«Τα Κάλαντα των Χριστουγέννων»: Η αθόρυβη κινηματογραφική έκπληξη που μας έκλεψε την καρδιά
Είναι σπάνιο για το ελληνικό σινεμά να καταπιάνεται με τόσο εμβληματικές ιστορίες και να καταφέρνει να τις κάνει δικές του χωρίς να χάνει την ουσία τους, αποδεικνύοντας ότι η εγχώρια παραγωγή μπορεί να κοιτάξει στα μάτια διεθνή blockbusters.
Η αλήθεια είναι πως πήγα να δω τα «Κάλαντα των Χριστουγέννων» έχοντας στο μυαλό μου κυρίως τον Γιάννη Μπέζο, λόγω του τρέιλερ. Όπως και πολλοί άλλοι, φαντάζομαι, οδηγήθηκα στην αίθουσα με την προσδοκία να δω έναν από τους κορυφαίους ηθοποιούς μας σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Κι όμως, η ταινία με εξέπληξε από την αρχή. Ο Γιάννης Μπέζος εμφανίζεται για μόλις λίγα λεπτά, τόσο κομβικά όμως, που δίνουν το σύνθημα για να ξετυλιχθεί όλη η πλοκή. Στην ουσία ο ρόλος του (αυτός του Σοφιανού, πρώην συνεργάτη του Λυκούργου -aka του Σκρουτζ - που έφυγε από τη ζωή) είναι η σπίθα που ανάβει τη φωτιά της ιστορίας.
Έλλη Τρίγγου και Γιάννης Ποιμενίδης μιλούν για το «Ο Έρωτας γράφεται…» και το να εκτεθείς αν τολμάς
Τεχνική αρτιότητα και αισθητική
Το πρώτο πράγμα που σε καθηλώνει πριν τις ερμηνείες, είναι η φωτογραφία (Κωνσταντίνος Κουκουλιός) και η σκηνοθεσία (Χρήστος Κανάκης). Τα πλάνα στα ορεινά χωριά της Ηπείρου είναι ατμοσφαιρικά, με μια παλέτα χρωμάτων που αναδεικνύει την παραμυθένια αλλά και την εσωτερική, σκοτεινή πλευρά του μύθου. Τα εφέ της ταινίας είναι πραγματικά εντυπωσιακά και θυμίζουν έντονα δουλειά του εξωτερικού, εντάσσοντας το υπερφυσικό στοιχείο των πνευμάτων με απόλυτα οργανικό και πειστικό τρόπο.
Η αναπάντεχη αποκάλυψη του «Σκρουτζ» και οι ερμηνείες που με έκαναν να συγκινηθώ
Η μεγάλη έκπληξη, όμως, ακούει στο όνομα Λώρης Λοϊζίδης. Ομολογώ πως δεν περίμενα να δω έναν τόσο «σωστό» Σκρουτζ (ως Λυκούργο). Χωρίς περιττές εξάρσεις, με μια ερμηνεία «φλατ» στον λόγο του αλλά γεμάτη απόλυτη σκληράδα στο βλέμμα και τη στάση του, κατάφερε να μεταφέρει την παγωνιά της ψυχής του ήρωα. Η απόδοση του κειμένου επίσης, από τον ίδιο ήταν εξαιρετική, προσαρμόζοντας το πνεύμα του Ντίκενς στην ελληνική πραγματικότητα με απόλυτο σεβασμό.
Στο κομμάτι των ερμηνειών, η ταινία κερδίζει το στοίχημα μέσα από το «σωστό ματς» των ηθοποιών. Πέρα από τον Γιάννη Μπέζο και τον Λώρη Λοϊζίδη, η Γιούλικα Σκαφιδά και ο Ορέστης Χαλκιάς ως πνεύματα των Χριστουγέννων δίνουν ρεσιτάλ χωρίς καμία απολύτως υπερβολή. Γενικότερα στην ταινία υπήρχε ένα μέτρο στο παίξιμο που επέτρεπε στο συναίσθημα να βγει αβίαστα και χωρίς η πλοκή να κάνει «κοιλιά».
Ο Κωνσταντίνος Δανίκας στον ρόλο του υπαλλήλου του Λυκούργου ήταν συγκλονιστικός στην ταπεινότητά του, όπως και η Αμαλία Καβάλη που υποδύεται τη σύζυγό του, αλλά και ο Κώστας Κορωναίος ως ανιψιός.
Ιδιαίτερη μνεία ωστόσο, αξίζει στον μικρό πρωταγωνιστή, που η παρουσία του ήταν καθηλωτική και βαθιά συγκινητική - εγώ για παράδειγμα δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου, ακούγοντάς τον - αποτελώντας τον συνδετικό κρίκο της ανθρωπιάς στην ιστορία του Λυκούργου (του δικού μας «Σκρουτζ»).
Μιλώντας με νούμερα
Το πιο εντυπωσιακό βέβαια, είναι πως η ταινία αυτή δεν στηρίχθηκε σε κάποιο φοβερό promo. Κι όμως, το ελληνικό box office δείχνει πως «σκίζει», έχοντας ήδη ξεπεράσει τα 362.000 εισιτήρια στις 4 εβδομάδες προβολής της. Αυτό και μόνο αποδεικνύει ότι όταν μια δουλειά είναι αληθινή και ποιοτική, ο κόσμος την αγκαλιάζει και η επιτυχία έρχεται από «στόμα σε στόμα».
Όσα χρόνια κι αν περάσουν πάντως, η ιστορία του Σκρουτζ στην οποία βασίζεται η ταινία, παραμένει ο πιο ισχυρός «καθρέφτης» για την ψυχή μας και σίγουρα αυτή η μεταφορά κατάφερε να αποδώσει το αληθινό μήνυμα των Χριστουγέννων: τη λύτρωση, την αλληλεγγύη και τη δυνατότητα που έχουμε όλοι να γίνουμε μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας.
Bloggers
