Το νούμερο ένα λάθος που κάνεις όταν το νήπιο αρχίζει να σε χτυπάει

Δεν υπάρχει πιο άβολη, εκνευριστική στιγμή από το να βλέπεις το ίδιο σου το παιδί να σηκώνει χέρι επάνω σου. Εκεί που μέχρι χθες κρατιόταν από τα έπιπλα για να κάνει τα πρώτα του βήματα, ξαφνικά βρίσκεσαι αντιμέτωπη με έναν μικρό ταραξία που, με το που δεν γίνεται το δικό του, επιστρατεύει χτυπήματα, δαγκωματιές και κλωτσιές.

Η πρώτη σου αντίδραση είναι συνήθως να αμυνθείς, να βάλεις τις φωνές και να ξεκαθαρίσεις ότι «αυτό δεν είναι σωστό» συνοδευόμενο από μια τιμωρία για να κόψεις τον αέρα του.

Μήπως δεν είναι πείσμα; Ποιες συμπεριφορές δείχνουν ότι το νήπιό σου αναπτύσσεται σωστά

Μόνο που, σύμφωνα με τη δημιουργό της σελίδας @biglittlefeelings, παιδοψυχολόγο και μαμά δύο νηπίων, αυτή η αυτόματη αντίδραση είναι και το μεγαλύτερο λάθος που μπορείς να κάνεις.

Γιατί η δική σου «έκρηξη» κάνει τα πράγματα χειρότερα;

Όταν απαντάς στην επίθεση με ένταση, ουσιαστικά πέφτεις στην παγίδα να του προσφέρεις αυτό ακριβώς που αναζητά: την απόλυτη και απερίσπαστη προσοχή σου. Τα νήπια διψούν για την προσοχή των γονιών τους. Για το μυαλό ενός παιδιού δύο ή τριών ετών, ακόμη και η αρνητική προσοχή (οι φωνές, το κήρυγμα, ο εκνευρισμός) παραμένει προσοχή. Αν καταλάβει ότι με το να σε χτυπήσει καταφέρνει να σε κάνει να ασχοληθείς αποκλειστικά μαζί του - έστω και για να μαλώσετε - , τότε είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα το ξανακάνει.«Μην απαντάς στο χάος με περισσότερο χάος. Άφησε τη δική σου ηρεμία να γίνει μεταδοτική», εξηγούν οι ειδικοί.

18 πράγματα που πρέπει να κάνουν τα νήπια μέχρι την ηλικία των 2,5 ετών, σύμφωνα με εργοθεραπεύτρια

Το πλάνο 5 βημάτων για να διαχειριστείς την κατάσταση

Την επόμενη φορά που το μικρό σου θα χάσει την ψυχραιμία του, προσπάθησε να συγκρατηθείς και ακολούθησε αυτά τα βήματα:

Μείνε ψύχραιμη (όσο δύσκολο κι αν ακούγεται)

Πάρε μια βαθιά ανάσα και μίλα με απόλυτα ουδέτερο, σταθερό τόνο. Αν αρχίσεις να φωνάζεις, το παιδί απλώς θα τρομάξει ή θα πεισμώσει περισσότερο, χωρίς να πάρει το μάθημά του.

Αναγνώρισε το συναίσθημά του

Δεν αποδέχεσαι τη συμπεριφορά του αλλά δείχνεις ότι καταλαβαίνεις πώς νιώθει. Μπορείς να του πεις: «Καταλαίνω ότι θυμωμένος/η αυτή τη στιγμή. Είναι εντάξει να νιώθεις έτσι». Με αυτόν τον τρόπο το παιδί νιώθει ότι αν μη τι άλλο το ακούς.

Βάλε όρια αμέσως

Ξεκαθάρισε ότι το χτύπημα δεν είναι επιλογή, ούτε τρόπος για να εκφράζει τα νεύρα του. Ταυτόχρονα, απομάκρυνέ το σωματικά από το «θύμα» του. Μην το κάνεις με θυμό, αλλά με τη σταθερότητα που θα άπλωνες το χέρι σου για να το κρατήσεις αν πήγαινε να βγει στον δρόμο.

Δίδαξε εναλλακτικές (αφού περάσει η μπόρα)

Μην προσπαθήσεις να κάνεις μάθημα στο παιδί την ώρα που τσιρίζει και χτυπάει – εκείνη τη στιγμή ο εγκέφαλός του είναι σε κατάσταση «άμυνας» και δεν ακούει τίποτα. Αργότερα, σε μια ήρεμη φάση, συζητήστε το.

Ταξιδεύεις με νήπιο; 5 τρόποι να προλάβεις και να διαχειριστείς τα ξεσπάσματα θυμού

Επιβράβευσε το σωστό

Μην θεωρείς την καλή συμπεριφορά δεδομένη. Όταν βλέπεις ότι παίζει όμορφα και ήρεμα, δώσε του την προσοχή που ζητάει: «Μπράβο! Παίζεις τόσο απαλά και όμορφα με τον αδερφό σου σήμερα!»,μπορείς να του πεις.

Το νήπιο δεν μπορεί ακόμα να διαχειριστεί όλα αυτά τα καταιγιστικά συναισθήματα πoυ νιώθει. Αντί λοιπόν για έναν «δικαστή» που μοιράζει ποινές, αυτό που θέλει εκείνη την ώρα της έκρηξης είναι η δική σου ασφάλεια για να ηρεμήσει. Ναι, θέλει γαϊδουρινή υπομονή, χρόνο και πολλές βαθιές ανάσες. Αλλά αν το καλοσκεφτείς, είναι ο μόνος τρόπος για να «επιβιώσεις» από την καθημερινή τρέλα της ανατροφής του.