Ο κύριος καλημέρα

Στις κρυφές μου ματιές το βλέμμα μου πέφτει στο ημίφως ενός γραφείου. Η φιγούρα που αντικρίζω είναι ενός κυρίου χωμένου στα βιβλία του, που όποτε με δει να κατηφορίζω χαμογελάει και με χαιρετάει. Τον πρώτο καιρό προσπερνούσα θεωρώντας τη συγκυρία γραφική, στη συνέχεια άρχισα να απαντάω στον χαιρετισμό και τελευταία αποφάσισα να τον αιφνιδιάζω πρώτη. Πρόκειται προφανώς περί αιφνιδιασμού αφού μάλλον και εκείνος έχει αποδεχτεί το γεγονός ότι οι περαστικοί δεν κοντοστέκονται, δεν χαιρετάνε, πολύ λιγότερο χαμογελάνε.

Αλήθεια αυτή η καλημέρα μου αλλάζει ολόκληρη τη διαδρομή. Πόσοι είναι εκείνοι που προσπερνάμε καθημερινά και θα είχε νόημα εαν τους χαιρετούσαμε; Αυτό που συμβαίνει στα χωριά που χαιρετιούνται όλοι μεταξύ τους είναι νομίζω από τις τελευταίες εικόνες ανθρώπινου πολιτισμού σήμερα. Σκέφτομαι να του πιάσω κουβέντα για τις μουσικές και τα γλαστράκια του.