Αν κρατάς παλιά ραβασάκια των πρώην σου όπως η Μαρία Σολωμού, έχουμε spoiler: δεν είσαι κολλημένη
Γιατί τα ερωτικά σημειώματα στα συρτάρια μας δεν είναι πισωγύρισμα, αλλά τα αποτυπώματα της εξέλιξής μας.
Σε μια από εκείνες τις κλασικές εκκαθαρίσεις σπιτιού - που ξεκινάς να πετάξεις αποδείξεις και καταλήγεις να βρεις την εφηβεία σου - η Μαρία Σολωμού έπεσε πάνω σε θησαυρό. Ανάμεσα σε χαρτιά και εκκρεμότητες, βρήκε το δικό της «χρονοντούλαπο» (για την ακρίβεια «χρονοκασελάκι»), στο οποίο μέσα του βρίσκονταν ραβασάκια από τον πρώτο της εφηβικό έρωτα, αλλά και χειρόγραφα σημειώματα, ποιήματα μέχρι και αφιερώσεις σε χαρτοπετσέτες από τον Μάριο Αθανασίου. Τα διάβασε, γέλασε, τα σχολίασε με φουλ τρυφερότητα και είπε το πιο σωστό:
«Έχω μια ανάμνηση συναισθήματος, αλλά δεν είναι κάτι που μπορεί να ζωντανέψει».
Και κάπου εκεί ταυτιστήκαμε όλοι. Γιατί κακά τα ψέματα, οι περισσότεροι έχουμε κάπου χωμένο ένα παλιό κουτί από παπούτσια, ένα ντοσιέ στο πατάρι ή έναν κρυφό φάκελο στον υπολογιστή με μηνύματα, screenshots και φωτογραφίες από πρώην.
Και όχι, το ότι δεν τα πετάμε δεν σημαίνει ούτε ότι μένουμε «κολλημένοι», ούτε ότι περιμένουμε στο ακουστικό μας.
O πίνακας που ξεχωρίζει στο σαλόνι της Μαρίας Σολωμού, ακόμα κι αν το δεις για 1 δευτερόλεπτο
Δεν είναι κολλήματα, είναι το δικό σου αρχείο
Το πρώτο πράγμα που νιώθουμε συχνά όταν βρίσκουμε τέτοια παλιά πράγματα είναι μια αμηχανία. Αναρωτιόμαστε αν είναι «λάθος» που τα κρατάμε, αν είναι άβολο για τη νυν σχέση μας ή αν σημαίνει ότι δεν έχουμε ξεπεράσει το παρελθόν.
Η αλήθεια όμως είναι πολύ πιο απλή. Όπως φάνηκε και με τη Μαρία Σολωμού, δεν κρατάς αυτά τα γράμματα επειδή θες να γυρίσεις πίσω. Το συναίσθημα έχει κάνει τον κύκλο του, δεν υπάρχει κάποιο δράμα και αυτό που έμεινε είναι απλώς μια γλυκιά, ουδέτερη ανάμνηση.
Τα ραβασάκια αυτά σταματούν να είναι ερωτικά και γίνονται κάτι σαν προσωπικά ντοκουμέντα.
Όπως γράφει κι η Natalia Perez στο άρθρο της για τα Old Love Letters, δεν τα φυλάμε για τον άλλον, αλλά για να μην σβήσουμε τα δικά μας κεφάλαια.
Ένα screenshot του παλιού σου εαυτού που διαμόρφωσε το «τώρα» σου
Το πιο ωραίο κομμάτι όταν ανοίγεις ένα τέτοιο κουτί δεν είναι ότι θυμάσαι τον πρώην, αλλά ότι συναντάς ξανά εσένα.
Διαβάζεις αυτά τα λόγια και βλέπεις πώς αγαπούσες στα δεκαεπτά σου. Πόσο ενθουσιώδης, αθώα, ίσως και λίγο γραφική ή δραματική ήσουν στα είκοσι. Βλέπεις τις ατάκες που χρησιμοποιούσες, τα άγχη που είχες τότε και το πώς διεκδικούσες τους ανθρώπους. Αυτά τα σημειώματα λειτουργούν σαν χρονομηχανή. Σου θυμίζουν τη δική σου διαδρομή, κάνοντάς σε να χαμογελάς με τον νεότερο εαυτό σου και να τον συμπαθείς λίγο παραπάνω.
Κανείς μας δεν προσγειώθηκε στο σήμερα από το πουθενά. Είμαστε το άθροισμα των ανθρώπων που περάσαν από τη ζωή μας, ακόμα κι αν οι δρόμοι μας χώρισαν. Οι σχέσεις που τελείωσαν δεν ήταν αποτυχίες, ήταν απλώς εμπειρίες.
Κρατώντας αυτά τα μικρά ενθύμια, κρατάς στην ουσία τις αποδείξεις της εξέλιξής σου. Βλέπεις πόσο άλλαξαν τα γούστα σου, τα όριά σου και θέλω σου. Συνειδητοποιείς ότι επέζησες από χωρισμούς που τότε νόμιζες ότι θα σε διαλύσουν και καταλαβαίνεις πόσο πιο ώριμη και κατασταλαγμένη είσαι τώρα.
Το να κρατάς μια χαρτοπετσέτα με ένα «σ' αγαπώ» από τα παλιά είναι απλώς μια φιλική χειραψία με το παρελθόν σου.
Kι όσοι κρατάμε παλιά ραβασάκια, φωτογραφίες, «χαζοδωράκια» από τα παλιά, δεν τα φυλάμε επειδή θέλουμε να γυρίσουμε πίσω. Τα κρατάμε γιατί μας θυμίζουν ότι ερωτευτήκαμε, γελάσαμε, φάγαμε τα μούτρα μας, μάθαμε και προχωρήσαμε.
Οπότε την επόμενη φορά που θα πέσεις πάνω σε ένα τέτοιο κουτί, μην αγχωθείς και μην τρέξεις να τα πετάξεις. Ρίξε μια ματιά, χαμογέλα στον εαυτό σου που τα έζησε όλα αυτά, κλείσε το κουτί και συνέχισε τη μέρα σου. Είναι απλώς η απόδειξη ότι έχεις ζήσει ωραίες ιστορίες.
Bloggers
