι εστί θάνατος. Και αντίστοιχα όσο και να σου αρέσουν τα παιδιά και να καταλαβαίνεις ότι η σχέση ενός παιδιού και του πατέρα και της μητέρας είναι ένας ισχυρός δεσμός, αν δεν το βιώσεις δεν μπορείς να το καταλάβεις. Και όλα τα κλισέ που ακούς μέχρι τότε αποδεικνύονται πραγματικότητα τελικά. Ειδικά για τα παιδιά. Είναι αδιανόητο. Κι έχει μεγάλη σχέση για το πόσο κυνική, σκληρή κι αδίστακτη είναι η ζωή, γιατί αυτό το πράγμα που στριφογυρνάει στο μυαλό μου είναι πώς θα βιώσουν τα παιδιά μου τη δική μου απώλεια και πόσο θα στεναχωρηθούν. Δηλαδή ελπίζεις να είσαι ζωντανός για να μην το βιώσουν. Βασική υποχρέωση ενός γονιού είναι να προετοιμάσει τα παιδιά του για μια συναισθηματική αυτονομία που θεωρώ ότι έρχεται αυτομάτως, όταν τα θεμέλια που πέφτουν στην ψυχή τους είναι γεμάτα αγάπη».

«Δεν είναι αυτομάτως. Νομίζω ότι πέφτουμε σε παγίδα καμιά φορά - άθελά μας. Δεν υπάρχει κανένα βιβλίο που να λέει τι μπαμπάς είσαι ή τι μαμά», συμπλήρωσε ο Ντέμης Νικολαΐδης, με τον Αντώνη Κανάκη να λέει πως θα έπρεπε.

«Μεγαλώνουμε παιδιά, τα αγαπάμε, θα έπρεπε να τα κάνουμε αυτόνομα, αλλά από την υπερβολική αγάπη καμιά φορά τα κάνουμε...θέλουμε και λίγο να μας έχουν ανάγκη», πρόσθεσε ο Ντέμης Νικολαΐδης.

Η αγάπη και τα παιδιά που μεγαλώνουν με αγάπη ωστόσο, ήταν το κοινό συμπέρασμα που έβγαλαν οι δύο άντρες για τη σχέση γονέα - παιδιού, ενώ συμφώνησαν ότι και οι δύο ένιωσαν «ευάλωτοι» για πρώτη φορά αποκτώντας τα παιδιά τους και ανέπτυξαν φόβους για εκείνα.

Από τη σιωπή στην αποδοχή

Η πορεία του Ντέμη εκτός γηπέδων δεν ήταν εύκολη. Ένα ηχηρό διαζύγιο, προσωπικές απώλειες, δημόσιες παραδοχές για λάθη και ψυχική υγεία. Αυτή όμως η απολογητική περίοδος δεν τον αποδυνάμωσε, τον έκανε πιο προσιτό. Τον γνωρίσαμε αλλιώς και, τελικά τον ξανααγαπήσαμε, μετρώντας και τις δικές μας πληγές, μεγαλώνοντας παιδιά με τα δικά τους παιδικά δωμάτια.

Ίσως η μεγαλύτερη έκπληξη είναι αυτή: Ένας άνθρωπος που απέφευγε τις συνεντεύξεις, έγινε ένας από τους πιο ουσιαστικούς συνομιλητές και το κάνει χωρίς τεχνάσματα, με παύσεις, με ειλικρίνεια, με κοινές αδυναμίες και όπως είπε και ο ίδιος στον Κανάκη:

«Δεν κάνουμε σχέδια, μας ενδιαφέρει πώς θα κάνουμε πιο υγιή τη ζωή μας».

«Κάτι άλλο κοινό που έχουμε - εκτός του ότι δεν θέλουμε να ανοίξουμε την προσωπική μας ζωή στον κόσμο - είναι ότι κι εγώ δεν μιλούσα, αλλά κι εσύ δεν μιλάς», σχολίασε σε άλλο σημείο ο Ντέμης Νικολαΐδης.

«Δεν χρειάζεται συνέχεια να μιλάμε και να είμαστε παντού», απάντησε ο Αντώνης Κανάκης.

«Δεν κάνω σχέδια για το μέλλον επαγγελματικά. Αυτή τη στιγμή με ενδιαφέρει πώς θα κάνω πιο υγιή και όμορφη τη ζωή μου σε προσωπικό επίπεδο και οικογενειακό επίπεδο», ανέφερε σε άλλο σημείο ο Αντώνης Κανάκης.

Ίσως ναι, ο Ντέμης έπρεπε να το είχε κάνει όλο αυτό νωρίτερα αλλά ίσως και όχι. Γιατί ο Ντέμης που βλέπουμε σήμερα δεν θα μπορούσε να υπάρξει τότε. Χρειάστηκαν τα λάθη, οι απώλειες, η σιωπή και τώρα, χωρίς να το επιδιώκει, κάνει κάτι σπάνιο: ο Ντέμης δίνει χώρο στους άλλους να μιλήσουν, επειδή πρώτα έμαθε να μιλάει ο ίδιος αληθινά.