Eurovision 2027: Τι κρύβεται πίσω από την ιστορική είσοδο του Καναδά στον μουσικό διαγωνισμό;

Μια σημαντική προσθήκη στον διαγωνισμό της Eurovision έγινε γνωστή μέσα από την EBU, η οποία ανακοίνωσε επίσημα ότι στην διοργάνωση του 2027, η οποία θα διεξαχθεί στη Βουλγαρία, θα διαγωνιστεί για πρώτη φορά και ο Καναδάς. Η απόφαση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια προσθήκη στο διαγωνιστικό κομμάτι, αλλά μια στρατηγική κίνηση που αλλάζει τα δεδομένα της τηλεοπτικής αγοράς και ανοίγει εκ νέου τη συζήτηση για την ταυτότητα του θεσμού.

Το live του Ακύλα στην Τεχνόπολη ήταν πολλά περισσότερα από το «Ferto»: Η αλλαγή στο «δες με μαμά»

Πώς μια «Ευρωπαϊκή» γιορτή ξεπερνά τα σύνορά της

Για όσους δεν παρακολουθούν στενά τον διαγωνισμό, η Eurovision ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1950 με σκοπό να ενώσει τις ευρωπαϊκές χώρες μέσω της μουσικής και της τηλεοπτικής τεχνολογίας μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ωστόσο, η γεωγραφική εγγύτητα δεν ήταν ποτέ ο μοναδικός κανόνας, καθώς δικαίωμα συμμετοχής έχουν οι χώρες των οποίων οι δημόσιοι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς είναι μέλη της EBU - γι' αυτό και βλέπουμε εδώ και δεκαετίες χώρες όπως το Ισραήλ.

Το μεγάλο βήμα εκτός Ευρώπης έγινε το 2015 με την επέτειο των 60 χρόνων του θεσμού, όταν προσκλήθηκε τιμητικά η Αυστραλία, η οποία τελικά παρέμεινε μόνιμα λόγω της τεράστιας τηλεθέασης που σημειώνει εκεί ο διαγωνισμός. Με την προσθήκη του Καναδά το 2027, η Eurovision επιβεβαιώνει τη μετατροπή της από έναν περιφερειακό, ευρωπαϊκό θεσμό σε ένα παγκόσμιο τηλεοπτικό προϊόν.

Ο παράγοντας της Κοινοπολιτείας και οι «Big 5»

Η επιλογή του Καναδά, όπως παλαιότερα και της Αυστραλίας, δεν θεωρείται τυχαία από τους αναλυτές της τηλεοπτικής αγοράς. Και οι δύο αυτές χώρες ανήκουν στην Κοινοπολιτεία των Εθνών (Commonwealth), διατηρώντας στενούς ιστορικούς, πολιτικούς και πολιτιστικούς δεσμούς με το Ηνωμένο Βασίλειο.

Το Ηνωμένο Βασίλειο αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά και πιο ισχυρά μέλη της EBU, ανήκοντας στις λεγόμενες «Big 5» (μαζί με τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία και την Ισπανία). Πρόκειται για τις πέντε χώρες που χρηματοδοτούν σε πολύ μεγάλο βαθμό τον διαγωνισμό και, ως αντάλλαγμα, προκρίνονται απευθείας στον μεγάλο τελικό χωρίς να περνούν από τη διαδικασία των ημιτελικών.

Εδώ, ωστόσο, προκύπτει μια ενδιαφέρουσα αντίφαση: τα τελευταία χρόνια, η Βρετανία δυσκολεύεται να κερδίσει την προτίμηση των Ευρωπαίων τηλεθεατών, καταγράφοντας συχνά πολύ χαμηλές βαθμολογίες (ακόμη και το απόλυτο μηδέν, το γνωστό "zero points") στην ψηφοφορία του κοινού.

Είναι άραγε η είσοδος των χωρών με κοινή κουλτούρα και γλώσσα, όπως ο Καναδάς, μια προσπάθεια της EBU να ενισχύσει την επιρροή και τη δυναμική των αγγλόφωνων κρατών εντός του διαγωνισμού, παρά την αποδοκιμασία που ενδέχεται να δέχονται από το παραδοσιακό ευρωπαϊκό κοινό;

Οι προκλήσεις στο σύστημα ψηφοφορίας

Η είσοδος μιας χώρας με το μέγεθος και την πληθυσμιακή δυναμική του Καναδά φέρνει στο προσκήνιο και το ζήτημα της αντικειμενικότητας των αποτελεσμάτων. Στη Eurovision είναι ήδη συχνό το φαινόμενο των γεωγραφικών και πολιτισμικών συμμαχιών, όπου γειτονικές χώρες ανταλλάσσουν συστηματικά υψηλές βαθμολογίες, όπως συμβαίνει παραδοσιακά με τα σκανδιναβικά κράτη ή τις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Με την προσθήκη του Καναδά, αναλυτές και φίλοι του διαγωνισμού εκφράζουν έντονο προβληματισμό για τη δημιουργία ενός νέου, εξαιρετικά ισχυρού «αγγλόφωνου μπλοκ». Η σύμπραξη του Καναδά με την Αυστραλία και το Ηνωμένο Βασίλειο στην ψηφοφορία ενδέχεται να αλλοιώσει τις υπάρχουσες ισορροπίες, ευνοώντας δυσανάλογα τις συμμετοχές με αγγλόφωνο στίχο και παγκόσμια ραδιοφωνική αισθητική.

Παράλληλα, η εξέλιξη αυτή εντείνει τις ανησυχίες για τον υγιή ανταγωνισμό ανάμεσα στα κράτη - μέλη. Μικρότερες ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες διαθέτουν περιορισμένους οικονομικούς πόρους, μικρότερη εγχώρια μουσική βιομηχανία και λιγότερες προσβάσεις στα διεθνή μέσα ενημέρωσης, κινδυνεύουν να βρεθούν σε μειονεκτική θέση. Η ανάγκη τους να αναμετρηθούν με χώρες-μεγαθήρια της παγκόσμιας pop σκηνής, που έχουν τη δυνατότητα να επιστρατεύσουν κορυφαίους παραγωγούς και τεράστια μπάτζετ προώθησης, περιορίζει τη δυνατότητά τους να προβληθούν ισότιμα και να διεκδικήσουν μια θέση στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα.

Η Eurovision του 2027 στη Βουλγαρία λοιπόν, αναμένεται να αποτελέσει σημείο καμπής. Η μουσική αναμφίβολα έχει τη δύναμη να ενώνει λαούς πέρα από γεωγραφικά σύνορα, όμως η σταδιακή απομάκρυνση από τον καθαρά ευρωπαϊκό χαρακτήρα του διαγωνισμού δημιουργεί ένα εύλογο ερώτημα: Μήπως στην προσπάθειά της να γίνει ένα παγκόσμιο τηλεοπτικό brand, η Eurovision κινδυνεύει να χάσει την ταυτότητα και τον αρχικό της σκοπό;