Κόρα Καρβούνη: «Όλοι μας κρύβουμε έναν κόκορα και ας πιστεύουμε ότι είμαστε αετοί»

Ο «Κόκορας» του Τάσου Γερακίνη έχει ήδη προκαλέσει αίσθηση στα κινηματογραφικά φεστιβάλ του εξωτερικού (κερδίζοντας και βραβείο κοινού στο 23ο SFGFF, στο ελληνικό φεστιβάλ κινηματογράφου του Σαν Φραντίσκο), θα προβάλλεται από τις 10 Σεπτεμβρίου στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες.

Αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο τη μεσοαστική μας πραγματικότητα, για μία κοινωνική τάξη εκείνη του «μέσου Έλληνα» που χάνεται σταδιακά, με ένα ζευγάρι που ζει αυτά που όλοι μας βιώνουμε.

Όλα ξεκινούν από τη φιλοδοξία του μπαμπά Αργύρη (Νίκος Κασάπης), ενός από τους τελευταίους θυρωρούς του Δήμου Αθηναίων, να στείλει παρά τις οικονομικές τους δυσκολίες, τον γιο του σε ιδιωτικό νηπιαγωγείο.

Κουβαλά και εκείνος τα απωθημένα των δικών του γονιών, την ανεκπλήρωτη επιθυμία του πατέρα του (Δημήτρης Καταλειφός) να κληρονομήσει τα κτήματα και να γίνει και ο γιος του αγρότης, αλλά και το μόνιμο κανάκεμα της μητέρας του (Ελένη Κοκκίδου).

Ο «κόκορας» που νομίζει ότι είναι «αετός» είναι μία γνώριμη φυσιογνωμία της κοινωνίας μας, που ανατπτύσσεται μοναδικά μέσα στην ταινία με το σενάριο να έχει ένα ιδιαίτερα πέτυχημένο και ορατό χιούμορ, συνδυασμένο με μία υποδόρια ειρωνεία που δημιουργούν οι καταστάσεις της ταινίας και όχι οι διάλογοι.

Δε σβήνει την υπερβολή του κεντρικού της ήρωα, αλλά στο γλυκόπικρο φινάλε της ταινίας, αυτός ο ήρωας κερδίζει την αγάπη και την αποδοχή, βασικά κερδίζει τον ίδιο του τον εαυτό.

Η Κόρα Καρβούνη υποδύεται τη σύζυγό του Πόπη, μία μορφωμένη γυναίκα που αναγκάστηκε να καταπίέσει τα «θέλω» της όταν τον ερωτεύτηκε και επίσης εργάζεται ως δημόσια υπάλληλος.

Είναι όμως η πιο ρεαλιστική πλευρά της ιστορίας, εκείνη που γειώνει απότομα τον πρωταγωνιστή. Όλες μας κρύβουμε μία «Πόπη» μέσα μας. Η ηθοποιός στα κινηματογραφικά βραβεία Ίρις ήταν υποψήφια για τον Α' Γυναικείο ρόλο. Ακόμη και αν δεν κατέκτησε την πρωτιά, θεωρεί άκρως τιμητική τη διάκριση μέσω της υποψηφιότητάς της.

Θα έλεγες πως η Πόπη είναι μία φοβισμένη γυναίκα που εγκλωβίζεται στην υπερβολή του συζύγου της και στο προσωπικό της τέλμα ως σύζυγος και μαμά;

Ναι, είναι φοβισμένη. Δεν ανήκει στην κατηγορία που βρίσκεται η αδελφή του Αργύρη (Γιούλικα Σκαφιδά) που έχει παντρευτεί τον εύπορο κρεοπώλη και μεγαλέμπορα και είναι οικονομικά τακτοποιημένη. Η Πόπη είναι μία γυναίκα που παλεύει καθημερινά να βγάλει τα έξοδά της. Γι' αυτό και έρχεται σε σύγκρουση με τον Αργύρη. Οι ίδιοι λόγοι που τους έκαναν να αγαπηθούν, τους έκαναν τώρα να μισούν ο ένας τον άλλον. Είναι πολύ απτοί οι ήρωες σ’ αυτή την ταινία.

Σα να μπήκε η κάμερα σε ένα απλό μεσοαστικό σπίτι….

Ακριβώς. Σ’ αυτόν τον κινηματογραφικό εξαιρετικό και σπάνιο ρεαλισμό, έχει συμβάλει αρκετά το σενάριο, γιατί οι διάλογοι είναι γραμμένοι όπως είναι ο προφορικός λόγος. Όταν πήρα το σενάριο στα χέρια μου για πρώτη φορά, δεν μπορούσα να το διαβάσω, γιατί ήταν γρήγορος ο λόγος του, όπως μιλάμε στην καθημερινότητά μας. Και βέβαια σ’ αυτή την ταινία υπάρχει πάρα πολύ καλό χιούμορ, ακόμη και στις δυσάρεστες καταστάσεις. Εκεί που γελάς, εκεί συγκινείσαι ταυτόχρονα.

Η ηρωίδα σου, η Πόπη, συμβολίζει και την κάθε γυναίκα που αναγκάστηκε ν’ απαρνηθεί τα όνειρα και τους στόχους της;

Η Πόπη σπούδασε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, είναι πιο μορφωμένη από τον Αργύρη και είναι αυτονόητο ότι έχει κάνει πίσω στα όνειρά της. Θα μπορούσε να έχει παντρευτεί κάποιον άλλον, αλλά τον ερωτεύτηκε, τον αγάπησε πραγματικά και έτσι συμβιβάστηκε. Της ζητά όμως και εκείνος πράγματα που δεν έχουν βάση λογικής.

Για μία γυναίκα απλή και κανονική, αυτά είναι εξωφρενικά. Είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι και για αυτό και δεν μπορούν ν’ αποφύγουν τελικά τη σύγκρουσή τους.

Χωρίς να αποκαλύψω το φινάλε, αφήνουν μία γλυκόπικρη γεύση τα τελευταία δύο λεπτά της πλοκής και εδώ η ταινία πρωτοτυπεί γιατί δε συμβαδίζει ούτε με ένα προβλεπόμενο happy end, αλλά ούτε μας πηγαίνει στο άλλο άκρο με την πλήρη αποτυχία.

Όπως διαμορφώνεται το φινάλε για το ζευγάρι, δεν θα το χαρακτήριζα πάντως ως αρνητικό. Και έτσι συμβαίνει και στη ζωή μας. Δεν είναι όλα όμορφα, αλλά δεν είναι όλα και μαύρα.

Κόρα, ζούμε μία εποχή αναγέννησης του ελληνικού κινηματογράφου σε επίπεδο καλλιτεχνικής δημιουργίας με νέα έργα που έχουν αξία, με ταινίες που δεν είναι πρόσκαιρα εμπορικές, αλλά στοχεύουν στην ποιότητα;

Οικονομικά δε ζούμε την εποχή της αναγέννησης του ελληνικού κινηματογράφου σε αντίθεση με την καλλιτεχνική ανάπτυξη, γιατί έχουμε καταπληκτικούς δημιουργούς, με όραμα.

Γι’ αυτό και οι δικοί μας δημιουργοί και κινηματογραφικοί παραγωγοί, στοχεύουν εξαρχής στο να διακριθούν οι ταινίες μας καλλιτεχνικά, στα φεστιβάλ του εξωτερικού, γι’ αυτό και ξεκινούν πάντα απ’ εκεί την πορεία τους. Η δική μας ταινία ήδη έχει κάνει την πετυχημένη πορεία της στο εξωτερικό.

Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις σ’ αυτή την προκατάληψη του κοινού;

Η μόνη εξαίρεση όπου το κοινό τίμησε ελληνική παραγωγή όπως έπρεπε, ήταν το Έτερος Εγώ που ήταν ένα ελληνικό θρίλερ. Αυτή την ταινία την «αγκάλιασε» ο κόσμος, προφανώς γιατί ήταν ελκυστικό το σενάριο με την αστυνομική πλοκή.

Τίθεται και θέμα χαμηλών αμοιβών για έναν ή μία ηθοποιό που θα παίξει σε μία ταινία;

Είναι αστείες πλέον οι αμοιβές για έναν ηθοποιό σε μία ελληνική παραγωγή στον κινηματογράφο. Ας μη ξεχνάμε πως εκτός από τα γυρίσματα, υπάρχουν και οι πολύμηνες πρόβες. Υπάρχει μία προετοιμασία που κρατά καιρό και τελικά η αμοιβή του είναι λιγότερη και από έναν μεσαίο μισθό στο θέατρο.

Γι’ αυτό λοιπόν και οι ηθοποιοί που παίζουν στις ταινίες μας, είναι αξιοθαύμαστοι, ακριβώς γιατί αγαπούν βαθιά το ελληνικό σινεμά. Δεν υπάρχει κανένα οικονομικό κίνητρο.

01

05

Κρύβουμε όλοι μέσα μας έναν «κόκορα» πιστεύοντας ότι είμαστε «αετοί»;

Ως λαός, ενδιαφερόμαστε πια κυρίως για την οικονομική ευμάρεια ή για την κοινωνική καταξίωση;

Νομίζω και για τα δύο. Είναι και θέμα της ελληνικής οικογένειας. Το βλέπουμε και στην ταινία. Ο Αργύρης είναι ο «κανακάρης» της μαμάς του, δεν έχει μοχθήσει ιδιαίτερα στη ζωή του, σε αντίθεση με τον πατέρα του. Οι γονείς του όμως τον γαλούχησαν μ’ αυτό τον τρόπο και αυτό είναι το ζητούμενο, πια.

Οι γονείς σου προσπάθησαν όταν ήσουν σε μικρότερη ηλικία να σου προβάλλουν τις δικές τους επιθυμίες για το μέλλον σου;

Είμαι από τις τυχερές, γιατί οι γονείς μου μ’ άφησαν ελεύθερη. Μου ζήτησαν όμως, επειδή το επάγγελμα του ηθοποιού είναι επισφαλές, να σπουδάσω στο Πανεπιστήμιο για να έχω μία δικλείδα ασφαλείας.

Υπάρχουν πια πολλά ζευγάρι με τις δυσκολίες του Αργύρη και της Πόπης που δυσκολεύτηκαν αυτό το καλοκαίρι ακόμη και να κάνουν λίγες μέρες διακοπές;

Φυσικά, μιλάμε για το 99% της χώρας μας αυτή τη στιγμή. Δεν υπάρχει πια ο μέσος Έλληνας, είναι ελάχιστοι αυτοί που αποτελούν τη μεσοαστική τάξη. Υπάρχουν μόνο οι πολύ φτωχοί και οι πολύ πλούσιοι.

Βλέπω καθημερινά ανθρώπους που δυσκολεύονται οικονομικά να πληρώσουν το ενοίκιό τους και τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ. Το κόστος σε όλα αυτά μεγαλώνει, ο μισθός όμως, παραμένει ο ίδιος. Χαμηλά σταθερός. Και είναι συγκινητικό, γιατί όλοι παραδέχονται πως οι Έλληνες είμαστε από τους πιο εργατικούς λαούς, της Ευρώπης.

Είναι δύσκολη η επιβίωση για μία ηθοποιό αν δεν κάνει τηλεόραση και κάνει μόνο θέατρο ή σινεμά;

Είναι πολύ δύσκολη. Και δυστυχώς οι αμοιβές των ηθοποιών, ακόμη και στην τηλεόραση, έχουν αρχίζει να μειώνονται. Στο θέατρο είναι ακόμη χειρότερα. Πολλοί πιστεύουν ότι κάνουμε αυτή τη δουλειά γιατί είμαστε τελικά «ψώνια». Όμως την κάνουμε, γιατί πιστεύουμε πως η ψυχαγωγία για το κοινό, είναι μεγίστης σημασίας.